Το κόκκινο παγκάκι

Στις λίγες αυτές ώρες που ήμασταν μαζί, ένιωσα τόσα πολλά διαφορετικά συναισθήματα όσα δεν έχω αισθανθεί σε 5 χρόνια και βάλε. Και ενώ νόμιζα πως δεν ήταν δυνατόν να γίνει πιο ωραίο, συνέχιζες μέχρι τη τελευταία στιγμή να με αιφνιδιάζεις με αυτά που έλεγες και ιδίως με το τρόπο που τα έλεγες.
Ότι είπες χθες το βράδυ ακουγόταν σαν να έχει από καιρό κατασταλάξει μέσα σου και αυτό ήταν που με ξάφνιασε. Ήμουνα πολύ μπερδεμένος - μέχρι χθες - με το τι μπορεί να νιώθεις για μένα. Δεν περίμενα να το ακούσω, αλλά σίγουρα δεν πίστευα ότι θα μπορούσες να το πεις τόσο όμορφα, με τέτοιο τρόπο.
Μιά στιγμή ακριβώς πριν το πεις, πρόλαβα και είδα τη ματιά σου. Ομολογώ ότι συγκλονίστηκα.
Όταν σε αγκάλιαζα ήμουν βουρκωμένος αλλά κρατήθηκα.
«Εκείνη» είναι πολύ δυνατή εικόνα. Με ξάφνιασες και με αυτό! Περίμενα ίσως κάτι ποιο «απλό» ποιο εύκολο, ποιο εύπεπτο αν θες. «Εκείνη» όπως και ο «Ασημένιος Πόνος» με ταρακούνησε, κατάλαβα τη διεργασία, τη δύναμη των συναισθημάτων που σε οδήγησαν στη δημιουργία της.
Εάν σήμερα για κάποιο λόγο χωρίζαμε και δε ξανασμίγαμε ποτέ, θα ήμουν ευτυχισμένος που ένιωσα, μέσα από αυτά τα δύο έργα σου, τι νιώθεις για μένα, τη δύναμη των συναισθημάτων που προέκυψαν μέσα από την επαφή μας.
Πόσο άδικα -εξ αιτίας μου- πέρασα ότι πέρασα, ενώ δίπλα μου υπήρχες εσύ αλλά δεν τολμούσα, να το πιστέψω.
Έδιωχνα αυτή τη σκέψη επειδή πίστευα ότι θα πληγωνόμουνα πάρα πολύ εάν καταλάβαινα ότι το όλο θέμα είναι πολύ δευτερεύον για σένα. Και αμυνόμουνα με το να αμφισβητώ τα πάντα και να παρεξηγώ κάθε λέξη σου.
Με συγκλόνισε, είναι βίαιο, ωμό, αγνό, θηλυκό, και απρόσωπο, που σημαίνει ότι μόνο όποιος γνωρίζει μπορεί να "δει" την έκφραση της.
Την έβλεπα στον ύπνο να  με κοιτάει και είμαι σίγουρος πως την έχω ξαναδεί.
Με ρώτησες : « Πως τη νιώθεις ; »
Σου είπα: « Την νιώθω φοβερά τρυφερή, ευαίσθητη, ευάλωτη, και ταυτόχρονα απόμακρη και μόνη »

Νύχτα Πέμπτης 14-5-98

πίσω