ΕΠΕΤΕΙΟΣ

Με ελάχιστες κινήσεις ματιών,
ενώνω αστέρια.
Αστερισμοί δικοί μου,
δρόμοι νοητοί στου ουρανού το μαύρο.

Φωτιές ανάβω,
εκπαιδευτές για σπίθες ταξιδιάρικες.
Με την μορφή και τη μυρωδιά σου,
κυνηγόσκυλα στα ίχνη ενός χαμόγελου.

Ληγμένες μνήμες σερβιρισμένες άψογα.
Δείπνο σε ερείπιο αγάπης αθεμελίωτο.
Ελπίδες ανάπηρες, κολόνες γυμνές.
Σκουριές ικέτες στον θεό του κάποτε.

Παρήγορο το ενιαίο του χάους.
Σκιές αγγίζω με σκιές.
Ψιθυριστά μιλάω στις σιωπές.
Μην ξυπνήσει ουρλιάζοντας μέσα στη νύχτα
αυτό το τέρας η μοναξιά μου.
 

5 Ιουνίου 1999

πίσω