ไดอารี่วันที่2 พ.ค44
"พ่อหนูอยากได้ชุดอย่างนั้นจังเลย" อยู่ๆสายฝนพูดขึ้นมาหลังจากที่สนใจดูชุดอาบน้ำที่เด็กๆ
ในรายการแฟชั่นโชว์ใส่เดินบนแคทวอล์คอยู่ครู่หนึ่ง
"อืมห์.."พ่อขานรับเบาๆ
"จริงๆนะพ่อ..หนูอยากได้จริงๆ"
สายฝนเคยพูดรบเร้ากับพ่อหลายหนแล้วว่า อยากได้ชุดอาบน้ำอย่างที่เคยเห็นในทีวี
แต่พ่อก็มักจะบอก"ว่าแถวบ้านเราไม่มีสระน้ำให้เล่น แล้วอีกอย่างนึงสายฝนก็ยังว่ายน้ำไม่เป็นด้วย
เอาไว้ให้หนูโตพอที่จะหัดว่ายน้ำแล้วค่อยซื้อแล้วกัน" แต่จนแล้วจนรอดไม่ว่าสายฝนจะอยากได้แค่ไหนพ่อก็ยังไม่ซื้อให้สักที
"จริงๆเหรอ"ในที่สุด.. พ่อทีดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ก็พูดขึ้นมา
"โธ่ ก็จริงน่ะสิพ่อ"
"เอ้า!..ถ้าอย่างนั้นวันนี้เรามาตัดชุดว่ายน้ำใส่กัน"พ่อพูดพร้อมกับยิ้ม
"แต่พ่อเย็บผ้าไม่เก่งนี่น่า แล้วจะตัดชุดให้หนูได้เหรอ แล้วอีกอย่างหนูก็เย็บผ้าไม่เป็นซะด้วย"
"ใครว่าเราจะทำชุดว่ายน้ำจากผ้า เราจะทำจากกระดาษตะหาก"
สายฝนทำหน้าสงสัยในคำพูดของพ่อ ก็ชุดว่ายน้ำจะทำมาจากกระดาษได้อย่างไร พ่อต้องล้อสายฝนเล่นแน่เลย
"เราก็จะเอากระดาษหนังสือพิมพ์มาทาบที่ตัวหนู แล้วพ่อจะร่างแบบให้พอดีกับตัวแล้วตัดออกมาเป็นชุดว่ายน้ำสวยๆให้หนูใส่ไงล่ะ"
"แล้วมันจะสวยเหมือนในทีวีหรือพ่อ" สายฝนชักรู้สึกเหมือนจะถูกหลอกให้ดีใจ
ใบหน้าที่ยิ้มแฉ่งเมื่อครู่นี้ หุบยิ้มลงไปครึ่งนึงแล้ว.......
"อ้าว! ทำไมไม่สวยล่ะลูก พอพ่อตัดเสร็จแล้ว พ่อจะให้หนูใช้สีระบายวาดเป็นรูปอะไรก็ได้ที่หนูต้องการ
แล้วอย่างงี้ทำไมมันจะไม่สวยล่ะ" พ่อพูดให้กำลังใจ
"แล้วเราจะใช้สีอะไรระบายละพ่อ เสื้อตัวใหญ่ขนาดเนี่ย ....สีของพ่อหมดขวดแน่เลย"
สายฝนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
ในที่สุดสายฝนก็คิดว่าเกมส์นี้ชักน่าสนุกขึ้นมาบ้างแล้ว แม้จะรู้ตัวแล้วว่าจะไม่ได้ชุดว่ายน้ำจริงๆเหมือนที่อยากได้ก็เถอะ
"ก็สีน้ำพลาสติกสีขวดถังใหญ่ๆที่ใช้ทาบ้านนั่นไง อยากได้สีอะไรก็เอาแม่สีผสมลงไป..เดี๋ยวก็สวยเองแหละเนอะ"
"เอาเลยพ่อ ไปกันเลย"
"เฮ้ย! เดี๋ยวสิ..มากินข้าวเช้ากันก่อน." พ่อโวยวายแต่สายฝนก็วิ่งไปหยิบสีนู่นแล้ว
..............ในที่สุดใบหน้าของสายฝนก็กลับมายิ้มแฉ่งเท่าเดิม.............
