เรียนกับพ่อ
วันนี้ไม่ใช่เป็นวันหยุด แต่สายฝนก็ได้รับสิทธิพิเศษให้หยุดเรียนได้หนึ่งวันพ่อซึ่งนอนค้างเพื่อเฝ้าสวนแทนปู่มาได้หลายวันแล้ว ก็ขับรถออกมารับสายฝนเข้าไปเล่นในสวนแต่เช้า บอกด้วยว่าวันนี้สายฝนจะได้เรียนหนังสือกับพ่ออีกครั้ง
"จริงๆนะพ่อ"สายฝนรีบถามขึ้นอย่างดีใจ- - - นานแล้วที่พ่อไม่ได้สอนหนังสือให้สายฝน พ่อเคยสอนวาดรูป,เขียนกอไก่ขอไข่และอะไรอื่นๆอีกเยอะแยะ แต่นั้นมันก่อนที่สายฝนจะเข้าโรงเรียน
ถึงแม้นั่นมันจะนานมาแล้วแต่สายฝนก็ยังจำได้ว่า มันสนุกสุดๆ สนุกกว่าไปโรงเรียนเสียอีก!!!
"อือห์ แน่นอน ก้อวันนี้พ่อไม่ต้องขายขนม มีเวลาเหลือเฟือ" พ่อพูดอย่างใจดี
"ดีจัง! หนูรักพ่อมากที่สุดเล้ย เรารีบเข้าสวนกันเถอะนะ"
สวนของพ่อกว้างมาก มีแต่ต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมด เป็นต้นไม้ที่สายฝนกินลูกของมันได้ซะด้วย และสายฝนก็ชอบหน้าร้อนอย่างเดือนนี้ เพราะอีกไม่นานมะม่วงที่ต้นก็จะสุกให้ได้กินกับข้าวเหนียวหวานๆ ราดหน้าด้วยน้ำกะทิที่พ่อมักจะทำให้กินเมื่อถึงหน้ามะม่วง ความจริงสายฝนก็ไม่ชอบข้าวเหนียวที่พ่อทำซักเท่าไรนักหรอก ที่ชอบจริงๆก็เห็นจะเป็นถั่วกรอบๆ สีเหลีองที่โรยหน้ามากับข้าวเหนียวนั้นต่างหาก กินกรอบๆกับมะม่วงสุกแล้วอร่อยดี
หนังสือและสมุดเรียนทั้งที่ซื้อจากโรงเรียน และจากที่ซื้อมาอ่านเล่นที่บ้าน พ่อนำมาเตรียมไว้เป็นกองใหญ่ ดูเหมือนพ่อที่เคยพูดว่า เด็กตัวแค่นี้จะต้องรีบร้อนหัดเขียนหัดอ่านกันไปถึงไหน กำลังจะยอมจำนนต่อระบบการศึกษาที่มีแต่การแข่งขันไปเสียแล้ว
พ่อเริ่มบทเรียนด้วยตัวอักษรภาษาไทย โดยพ่อบอกให้สายฝนเขียนตัวอักษรทีละตัว ตัวไหนที่เขียนไม่ได้พ่อก็จะจดเอาไว้ พ่อไม่รู้หรอกว่าสายฝนจำตัวอักษรได้หมดทุกตัวแล้ว มีบางตัวเท่านั้นที่เขียนไม่ได้ก็เป็นเพราะตอนนั้นเกิดลืมไปชั่วขณะ เดี๋ยวถ้าได้เล่นนู่นเล่นนี่สักพักก็จะนึกออกได้เองพ่อถามไปเรื่อยๆจนถึงตัวสระ แล้วพ่อก็ให้เล่นเกมใหม่ เป็นเกมที่สายฝนยังไม่เคยได้เล่น โดยพ่อจะวาดรูปแล้วให้สายฝนเขียนคำที่สายฝนนึกออกลงไป พ่อเขียนเป็นรูปนก สายฝนก็เขียนคำว่านก พ่อเขียนเป็นรูปงูสายฝนก็เขียนคำว่างูอนาคอนด้าที่สายฝนจำมาจาก ในหนังช่องดิสคัพเวอรี่
มีบางครั้งที่พ่อเขียนไม่เหมือนเลย สายฝนนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่ามันคืออะไรกันแน่ พ่อก็จะกระซิบบอกคำใบ้ให้ เกมนี้สนุกมาก! สายฝนชอบเพราะไม่น่าเบื่อเหมือนต้องให้คัดคำ ตาสี มาตี อีกา เหมือนในสมุดการบ้าน
ก้อสายฝนไม่รู้จักใครที่ชื่อตาสีเลยนี่นา และไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมตาสีถึงต้องมาตีอีกาด้วย รึว่าอีกามันไปจิกตาสีก่อน สายฝนนั้นอยากถามครูแต่ก็ไม่กล้าถาม เลยต้องมาถามพ่อ พ่อก็ตอบว่ามันแค่นิทานที่ให้หนูหัดอ่านน่ะลูก แต่สายฝนก็ยังนึกถึงอยู่เสมอเวลาที่ต้องหัดอ่านว่า กามันไปทำอะไรให้ตาสีโกรธกันนะ?
"เขียนอีกซีพ่อ.ออ"สายฝนทวงรูปภาพที่อยากให้พ่อเขียน
"ไม่เอาละ เมื่อย!! ไปผจญภัยกันดีกว่า"
"เย้ ! ดีพ่อดี ไปกันเล้ย" - - -พูดจบก็บอกพ่อให้หยิบปากกาดินสอแล้วก็กระดาษไป ส่วนตัวเองก็ทูนเก้าอี้ตัวเล็กไว้บนหัวรีบเดินนำไปทันที
"เอาตรงนี้แหละพ่อ"- - - สายฝนชี้บอกให้พ่อวางเก้าอี้นั่งลงบนทางเดิน พ่อซึ่งต้องรับหน้าที่หิ้วเก้าอี้แทนสายฝนมาตั้งแต่เริ่มเดินขึ้นเนิน ก็วางเก้าอี้ให้เป็นไปตามความต้องการของเจ้านายตัวน้อย...................และนี่คือรูปวาดแลนด์สเคป รูปแรกในชีวิตของสายฝน.........................
วาดเสร็จสายฝนก็เริ่มระบายสีด้วยสีไม้ พร้อมกับร้องเพลงคลอไปด้วยอย่างมีความสุข
"ตามด้วยสีเขียวขจี แล้วต่อด้วยสีชมพูสดใส แล้วก็วิบพะวิ่ว วิบพะวิ่ว กระโดดขึ้นไป..."สายฝนร้องเพลงพลางโยกตัวเบาๆ พลางตวัดมือที่จับดินสอสีสวยๆพลิ้วรับกับจังหวะเพลงที่ร้องอย่าง น่าอิจฉาในความสุขเอ!โตขึ้นสายฝนจะยังคงมีความรู้สึกสนุกกับงานที่ตัวเองทำ เหมือนตอนนี้มั้ยนะ พ่อที่ดูอยู่นึกสงสัย
"เสร็จแล้วพ่อ..อ สวยมั้ย ไปต่อกันเหอะ" สายฝนซึ่งพูดต่อกันรวดเดียวทั้งสามประโยค กลับไม่รอคำตอบจากพ่อรีบคว้ามือพ่อชวนเดินทางกันต่อ
.................นี่เป็นรูปที่สองที่สายฝนวาด เป็นรูปต้นมะขามที่มีรังนกอยู่บนต้นด้วยสายฝนเขียนรูปให้มีลูกนกและไข่นกอยู่ด้วยหลายฟอง
"นี่อะไรน่ะ" พ่อถามชวนคุย "ก้อ ลูกนกไงพ่อ""เอ้า! แล้วทำไมมันมีแต่หัว"
"ก้อ รังมันบังอยู่นี่พ่อ"สายฝนยิ้มกว้างและนั่งแกว่งขาไปมาเร็วขึ้น เป็นอาการที่สายฝนมักทำบ่อยๆเวลาที่สายฝน คิดว่ารู้เรื่องอะไรมากกว่าพ่อ
- - - พ่อยิ้ม
"อ้าว! แล้วนั่นหนูไปจูบกระดาษทำไม"
"ก้อ ลูกนกมันน่ารักนี่พ่อ" - - - พ่อยิ้มกว้างกว่าเดิม
แล้วพ่อก็เดินตามสายฝนไปวาดจอมปลวก ดอกไม้ ภูเขา แล้วก็อะไรต่อมิอะไรอีกเยอะแยะ เดินกันจนเหนื่อย สายฝนก็พูดขึ้นมาลอยๆว่า" พ่อ สวนเรากว้างเนอะ"
"ใช่" พ่อรีบเห็นด้วยจนสายฝนต้องเหลียวมามองเพราะพ่อตอบ คำถามของสายฝนได้เร็วกว่าทุกที
เมื่อกลับมาถึงที่พัก สายฝนก็ได้กินแตงโมที่เป็นผลไม้ที่สายฝนชอบ สายฝนกินแป๊ปเดียวก็หมด จนพ่อต้องเอ่ยปาก
"หมดแล้วเหรอ ไม่เห็นแบ่งให้พ่อบ้าง"
"เห็นฝีมือเด็กมั้ยพ่อ" สายฝนพูดอย่างภูมิใจ
"ใช่! ฝีมือเด็กอ้วน" พ่อพูดย้อนและสายฝนได้แต่ยิ้ม
พักท้องได้ซักแป๊ป พ่อก็บอกว่าจะอ่านนิทานให้ฟัง ถึงสายฝนจะอายุห้าขวบและมักจะอวด ให้พ่อรู้บ่อยๆว่าสายฝนโตแล้ว แต่ก็ยังชอบฟังนิทานอยู่และอยากให้พ่ออ่านให้บ่อยๆ เพราะบางทีพ่อก็มักจะแกล้งทำเป็นลืมพอพ่ออ่านจบ พ่อกลับให้สายฝนอ่านคำในหนังสือนิทานที่พ่อคิดเอาเองคนเดียวว่าง่าย แต่สายฝนไม่ยักกะคิดอย่างงั้น พ่อก็ปลอบใจว่า"ไม่เป็นไรหรอกลูก อ่านไม่ได้ไม่เป็นไรพ่อจะช่วย หัดเอาไว้อีกหน่อยหนูก็อ่านได้เองแหละ"
"ใครว่าหนูอยากจะอ่านนิทานเองล่ะพ่อ หนูจะให้พ่ออ่านให้ไปตลอดชีวิตเลยตะหาก" สายฝนนึกในใจ
พอหัดอ่านจบ สายฝนก็นึกเกมใหม่ขึ้นมาได้ โดยจะให้พ่อบอกตัวกอ ไก่ หรือขอ ไข่แล้วให้สายฝนเขียนวงกลมที่ตัวอักษรที่พ่อถามลงในหนังสือ แต่พ่อไม่เห็นด้วยบอกว่า เดี๋ยวหนังสือเรียนจะเสีย ถ้าสายฝนอยากจะเล่นเกมนี้ สายฝนต้องคัด ก-ฮ ลงในกระดาษเอาเอง
"ถ้าตัวไหนหนูเขียนไม่ได้ พ่อบอกหนูด้วยนะ" สายฝนอยากเล่นเกมนี้มาก จึงลงมือเขียนตัวอักษรทั้งสี่สิบสี่ตัวลงในกระดาษอย่างไม่รีรอ
"เอ้า พ่อเสร็จแล้ว เล่นกันได้เล้ย"เสียงใสๆของสายฝนแสดงอาการ ดีใจเพราะเขียนเสร็จแล้วและจะได้เล่นซะที
พ่อไม่พูดอะไรซักคำและไม่ได้ถามคำถามอย่างที่สายฝนนึกด้วย แต่ในมือพ่อมีปากกาแล้วพ่อก็ลงมือวาดภาพ อะไรซักอย่างขยุกขยิกอยู่ มันมองดูคล้ายโอ่ง!
สายฝนเข้าใจเกือบจะทันทีว่า เกมนี้มันต้องเล่นกันอย่างไร แล้วสายฝนก็หยิบดินสอที่ใช้เขียนตัวอักษร เมื่อครู่มาวงกลมที่ตัว ออ อ่าง
"ตัว ออ อ่างใช่มั้ยพ่อ" สายฝนรู้ใจพ่อที่มักจะให้สายฝนคิดเกมใหม่ๆเองอยู่บ่อยๆ
"พ่อว่า ถ้าหนูเปลี่ยนจากดินสอสีดำมาเป็นดินสอสี จะสนุกกว่านะ"พ่อแนะนำ
"เออ ดีพ่อดี" สายฝนเผลอตัวพูดคำที่ไม่น่ารักออกมาอีกแล้ว แต่ครั้งนี้พ่อดูจะทำเป็นไม่ได้ยิน พ่อคงรู้ว่าเมื่อไรที่สายฝนดีใจที่จะได้ทำอะไรสนุกๆ สายฝนต้องเผลอพูดคำอย่างนี้มาทุกที
พอเกมจบ กระดาษของสายฝนก็มีสีสวยๆระบายอยู่บนทุกตัวอักษร ส่วนกระดาษของพ่อก็เต็มไปด้วยรูปวาดเยอะแยะ ซึ่งบางรูปก็ดูไม่ออกว่าเป็นอะไร จนพ่อต้องร้องโฮกๆบ้าง ทำเสียงดังฉิ่งฉับบ้าง สายฝนถึงนึกออก แต่ไม่ใช่ความผิดของสายฝนหรอกที่สายฝนนึกไม่ออก พ่อต่างหากที่วาดไม่เหมือน
"พ่อเล่นเกมอะไรไม่เคยชนะหนูได้หร้อก" สายฝนบอกพ่อกับในตอนท้ายที่สุด
คืนนั้นก่อนที่สายฝนจะเคลิ้มหลับไป สายฝนยังนึกสงสัยในใจว่า "พรุ่งนี้พ่อจะมีเวลาเปิดโรงเรียนสอนหนูอีกมั้ยน่ะ"
*****************************************************
