De Zomerkampen!!!

Denemarken komt helemaal beneden aan deze bladzijde

Voor het eerst in jaren met twee mannelijke stafleden op zomerkamp. Chess had een prachtig busje geregeld, een witte Ford met quasi geblindeerde ruiten dus de mannen hadden er wel zin in. Deze keer werd er niet een week lang op een plaats geslapen, maar werd er echt rondgetrokken. Na overnachtingen in Duitsland en Oostenrijk reed het witte busje door Italie, het land van spaghetti en Ferrari. Uiteraard is het Ferrari museum met een bezoek vereerd! Voor de rest is er gekano'd, gevoetbald, met meisjes geflirt, lekker gegegeten.. Een dag naar het strand waar iedereen een kleurtje aan overhield; bruin of rood.
Het kamp was heel vermoeiend maar zeer de moeite waard. Volgend jaar Tsjechië!

De foto's staan hier, voor de verhalen moet je effe naar beneden rollen.

Op vrijdag 30 juni was het dan zover; bepakt en bezakt mochten we naar Luik rijden om daar op onze bus naar Ierland te wachten!!
Verschillende ouders waren meegekomen dus het was wel gezellig. Na een kwartiertje zaten wij Shero´s op de grond, we amuseerden ons met computerspelletjes. Chess had alweer een vriendje gevonden dus daar hadden we geen last van. Na een tijdje begon het -uiteraard- te regenen. Maar gelukkig was daar de bus…. Niet dus! Het was eentje naar Roemenie. Een kwartier nadat onze bus zou moeten komen kwam er weer een Eurolines bus aan. We pakten al onze bagage, sjouwden ermee naar de bus alleen maar om te ontdekken dat het weer de verkeerde was. Na nog drie keer zo´n tour kwam dan eindelijk, meer dan een uur te laat, onze bus. We gooiden onze bagage erin en klommen aan boord. De bus was bomvol dus we konden niet bij elkaar zitten, dat was wel jammer. De kerel die voor Nicole zat, maakte zich trouwens heel breed en door Nicoles lange benen was de rit dus een beetje een marteling… We hebben trouwens de meeste tijd besteed aan manieren te bedenken hoe je het best in zo´n bus kan slapen. We besloten dat “hoofd-tegen-de-stoel-voor-je-of-tegen-het-raam” het beste is.
De mensen die bij ons in de bus zaten waren ook niet echt te genieten over het algemeen, dus iedere pauze was een verademing. We hebben ook nog gekaart met zijn tweeen, oorlog en pesten.
Eigenlijk moesten we met de boot Het Kanaal over, maar de chauffeur maakte stampij (dat konden ze zelfs achter in de bus horen) dus mochten met de shuttle omdat we anders zaterdag de boot naar Ierland niet zouden halen..
Het rijden door Engeland en Wales was leuk, maar door Brimingham rijden was een tegenvaller. Daar had ik me meer van voorgesteld.
De bootreis naar Ierland was trouwens wel leuk; we waren blij dat we eindelijk weer konden rondlopen en even konden uitwaaien.
Zaterdag namiddag kwamen we in Ierland aan. Op het busstation daar kwam een busje ons halen om ons naar het kampterrein te brengen. Die rit was wel leuk. Chess amuseerde zich met de chauffeur die heel Iers was! (hij had een sticker in zijn auto waarop stond: Kiss me, I'm IRISH!")
Op het kampterrein aangekomen kwam een kerel ons verwelkomen en bracht ons naar Taylor´s Field, waar wij ons tentje mochten opzetten. We maakten daar meteen kennis met de vele muggen en vliegen, bluergh!! Wat we daarna deden, weet ik al niet meer. Volgens mij hadden we een kampvuur en ontdekten we dat we dat maar iedere dag moesten omdat de beestjes verdwenen!!
Zondag hebben we in ieder geval met zijn allen gekaart, computerspelletjes gespeeld en mijn Garfield-boekje gelezen. Remco zei na ieder stripje “aw hoor heij” dus ik neem aan dat hij ze leuk vond. Volgens mij begon het in de loop van de middag te regenen en zijn we toen met zijn allen in de tent van de kereltjes gekropen. Frank en ik luisterden naar zijn cd-tjes en later las ik nog een computertijdschrift toen Bart dat uithad. Nicole en Remco lagen in de voortent, met Nicoles Poeh te gooien en te doen. Die staat ook ergens op een foto. Misselijk ding.
Er kwamen Sherpa's aangelopen, ze moesten ons liedje leren.
Chess zat bij ons, maar zodra de regen voorbij was verdween hij. Frank verdween even later ook. De rest bleef nog een tijdje. Toen was het weer etenstijd, en het was lekker! Chess had gekookt, en de ventjes deden de afwas! ‘s Avonds kwam die kerel weer langs die ons verwelkomd had en door Chess Chappie was genoemd, en hij keek toch een beetje angstig toen hij zag hoe wij daar met zijn vijven rond dat kampvuur lagen… Die avond hadden Nicole en ik de eerste fatsoenlijke ontmoeting met de Sherpa´s van Boxtel. Dat waren die meiden die ons dat liedje hadden moeten leren. Later die week hadden we een kampvuur bij ze, waar ze zich erover verbaasden dat we niet vaak zingen. Tja, we hebben het meer op sketches en bovendien: vier bassen en 2 sopraantjes, dat klinkt toch van geen kant…
Maandag gingen we boodschappen doen. Bart moest een moertje voor zijn Zaag hebben. En eten hadden we ook niet al te veel. We moesten eerst een heel stuk lopen (3 kwartier als ik me niet vergis) en kwamen langs bouwvakkers die in Ierland echte stereotypes zijn!! We deden onze boodschappen bij de SuperQuinn waar een wildvreemde vrouw mij kwam vertellen dat ik biologische uien had gepakt en dat die duurder waren dan normale uien. Geweldig! Ze pakken daar je boodschappen trouwens in! En aan de kassa´s liggen bakjes waar je kleingeld in kan gooien als je het kan missen en pakken als je dan gepast kan betalen! Na de boodschappen liepen we nog even in het winkelcentrum rond en kochten ijsjes. Buiten aten we stokbrood met camembert (heel Iers) op het gras, en bekeken de mensen die langskwamen eens goed. Daarna liepen we met de boodschappen terug naar het terrein. Weer langs de bouwvakkers, die niks tegen ons mannelijk deel zeiden maar heel breed naar Nic en mij grijnsden en hoi zeiden! Eentje gooide zelfs zijn beste Nederlands eruit: “He said: Ik hou van jou!” Ach, overal waar Nic en ik komen, hebben we zo onze fans…. Er moet trouwens gezegd worden dat onze eigen kerels echte kerels zijn, wij hoefden helemaal niks te dragen!!
Zoals iedere dag werden er weer pallets en boomstammetjes gesloopt voor op het vuur, en de beste manier voor de stammen was blijkbaar de zaag-spring-methode. Ze zaagden een stam een stuk door, legden hem dan ergens op en sprongen dan erbovenop. Bart kreeg een idee en zei tegen Nicole “ga daar eens aan die kant op de stam staan.” Nicole, braaf als ze is, luisterde natuurlijk en ging op de stam staan. Bart sprong aan de andere kant erop en hups daar lag Nicole!! Ik weet niet hoelang ze die blauwe plek nog heeft gehad die ze toen in haar arm heeft geblutst.
Dinsdag hebben we de Horseshoe gelopen denk ik, een tocht in de Wicklow Mountains. Was best vermoeiend maar toch wel de moeite waard omdat de omgeving daar echt heel mooi is. En daar hebben we foto´s van om het te bewijzen.
Toen we terug waren gingen Nicole en ik op het kampterrein rondlopen, over de survivaltrack kruipen en ontdekten onder aan Taylor´s Field een beek met een waterbekken en een houten brug. We bleven daar even en na een tijd besloten we terug naar boven te gaan. Nicole kreeg het idee om de rest te besluipen dus we gooiden ons op de grond en kropen verder. Na een tijdje stonden we weer op en datzelfde deden we dan nog 5 keer. Totdat Frank ons zag. Nicole zei dat we iets leuks hadden ontdekt en we deden ons nieuwe geweldige 1-2-3-vallen-ritueel. Daarna gingen we met zijn drieën naar beneden en Nicole en Frank verzonnen daar op het bruggetje het “Teigetje doen”. Ik zal dat maar niet uitleggen. Toen we terugkwamen keken Remco en Chess elkaar grijnzend aan, en Remco verheugde zich op zijn kwartjes. Want iedere keer als Frank op een bepaalde manier met een van ons omging, kreeg Remco zogenaamd een kwartje. Heel volwassen ja.
We hadden zoals iedere avond weer een kampvuur, wij lagen onder de bomen en Chess zat aan de andere kant van het vuur naar zijn walkman te luisteren. Naar de trance van Frank. We moesten “vroeg” gaan slapen van Meneer Chess want woensdag moesten we vroeg op.

Want: Woensdag gingen we naar Dublin. Eerst moesten we een stuk lopen naar het dorp (langs de bouwvakkers), waar we streekvervoer (busje voor 28 personen staand en zittend) namen. Daarna mochten we in een Dublinse Dubbeldekker stappen. Maar toen waren we wel al allemaal misselijk van de vorige rit!! In Dublin zelf spraken we een tijd af om weer te verzamelen, om bij de MacDonalds te eten. Dat is een traditie. Nicole, Remco, Bart, Frank en ik besloten dat we samen zouden blijven in Dublin, en gingen op weg. We hebben vooral Outdoor zaken gezien. We kochten souveniers en cadeautjes voor thuis, en de kereltjes kochten zich nog t-shirts en Frank en Bart een CD (Frank Metallica en Bart Limp Bizkit) en toen was het alweer tijd om naar de MaccieD te gaan. Dat was ook heel gezellig. Daarna mochten we weer naar de bus kretsen. En dan na de rit dat hele stuk terug naar het terrein lopen. Langs de bouwvakkers! ´s Avonds hadden we kampvuur en Chess amuseerde zich weer met zijn muziekjes. Hij ging wel al eerder naar zijn tentje. Nicole bleef nog even maar toen zij naar haar tent was kwam Bart flink op gang. Hij vertelt me graag dat ik ehm.. niet dun ben,(58kg, 1m68) en nou gooide hij er constant opmerkingen uit. Zoals: wil je ook een koekje, vetarm? Hij bedoelde vetarm koekje en iedereen lachen, vooral Frank vond het helemaal geweldig… grrrr….Remco vond het ook nodig om mijn arm aan zijn kant vast te pakken en te zeggen: “deze is anders helemaal niet zo dik hoor.” Misschien komt hier nou teveel informatie, maar Bart kreeg een idee. Hij ging lucht eruit persen. Het lukte niet. Na een tijdje riep hij weer: “ik heb een idee! Het is wel hetzelfde als toenet maar dat boeit niet!” Nou, deze keer ging hij er eens goed voor liggen. Hup, op zijn rug met zijn benen in de lucht en zijn handen in zijn knieën. Alsof hij aan het bevallen was. Om vervolgens één zielig poefje te laten horen! Wat een afknapper… Remco en Bart wilden na een tijd ook wel naar de tent gaan. Maar Bart kwam wel nog even terug om zijn pen te zoeken. Maar omdat hij geen zaklamp had, pakte hij maar een stokje van de grond, hield het even in het vuur zodat het gloeide en ging ermee over de grond zwaaien. En geloof me, dat klinkt zo nog spectaculairder als het was. Hij zei ook “ik ga zo weg want ik zal jullie maar met rust laten worden jullie niet gek van me want ik word al gek van mezelf!” Dat zegt genoeg denk ik.
Frank en ik bleven nog even buiten, en ik begon over de kwartjes, dat dat toch eigenlijk nergens op sloeg en Remco eigenlijk helemaal niks mocht zeggen. Toen zei Frank dat hij en Bart ook kwartjes waren gaan tellen bij Remco en Nicole, haha! Hij was wel beteuterd omdat er geen sterren te zien waren.
Donderdag de laatste keer boodschappen doen bij de SuperQuinn. Op het kampterrein kwamen we Damian de ehm Camp Warden tegen in zijn auto, hij wou ons wel meenemen. Bespaarde weer heel wat tijd. Terug moesten we jammer genoeg wel weer lopen. Langs de bouwvakkers.
Vrijdag was het eerste dat ik zag een eekhoorntje! Hey!! En daarna het fototoestel van Chess…Zal wel een heel charmante foto zijn geworden. Hij had trouwens het geweldige idee om er een actieve dag van te maken. Dus moesten we eerst dat stuk naar het dorp lopen, toen nog naar dat sportcentrum zoeken, dan sporten met het vooruitzicht erna weer terug te moeten lopen! Remco, Bart en Chess gingen zwemmen, terwijl Frank, Nic en ik besloten een half uur te squashen. En we zijn natuurtalenten.
Maarja, het lopen heen en terug was eigenlijk al actief genoeg geweest, voor mij dan!
Zaterdag begon vroeg. We moesten inpakken, opruimen en vertrekken. Deze keer hadden we een luxe busje dat ons naar het busstation bracht. Toen we eindelijk in onze bus stapten, kwamen we erachter dat we de rest van de rit met maar 3 andere mensen in de bus zouden zitten! We eisten dus een flink territorium op en maakten het ons gemakkelijk! Remco, Nicole en Bart lagen languit op de achterbank en Frank en ik ervoor. Chess had het zich ook gemakkelijk gemaakt en luisterde naar zijn muziekjes. De terugreis was dus veel leuker dan de heenreis!
Op de Jonathan Swift ging Chess de ventjes leren toepen en Nicole en ik gingen het dek op. Daar was het toch wel best koud dus gingen we na een tijdje naar het winkeltje Nicoles geld uitgeven aan lekkers. Dat aten we op een dek, maar daar was het nog steeds koud dus gingen we maar weer naar onze mannen.
Op de boot naar Frankrijk waren we redelijk duf. Chess had het gedeelte gevonden met de vele stoelen waar ook best veel mensen lagen. We gooiden onze spullen neer en gingen op de boot rondlopen. Bij de winkel besloten Frank en ik nog wat geld te wisselen dus liepen we met Nicole naar het wisselkantoor. Toen we bij het wisselkantoor stonden kwam eerst Remco aangelopen en daarna Bart…... op zijn sokken!!! We keken maar even weg maar moesten toch wel lachen. Voor sommige dingen moet je gewoon Bart heten.
In het restaurantje kochten we wat te eten en te drinken, de helft van ons was al misselijk. Ik kocht een sandwich met ei en tuinkers erop. Remco en Bart begrepen toch maar niet waarom ik “gras” at. Pas nadat ik ze de andere helft had gegeven gaven ze toe dat dat “gras” toch best te eten was. Nicole zei niks want die zag het niet meer zitten. Bart zag ze ook niet zitten, die zat op dat moment namelijk onder de tafel. Om te kijken of hij daar misschien minder misselijk werd.
We liepen terug naar dat zaaltje met die stoelen en ook Chess kwam aanlopen met een kop koffie. Bart kon maar geen goede houding vinden dus probeerde hij maar om in de lange weg op een paar stoelen te liggen, maar daar waren leuningen dus ging hij daar maar op liggen! Ik denk dat mensen nu misschien de indruk hebben dat ik niks over de anderen te vertellen heb, maar die doen gewoon niet zulke dingen! Dat doet alleen het Batje!
Terug in de bus maakten we het ons weer gemakkelijk, en sliepen ook. In Brussel moesten we plotseling overstappen op een volle bus maar die zou pas over een uur komen. En het was vroeg en KOUD!
Uiteindelijk na flink gezeur van Chess kregen we dan te horen dat er dan toch nu een andere bus ons kon meenemen naar Luik, dus stapten we over met een stel Duitse studenten, die trouwens heel rustig waren, hebben we de hele weg niet gehoord. In Luik aangekomen stonden de meeste ouders er al, en konden we na even op de anderen te hebben gewacht naar huis vertrekken, naar ons eigen badkamertje en voor de meesten ook terug naar het eigen bedje.

Denemarken, 1999