Αδέλφια, μην ταυτίζεστε με τους
«θεϊκούς» stars. Αρνηθείτε να καθιερώνετε (με τη δικιά σας παθητικότητα
και «δεκτικότητα» στις εικόνες που το Θέαμα εκπέμπει) ηγετίσκους,
φίρμες και χρυσοντυμένα είδωλα… Εκτιμείστε τους απλώς, χειροκροτείστε τους
ή αγνοήστε τους (όπως άλλωστε κάνουνε και εκείνοι).
Μη ψάχνετε άλλο για ετικέτες
και ψεύτικα καταφύγια για να κρύψετε την τυχόν συνειδητοποίηση κάποιου
προσωπικού αδιέξοδου… Μην εντάσσεστε σε διάφορα κοπάδια από υπο-κουλτούρες
φυλακές (πανκς, χεβυμεταλλάδες, ρόκερς, κ.ά.), μη προσκυνάτε σαν κρετίνοι
γκουρού και θρησκευτικά δόγματα, ΤΟΛΜΕΙΣΤΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΑΣ. Πάψτε
επιτέλους να ντρέπεστε για την τυχόν γύμνια σας, αφού και οι όποιοι «κριτές»
σας ξεβράκωτοι είναι και αυτοί…
Μη προσκυνάτε άλλο πια, μη «παγώνετε»
άλλο πια μπροστά στα πλαστικά και κάλπικα είδωλα που το Θέαμα κάθε φορά
λανσάρει… Χλευάστε, σηκώστε ψηλά το κεφάλι, κάντε ακόμα ένα βήμα μπροστά.
Προπαντός τολμείστε να αρνηθείτε όλες τις μόδες: αυτή είναι η πιο βαθιά
και αυθεντική κραυγή του Rock… να είμαστε δηλαδή περήφανοι μόνο με το που
είμαστε ή αισθανόμαστε νέοι. Αν είστε ή αισθάνεστε νέοι, δε χρειάζεστε
φουλάρια πολύχρωμα, μακριά μαλλιά και σκουλαρίκι για να το αποδείξετε,
μήτε κοντά ορθωμένα άτσαλα μαλλιά, πέτσινα τζάκετ, κονκάρδες και ξεχειλωμένα
μαύρα t-shirts…
Ενωθείτε αδέλφια. Ενωθείτε (αν
μπορείτε…) γιατί η νύχτα είναι ατελείωτη.
(Από το
οπισθόφυλλο του περιοδικού «Ανοιχτή Πόλη», τεύχος 7, Σεπτέμβρης 1986)
|
