Written by Hideyuki
Translated by Sochan

Part 7

"หิมะตก!" Hyde วิ่งหน้าตื่นเข้าไปในห้อง Tetsu กระโดดขึ้นกระโดดลง ในมือกำหิมะไว้เต็ม 2 กำมือ

"ดูซิฮะ!! Teteu! Tetsu ! หิมะ!"

"จ๊ะ จ๊ะ น่ารักดีจ๊ะ" Tetsu หันกลับมาให้ความสนใจกับสมุดบัญชีรายจ่ายต่อ ถอนหายใจน้อยๆ นี่ผมคงต้องหางานที่สองในเร็ววันนี้แล้วละมั้ง ไอ้การทำงานพิเศษที่ร้านขายยาใกล้ๆ ก็คงพอจะครอบคลุม ค่าใช้จ่ายจำพวกค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ไปสักเดือนหนึ่งอยู่หรอก แต่ตั้งแต่มีนางฟ้าองค์น้อยน่ารักมาอยู่ด้วย ก็จำเป็นต้องหารายได้สำหรับค่าอาหารให้พออยู่ต่ออีกสักเดือนนึงมั้ง....

"ยังดีนะ ที่ไอ้เจ้าเพื่อนของเรามันไม่อยู่.... เฮ้ย ! ตายห่ะ! วันนี้วันอะไรแล้วฟะ?!!!" สมุดบัญชีรายจ่ายร่วงหลุดจากมือลงพื้น ชายหนุ่มผุดลุกจากเก้าอี้ เผ่นเข้าหาปฏิทินที่แขวนอยู่กับผนังห้อง

Hyde ยืนนิ่งปล่อยให้หิมะในมือค่อยๆ หลอมละลายไปเฉยๆ หิมะหยดลงนองกับพื้นพรม ก่อนจะก้มลงเก็บสมุดบัญชีรายจ่ายจากพื้นขึ้นมาดู

"โอ้ว!!...Tetsu....." Hyde คอตกก้มหน้างุดลงกับพื้นทันที

"วันนี้ วัน.... เฮ้อ!! ค่อยยังชั่ว......" Tetsu ทิ้งตัวลงกับเก้าอี้อย่างหมดแรงเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ

"เฮ้อ!.... เรายังมีเวลาอีกแค่ 2 อาทิตย์ของปิดเทอมหน้าหนาว ก่อนที่เพื่อนเราจะกลับมา......"

"Tetsu ลำบากเพราะ Hyde ?...." Tetsu ยืนตัวแข็งตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หน้า Tetsu ซีดขาวเป็นไก่ต้มทันที โอ้ว!! สายไปเสียแล้ว.. สมุดบัญชีตกอยู่ในมือ Hyde เสียแล้ว....

"มัน.....มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ?"

Hyde ยกสมุดบัญชีรายจ่ายขึ้น ชี้ไปยังตัวเลข 0 ตัวเปิ้มสุด ๆที่โชว์เด่นเป็นสง่าอยู่ในสมุดบัญชี

"งั้น..... ไอ้นี่มันคืออะไรฮะ? โธ่! Hyde รู้หรอกว่า ตัวเลขนี่คืออะไร!" สมองชายหนุ่มเริ่มประมวลผลช้าลงๆ (ยิ่งกว่าเครื่อง 486 ซะอีก) แทบจะ Hang เลยทีเดียว

"เอ่อ...... ฉัน... ฉัน..." ไม่รู้จะหาคำแก้ตัวใดๆ มาพูดเพื่อไม่ให้ Hyde วิตกกังวลใจ

"ถ้า Tetsu ลำบากเพราะ Hyde Hyde จะไปเอง!" สมุดบัญชีหลุดจากมือของนางฟ้าหล่นกลิ้งลงกับพื้น น้ำตาเอ่อเต็มสองนัยน์ตา นางฟ้าผู้อ่อนต่อโลกได้วิ่งจากไปด้วยหัวใจที่แตกสลายย่อยยับ

"Hyde!! กลับมา!!!" ไม่ทันอีกแล้ว ในที่สุดนกน้อยก็จากไปจนได้ ในขณะที่ใต้เท้าชายหนุ่มเปียกลื่นไปด้วย หิมะที่ละลายเลอะพื้นห้องเต็มไปหมด

"Hyde.... กลับมา...."

Yuki มองตึกระฟ้าและบ้านเรือนที่เรียงรายอยู่รอบกายตน Ken ยังคงนอนเกลือกกลิ้งอยู่กับพื้นถนน ใบหน้าแนบกับพื้นถนนที่ราดยางสีดำอันร้อนระอุจากเปลวแดด

"ฮ่า! เอาละ... ฉัน ยอดมนุษย์ Yuki ในที่สุดก็ได้มาถึงโลกมนุษย์โดยสวัสดิภาพแล้ว! โลกมนุษย์เบี้ยว ๆ มันแค่นี้เองเรอะ!" หลังจากทักทายโลกมนุษย์เสร็จ ก็หันกลับมาใส่ใจกับเพื่อนซี้ของตนที่ยังคงนอนกลิ้งไร้สติไม่กระดุกกระดิกอยู่

"เฮ้ย!!! ตื่นได้แล้ว นอนตะวันส่องตูดไหม้แล้วเฟ้ย ไอ้บ้า" Yuki ฉุดกระชากคอเสื้อเพื่อนซี้ของตน ให้ลุกจากถนน อารมณ์เริ่มบูดเพราะปลุกเพื่อนไม่สำเร็จสักที

"ตื่น~~~~~!" Yuki สะบัดมือตบหน้าเพื่อนเต็มแรง แต่ Ken ยังคงไร้สติเหมือนเดิม

" ~~ว้าว~~~~~~~ว!! ดูดิ!! เทวดากำลังทะเลาะกันล่ะ!" Yuki มองไปยังต้นเสียงเจี้ยวจ้าว ก็พบกับกลุ่มเด็กซนกลุ่มหนึ่งกำลังมุงดูเขากับ Ken ด้วยตาที่เบิกกว้างพองโต ด้วยความแปลกประหลาดใจ

"นางฟ้ากำลังตบกันล่ะ~~~!" เด็กสวมหมวกสีฟ้าทำหน้างง (ก็ไม่แปลกหรอกที่งง?!!...sochan >.<)

"ฉันนึกว่าเค้าเป็นเพื่อนกันซะอีก!" เด็กสวมโค้ทแดงสงสัยอีกคน เหงือเม็ดเป้งซึมออกจากหน้าผาก Yuki ขึ้นมาทีละเม็ด....

"แถมหน้าตาก็น่าเกลียดด้วย!" ปากเริ่มพาลหาเรื่องซะแล้ว...เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาจากหน้าผาก Yuki อีกเม็ด

"สงสัยจะขี้เหร่ที่สุดในสวรรค์แหง่เลย!" เด็กหมวกฟ้าเสริม

Yuki เริ่มระงับความโกรธไม่ไหว ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นใบหน้าปีศาจอันน่าเกลียด ที่หน้าผากมีน้ำเดือดปุดขึ้นเต็มพื้นที่ไปหมด เด็กๆตกใจหนีแตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง

"แก~~ พวกแก~~~~~ บังอาจว่าข้า น่าเกลียดรึ!!!" กลุ่มเด็กเพ่นหนีเอาตัวรอดกันจ้าละหวั่น Ken ขยี้ตา เพิ่งรู้สึกตัวลุกขึ้นนั่ง

"แหม....Yuki, นายกำลังทำให้เด็ก ๆ กลัวอยู่นะ..." Yuki หันมาเขย่าตัว Ken แทน

"นาย! นายมัวแต่นอนอยู่ด้~~~~~~~~~~~~~~~าย !" Kenไอค๊อกแค็กหน้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวปี๋

"Y... Y... Y... Yuki... อ้า ~~ย~~~~~ปล่อย~~~~~ ฉัน~~~~~นะ!" Yuki เริ่มรู้สึกตัว ปล่อยคอเสื้อของเพื่อนทันที Ken จึงดิ้นหลุดจากเงื้อมมือ(อำมหิต)ของเพื่อนออกมาล้มกลิ้ง ใบหน้ากลิ้งเกลือกกับพื้นถนนใหม่อีกครั้ง

"เรามีเวลาไม่มากหรอกนะ พวกเรา...ฑูตสวรรค์แห่งความยุติธรรมและความรัก! เพื่อค้นหาสหายน้อย Yuki ผู้ยิ่งใหญ่ พร้อมแล้วที่จะสังเวยตนเองเพื่อบูชาภาระหน้าที่อันสำคัญนี้!" Yuki รู้สึกถึงหยาดน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ ไหลรินลงต้องใบหน้าเปียกโชก ...อ้า......ใช่แล้ว เขาเกิดขึ้นมาเพื่อรับภาระอันสำคัญนี้

" เจ้าเทวดาผู้อัปลักษณ์Ken,ไปเตรียมอาวุธของข้าให้พร้อมซิ เร็ว!"

"ใคร! ใครกันฟะ ใครอัปลักษณ์!" Ken ตะคอกกลับ อารมณ์เริ่มบูด "แล้วอาวง อาวุธที่ไหน ใครจะไปพกมาได้เล่า ไอ้บ้า!"

ทันใดนั้นYuki ก็ล้วงเอาบางสิ่งออกจากกระเป๋าพกขนาดกระทัดรัดของตน "ฮะฮ่า!!! นี่ละ! คือข้อแตกต่างของมือโปรกับพวกมือสมัครเล่นล่ะ!!!"

"ฉันได้คิดค้นสิ่งประดิษฐ์สุดยอดที่เรียกว่า 'เครื่องค้นหา Hyde' Yuki อวดสิ่งที่ตนนำมาให้ Ken ดู อย่างภาคภูมิใจสุดๆ

"เป็นไงล่ะ ฉันเนี่ย สุดยอดแห่งอัจฉริยะเลยใช่มะ?" Ken เหล่หางตามองความขี้โม้ของ Yuki อย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก เมื่อ Yuki เอาเครื่องมือเล็กๆ ขึ้นมาอวด

"มันจะระเบิดเหมือนไอ้เครื่องตัวก่อนนี้ไหมเนี่ย???" เม็ดเหงื่อผุดจากหน้าผาก Yuki อีกครั้ง

"หุบปาก! ฉันเคยใช้มาก่อนแล้วน่ะ!!! เอาละ... ก่อนอื่น ก็ต้องกดปุ่มอันนี้ก่อน แล้วก็......." ควันโขมงโฉงฉาง ลอยอบอวลขึ้นมาทันที กลุ่มเด็กซนแตกกระเจิงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปที่มุมๆหนึ่ง แปลกใจที่มาพบกับนางฟ้าติงต๊อง

"ว้าววววววววว พี่คนนี้ นอกจากจะบ้าแล้วยังจะติงต๊องอีกแหะ!!" เด็กผมเปีย เริ่มปากอยู่ไม่สุก

"กรี้ด~~~~~~ พวกนั้นกลับมาแย้วววววววว....." เด็กหมวกฟ้าร้องมั้ง

"เห็นแล้วขนลุกว่ะ!" เด็กโค้ทแดงว่าเข้านั้น...เด็กทั้งสามวิ่งหนีกระเจิงไปคนละทิศคนละทางอีกครั้ง เมื่อ Yuki หันใบหน้าเหมือนปีศาจ นัยน์ตาสีแดงแป้ดมาทางพวกเด็กๆ

Hyde ลอยตัวบินอยู่เหนือสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เท้าเปลือยเปล่าได้ลอยอยู่เหนือปุยเมฆอีกครั้ง Hyde บังคับปีกน้อยให้กระพือปีกอยู่ด้วยแรงที่เหลือน้อยอย่างอยากลำบาก การโบยบินใหม่ในครั้งนี้ ชั่งเป็นการบินที่รู้สึกแย่เป็นที่สุด ที่เป็นอย่างงี้ ก็เพราะรู้ตัวเองว่าเป็นภาระให้ Tetsu ต้องลำบาก แต่......

"นี่เราเป็น เทพที่แย่รึเปล่านะ?" Hyde พึมพำกับตัวเอง ปีกน้อยกระพือปีกช้าลง ๆ และร่อนลงในที่สุด

"แต่......แต่....แต่.... เรารัก Tetsu ! เรามีความสุขเมื่อเราได้อยู่กับTetsu ...." /...เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เธอมีปีกด้วย? เธอต้องเป็นนางฟ้าแน่/ Hyde ปาดน้ำตาด้วยหลังมือ
/...มือของเธอเย็นจัง ไปหลบที่บ้านฉันก่อนแล้วกัน!/ น้ำตาอุ่นไหลรินลงสองแก้มเนียนของ Hyde
/....อยากเลี้ยงกระต่ายไหม? Haite? ฉันคิดว่าฉันชอบชื่อนี้เหมือนกันนะ..../
/....Hyde... Hyde... ฉันขอโทษ! ฉันไม่น่าไปหา Megumi เลย!/
/....นี่แน่ใจนะว่า ไม่เคยทำอาหารมาก่อน?/

ท้องของ Hyde เริ่มร้องอุทธรณ์ "ไม่.....Hyde กลับไปไม่ได้ " Hyde ปาดน้ำตาด้วยมือขวา

"ก็เราจะกลับไปได้ยังไงกันละ? Hyde จะทำให้ Tetsu เดือดร้อนยิ่งขึ้นไปอีก...."

"ไม่! ไม่ใช่เพราะ Hyde!!" Hyde รู้สึกถึงมือใครบางคนวางอยู่บนบ่าของตน มือที่อบอุ่น..มือของ Tetsu

"Hyde ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่มันไม่ใช่ความผิดของเธอนะ!!" นางฟ้ายังคงนิ่งเงียบ Tetsu จับไหล่ของนางฟ้าให้หันมาทางตน

"ฉันบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ ได้ยินไหม?! ปัดโธ่โว้ย!!" ดวงตาของชายหนุ่มเริ่มสั่นไหว

"ถ้าเธอจากฉันไปอีก ฉัน...ฉัน...คงจะไม่ยกโทษให้กับตัวเอง!" Hyde กระพริบตา ริมฝีปากสั่นระริก กระซิบเรียกชื่อชายหนุ่ม "Tetsu??"

Tetsu คุกเข่าลง ก้มหน้า,"ได้โปรดเถอะ,อย่าไป! อย่าจากฉันไป" น้ำตาตกต้องสองมือของชายหนุ่มที่ก้มหัวลงติดพื้น

"ฉันชอบเธอมาก Hyde เธอเข้าใจไหม ฉันชอบเธอมากนะ? ORE DAISUKIDAYO KIMI GA!" Hyde สะอึกสะอื้น โผเข้าหาอ้อมกอด Tetsu

"TETSU! HAIDO MO, HAIDO MO TETSU GA DAISUKI! Hyde.... Hyde ก็ชอบ Tetsu ฮะ.." ทั้งคู่โผเข้าหาอ้อมแขนของกันและกัน

"Hyde? ถ้าเธอไม่อยู่ เจ้า Haite จะคิดยังไง?" Hyde สะอื้น เช็ดน้ำตา ซบหน้าอยู่กับบ่าของชายหนุ่ม

"Haite chan คงจะเหงาจะต้องอยู่ตัวเดียว......" **ซูด ซูด** น้ำหูน้ำตาแข่งกันไหลยกใหญ่

"Hyde ช่างเห็นแก่ตัว... Tetsu!! ตั้งแต่นี้ต่อไป Hyde จะไม่บ่นว่า Hyde อยากจะเอานั่นอยากจะเอานี่แล้ว!~ " Tetsu ........ กระชับร่างบางแน่นเข้ามาด้วยความรักใคร่

"ฉันขอโทษ ที่ไม่สามารถมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้ ถ้าฉันทำงานมากขึ้น ฉันคงทำได้" Hyde เงยหน้าจากไหล่ของ Tetsu มองเข้าไปค้นหาสิ่งที่ซ้อนเร้นในดวงตาสีน้ำตาล ซึ่งตอนนี้เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

"Hyde จะช่วย Tetsu ด้วย! Hyde จะช่วย Tetsu !" Tetsu ยิ้ม นางฟ้าก็ยิ้มตอบ น้ำตาได้แห้งหายไปแล้ว เมื่อต่างยิ้มให้กันและกัน...

"ไปกันเถอะ.............Hyde " ชายหนุ่มกุมมือ Hyde ไว้มั่น

"ฉันจะทำของอร่อยให้เธอนะ!" Hyde ไม่คิดที่จะจากไปอีกเป็นครั้งที่ 2 กุมมือ Tetsu ตอบ

"haiiiii~~~~~~~~~ Hyde หิวแล้ว!" ทั้งคู่ก้าวเดินไปพร้อม ๆ กัน...มือกุมมือ...ใจผูกใจ...

~To be continued in Part 8~