CHAPTER 2: DESTINY

ช่วงเวลาตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ Ken จำยอมให้หนุ่ม Orlando พักอยู่ด้วยนั้นทำให้เขาได้รู้จักอะไรหลายอย่างในตัวของชายคนนี้มากขึ้นแม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ที่มาที่ไปของรูมเมทจำเป็นของเขาคนนี้เลย แต่อย่างน้อย Orlando ก็ไม่ได้ทำอะไรให้เขาไม่สบายใจมากกว่าที่เป็นและบ่อยครั้งที่ Ken รู้สึกว่าการเพ่งพิศดูใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้มันทำให้เขาพอใจที่จะมองอยู่ได้เรื่อยไปโดยไม่จำกัดเวลา

แต่หากกล่าวถึงการค้นหาตัวบุคคลที่ต้องการนั้นไม่มีความคืบหน้าเท่าใดนักตรงกันข้ามกับเวลาที่ดำเนินต่อไปโดยไม่หยุดยั้ง Ken เริ่มออกตามหาชายหนุ่มจากมโนภาพที่เขาเห็นตั้งแต่เมื่อคืนวานจากฝีมือของ Orlando แต่ดูท่าทางมันจะมีผลมากเกินไปเพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็จะมีใบหน้าของชายคนนี้เข้ามารบกวนอยู่ตลอดเวลาจนเขาจำรายละเอียดได้ขึ้นใจหมดแล้ว แต่ทว่าการตามหาคนเพียงคนเดียวโดยไม่รู้ข้อมูลอะไรเลยนั้นจะมีก็แต่ปาฏิหาริย์เท่านั้นที่จะดลบันดาลให้ได้พบกัน...แล้วระหว่างเขากับ..จะเรียกว่าปาฏิหาริย์ได้หรือเปล่านะหรือเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น

Orlando เองก็นึกท้อใจที่งานง่ายกลับกลายเป็นยากจนแทบอยากเลิกล้มความตั้งใจแล้วกลับไปรับโทษแต่โดยดี แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาดคาดเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้เลยว่าหากเขายอมรับโทษแล้วตัวเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะมันเกิดจากความไม่ระวังของเขาเองทำให้ชายคนนั้นรอดจากการติดตามของเขาไปได้ เขาไม่อยากให้ Ken มามีส่วนในการรับโทษนี้ด้วยเพราะนอกจาก Ken จะช่วยเขาตามหาตัวชายคนนั้นแล้วยังมีน้ำใจให้ที่พักอาศัยอีกด้วย

ถึงแม้ว่า Orlando จะยุ่งยากในใจมากแค่ไหนเขาก็ไม่เคยแสดงความอ่อนแอต่อหน้า Ken เพราะนึกหวั่นว่าจะถูกเหน็บแนมเข้าให้จากปากที่ยิ่งกว่าตะไกรของอีกฝ่าย แต่แม้จะพยายามปกปิดแต่สีหน้ากลับบ่งออกมาจนเห็นได้ชัดโดยที่เจ้าตัวกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

"อาทิตย์นึงแล้วนะ ถ้าเกิดสมมตินายหาเจ้าหมอนี่ไม่เจอแล้วจะเกิดอะไรขึ้น..." Ken ตัดสินใจถามขึ้น แต่ทว่าอีกฝ่ายกำลังเหม่อจึงไม่ได้ยินสิ่งที่เขาถาม เขาจึงตะโกนอีกครั้ง

"เฮ้! ไม่ได้ยินที่พูดด้วยรึไง" Orlando สะดุ้งสุดตัวซึ่งเป็นภาวะที่ค่อนข้างหาดูได้ยากในสายตาของ Ken เพราะตลอดเวลาที่เขาสังเกต ชายหนุ่มคนนี้มักจะสำรวมท่าทีและการแสดงออกต่างๆจนเขาไม่สามารถเดาอารมณ์ของอีกฝ่ายได้แน่ชัด แต่ครั้งนี้เขามั่นใจว่าต้องเกิดอะไรบางอย่างกับคนๆนี้เข้าเสียแล้วเป็นแน่

"เป็นอะไร สติแตกแล้วเรอะ"

"จะสติแตกก็เพราะนายนั่นแหละ วาจาสามหาวมาก ไม่มีใครที่พูดกับเราแบบนี้แล้วยังมานั่งยิ้มอยู่ได้หรอกนะ" หันมาสวนอย่างนึกโกรธ

"รู้ตัวมั้ยว่าการพูดพัฒนาไปมากนะ เริ่มจะเหมือนคนมากขึ้นทุกทีแล้วน่ะ" สิ้นสุดประโยคนี้ราวกับมีอะไรบางอย่างมาตัดเส้นความอดทนของ Orlando จนขาดผึง เขาพุ่งเข้าใส่ Ken อย่างรวดเร็วและเงื้อหมัดขึ้นแต่แล้วก็ต้องชะงักกับสายตาที่จับจ้องมาที่ใบหน้าของเขา

"เวลานายโมโหแล้วก็อารมณ์รุนแรงเหมือนกันนะ" Ken เอ่ยขึ้นราบเรียบ เมื่อครู่เขาแทบไม่ได้ขยับตัวเลยก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายเข้ามาประชิดระยะใกล้ขนาดนี้ Orlando รู้สึกตัวจึงขยับตัวห่างออกมาพร้อมกับเอ่ยขอโทษ

"เอาเหอะ แต่นายไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน สงสัยเก็บกดมากไปนะ มีอะไรก็หัดระบายออกมั่ง"

"จะให้เป็นเหมือนกับนายหรือไง"

"no, no...คนอย่างฉันไม่มีใครเหมือนและไม่มีวันเหมือนใคร" แล้วจู่ๆ Orlando ก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เสียจนทิ้งระยะห่างเพียงแค่ปลายจมูกเท่านั้น ทำให้ Ken หัวใจเต้นแรงขึ้นมากระทันหัน

"ทำพูดไป นายเองก็คงเก็บอะไรไว้มากเช่นเดียวกัน"

"นายรู้รึไงว่าฉันคิดอะไรอยู่" ดวงตาของยังคงจ้องประสานกันอยู่เช่นเดิมเป็นเวลาเนิ่นนาน ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามโดยตรงแต่พูดเพียงแค่ว่า ไม่ว่าดวงตาของใครก็สามารถสื่อความหมายออกมาได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะคิดสิ่งใดดวงตาก็จะแสดงออกมาอย่างนั้น

"รู้ดีนี่ ถ้าอย่างนั้นขอพิสูจน์หน่อยเหอะว่ารู้จริงรึเปล่า" Ken พูดอย่างท้าทายพร้อมกับรั้งร่างชายหนุ่มเข้ามาใกล้แล้วก้มลงแนบริมฝีปากของตนเองเข้ากับริมฝีปากบางโดยที่ Orlando ซึ่งไม่ทันได้ตั้งตัวได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจและพยายามขัดขืนโดยออกแรงดันไปที่อกของอีกฝ่าย

"อ...อืม" ร่างบางเริ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเนื่องด้วยรู้สึกขาดอากาศขณะเดียวกันเขาก็พยายามออกแรงดันอีกฝ่ายให้ออกห่างจากตนเอง ฝ่าย ตลอดเวลาที่ผ่าน Ken ไม่พยายามที่จะใช้กำลังกับ Orlando จึงทำให้เขาเข้าใจไปเองว่าตนเองมีพลกำลังที่เหนือกว่า Ken แต่เขาเพิ่งประจักษ์ ณ เวลานี้เองว่าเขาสู้เรี่ยวแรงของ Ken ไม่ได้เลย

Ken ถอนริมฝีปากออกพร้อมกับมองร่างที่ดูอ่อนแรงและกำลังหอบหายใจอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาไม่อยากเชื่อตัวเองว่าจะทำอะไรเช่นนี้ได้แม้ว่าจะเกิดขึ้นแล้วก็ตาม

"สรุปนายรู้มั้ยว่าฉันคิดอะไร"

"ไม่มีใครรู้ดีเกินไปกว่านายได้หรอก" ตอบโดยที่ไม่ได้มองหน้า Ken

"ถ้างั้นฉันจะทำให้นายรู้ดีเท่าๆกับฉัน" Ken จับใบหน้าของ Orlando ให้หันมาสบตากับเขาก่อนจะประทับรอยจูบอันร้อนแรงลงไปอีกครั้ง เขาสอดมือเข้าไปภายใต้เสื้อและสัมผัสผิวกายของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล

ท่อนแขนที่ออกแรงขัดขืนอยู่ในตอนแรกนั้นก็เริ่มอ่อนแรงลงไป Ken เริ่มเลื่อนลงสัมผัสกับส่วนที่อ่อนไหวต่อการรับสัมผัสที่สุด ร่างบางรับรู้ต่อการสัมผัสนั้นอย่างวาบหวิวและเผลอส่งเสียงครางออกมาโดยไม่ตั้งใจและเสียงร้องกลับดังขึ้นเมื่อรู้สึกถึงการรุกล้ำของ Ken

"ได้โปรด...หยุด..." น้ำเสียงขอร้องอย่างแผ่วเบา ทว่าไม่มีผลต่ออารมณ์ของร่างสูงที่กำลังประทุอยู่ในขณะนี้ เขายังคงเคลื่อนไหวตนเองอย่างเร่าร้อนอยู่ภายในของร่างกายของอีกฝ่ายหนึ่งและมีเสียงหอบหายใจถี่ที่ประสานรวมกับเสียงหวานที่ลอดออกมาจากลำคอของร่างบางในขณะนี้ และในที่สุดเมื่อ Ken ถอนกายออกมาเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่เสียงของ Orlando นั้นขาดหายไป.......

เช้าวันต่อมา Ken ตื่นขึ้นมาพบว่าไม่มีร่างของผู้ที่อยู่ข้างกายเขาเช่นเมื่อคืนแล้ว เขารู้สึกสังหรณ์ภายในใจจึงวิ่งไปยังห้องครัว ห้องน้ำจนรอบแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า เขาพยายามรออยู่ภายในบ้านทั้งวันแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีวี่แววที่ Orlando จะกลับมาปรากฏตัวให้เขาเห็น เขาจึงแน่ใจว่าเขาเป็นต้นเหตุที่ได้ทำให้ Orlando จากเขาไปแล้วและไม่มีทางรู้ว่าจะได้พบกันอีกหรือไม่หรืออาจจะเป็นไปได้ที่จะไม่ได้พบกันอีกเลยชั่วนิรันดร์

Ken หมดแรงทรุดตัวนั่งลงที่ข้างผนังห้อง เขานั่งก้มหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ยตนเอง

"ทำตัวเองซะแล้วเรา"

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วนับจากวันที่ชายหนุ่มลึกลับได้มาปรากฏตัวต่อหน้าเขาและจากไปโดยไม่มีแม้แต่ร่องรอยให้ค้นหาจนกระทั่งวันนี้เป็นเวลาร่วม 2 เดือนแล้ว...

หลังจากที่ Ken ได้พบกับ Inoran ครั้งแรกและพูดคุยกันเพียงไม่กี่คำ เขาตัดสินใจร่วมงานกับ Inoran ทันที และรู้สึกพึงพอใจที่ได้ทำงานร่วมกับ Inoran ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาสามารถทำงานร่วมกับคนๆนี้ได้อย่างไม่มีปัญหาใดๆเพราะ Inoran เป็นคนที่มีความมั่นใจในตนเองและมีความรับผิดชอบสูง ณ เวลานี้การทำงานร่วมกันในนามของ FAKE? ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก

หลังเลิกจากการประชุมนัดหมายทั้ง 2 ได้ไปดื่มที่บาร์เล็กๆแห่งหนึ่งซึ่งไม่เป็นที่สนใจของนักดื่มนักเที่ยวมากนัก ทั้งคู่พูดคุยกันถึงเรื่องต่างๆก่อนหน้าที่จะได้มาทำงานร่วมกันรวมไปถึงชีวิตส่วนตัว

"ไม่อยากจะเชื่อว่านายไม่ได้คบใครอยู่เลย" มือกีตาร์หนุ่มพูดขึ้นยิ้มๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น Ken ชะงักไปเล็กน้อย เขานึกถึงคนที่เขาพยายามลืมมาตลอด 2 เดือน เขาไม่เข้าใจตนเองเลยว่าระยะเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ที่อยู่ร่วมกันจะทำให้เขาสามารถจดจำคนๆนี้มาได้ตลอดจนถึงเวลานี้

"เอ่อ 'โทดทีนะ ฉันพูดอะไรผิดรึเปล่า" Inoran สะกิดเพื่อนให้หลุดจากภวังค์แห่งความคิด

"ฮะ..อ๋อ ไม่หรอก พอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย" Ken ถกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูเวลาก่อนจะขอตัวกลับก่อน

Ken กลับถึงบ้านได้อย่างไรเขาเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน เขาโยนแจ็กเก็ตลงไปกองที่พื้นอย่างไม่แยแสก่อนจะทิ้งตัวลงไปที่โซฟา เขาหนุนมือทั้งสองของตนเองพลางยกขาขึ้นไขว้บนพนักโซฟา สายตาทอดออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะเปลี่ยนท่ากลับมานั่งด้วยความรู้สึกงุ่นง่านอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้และในที่สุดเขาก็ลุกเดินไปเตะเสื้อแจ็คเก็ตที่ตนเองทิ้งไว้ที่พื้นอย่างแรงจนลอยไปกระทบที่ฝาผนัง

"โว้ยยยยยยย! ทำไมถึงไม่ลืมวะ! ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกันแน่!!!!" เขากระแทกท่อนแขนเข้าไปที่ฝาผนังพร้อมกับซบหน้าลงไปที่แขนข้างนั้น แต่แล้วเขาก็รู้สึกถึงเสื้อแจ็คเก็ตที่คลุมอยู่ที่ไหล่ของเขา เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นและหันกลับมาด้านหลังช้าๆและพบว่ามีใครคนหนึ่งยืนอยู่

"นะ...นาย..." เขาแทบไม่เชื่อสายตาตนเองที่ในเวลานี้ที่เขาได้พบคนที่เขานึกถึงอยู่ตลอดเวลาไม่เคยลืม เขาพยายามขยี้ตาของตนเองซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่แล้วมือที่ยื่นมาจับที่ข้อมือของเขาอย่างแผ่วเบาเป็นการพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้ฝันไป

"ขยี้มากเดี๋ยวตาหลุดออกมาหรอก" เสียงที่เขาอยากได้ยินมาตลอดร่วม 2 เดือนเอ่ยขึ้นอย่างหยอกล้อเป็นครั้งแรก

"นายหายไปไหนของนายมาวะ!" Orlando หัวเราะกับท่าทางของ Ken เขารู้สึกว่าคนๆนี้มีท่าทางที่เป็นเอกลักษณ์หาดูได้ยากจริงๆ

"ขำอะไร! จิตเสื่อมเรอะ! ถามว่าหายไปไหนมา!!!" แหกปากตะโกนถามกลบเกลื่อนความรู้สึกลึกๆของตนเอง

"ก็ถ้าจะหยุดฟังกันสักหน่อยนะ"

"เอ่อ…ก็ว่าไปสิ" พูดพลางยกมือขึ้นเกาท้ายทอยของตนเอง

Orlando เริ่มเล่าว่าหลังจากวันที่เขากับ Ken มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันทำให้บังเกิดความรู้สึกทั้งหลายประดังประเดเข้ามา ขณะเดียวกันก็นึกถึงโทษทัณฑ์ที่เขาและ Ken จะได้รับซึ่งไม่อาจรู้ได้ว่ามันคืออะไร ซ้ำแล้วตัวเขายังมีเรื่องที่ไม่สามารถปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จลุล่วงไปได้อีกเรื่องหนึ่งเนื่องจากเหตุการณ์ในวันนั้น Ken ได้เตะก่อนหินมาถูกเขาเข้าทำให้เขายิงธนูพลาดเป้าไปโดนผู้อื่นซึ่งเป็นโทษที่ไม่อาจละเว้นให้ได้

"ธนูนั่นจะทำให้คนๆนั้นลืมเรื่องชั่วร้ายที่คิดจะกระทำ หากพลาดเป้าหมายก็แปลว่าไม่สามารถห้ามคนผู้นั้นได้อีกแล้ว"

เมื่อรวมกับเรื่องที่เกิดขึ้นเขาเกรงว่าโทษที่จะได้รับคงหนักเป็นสองเท่า เขาไม่อาจทนนิ่งเฉยอยู่ได้จึงได้กลับไปยังที่ที่เขาจากมาถึงได้รู้ความจริงว่าการที่ Ken ได้พบกับเขาจนถึงขั้นมีความสัมพันธ์กันนั้นคือโทษที่เขาได้รับตั้งแต่เขาทำงานที่ได้รับมอบหมายไม่สำเร็จ

"พอจะเข้าใจมั่งแล้ว แต่เรื่องวันนั้น...ฉันไม่เคยลืม เรื่องที่เกี่ยวกับนายทุกเรื่องฉันก็ไม่เคยลืมไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ลืมไม่ได้ นี่เป็นโทษที่ฉันได้รับรึเปล่า"

"ถ้าเป็นเช่นนั้นเราก็คงได้รับโทษนั้นด้วยเพราะเราก็ไม่เคยลืมได้เลย" Ken มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาแสดงความตกตะลึงเป็นอย่างมาก

"แล้วไง จะมาเกาะฉันกินรึไง"

"ก็ขณะนี้เราเป็นบุคคลว่างงานอาจจะเกาะนานสักหน่อย" พูดจาเล่นลิ้นผิดกับที่ผ่านมา Ken นั้นดึงร่างบางเข้ามากอดด้วยความดีใจอย่างมากก่อนจะคลายวงแขนแล้วเอ่ยขึ้น

"จะเกาะก็เกาะไปแต่ฉันจะติดกาวตราช้างไว้ด้วยจะได้ไม่หายหัวไปไหนไม่บอกกันอีก"

ทั้งคู่สวมกอดกันแนบแน่นอีกครั้ง ใครจะรู้ว่าวันข้างหน้าจะมีอะไรเกิดขึ้นเพียงแต่ ณ เวลานี้เขาทั้งสองได้อยู่ร่วมกันไม่ว่าจะด้วยเหตุผลของพระเจ้าหรือแมวที่ไหน แต่เขาทั้งคู่ก็ขอบคุณในกงล้อของโชคชะตาที่หมุนแม้ว่าอาจจะหมุนแรงผิดวิถีไปบ้างจนทำให้เขาทั้งสองได้มาพบกัน^^