Written by : hay

Part 6 : finale

"hyde นายป้อนนมมันหน่อยซิ" ken พูดขณะที่กำลังง่วนกับข้าวผัดอเมริกัน(กะลังอยากน่ะ ^^ : hay , แต่มันลำบากคนทำโว๊ย ^"^ : ken)

hyde หน้าแดง "จะบ้าเหรอ ฉันเป็นผู้ชาย นายก็รู้แล้วนี่ !!"

"ใครกันแน่ที่บ้า ฉันหมายถึงว่าให้นายเอาขวดนมป้อนมันตังหาก" ว่าแล้วก็มองไปที่ขวดนมที่วางอยู่บนโต๊ะ

ที่ไม่ให้มันดื่มเองก็เพราะว่ามันกินได้ทีล่ะนิดเท่านั้น มากไปเดี๋ยวจะไปกระทบเครื่องในพังหมด

hyde หน้าแดง แล้วก็เอื้อมไปหยิบขวดนมใส่ปากเจ้า snowdrop ไม่นานมันก็หลับไป และก็ใช้เวลาไม่นานนักข้าวผัดอเมริกันก็หมดไปจากจานของ hyde เช่นกัน เจ้าตัวน้อยมองไปที่น่องไก่ในจานของ ken

"ken_chan น่องไก่นั่น ไม่กินใช่มั๊ย..." ถามพร้อมกับสายตาอ้อนๆ ราวกับเด็กๆ

"อ่ะ..ไม่อิ่มเหรอ เอาไปซิ" ไม่รอช้า เจ้าตัวน้อยก็คว้าไก่ทอดไปกิน ใช้ฟันขาวๆฉีกเนื้อไก่อย่างเอร็ดอร่อย ken นึกในใจ 'อดอยากมาจากไหนเนี่ย.. -_-' '

"นี่ ที่บ้านไม่เคยทำให้กินรึไง"

"เปล่านะ แต่มันอร่อยนิ"

ken มองแก้มที่เลอะซอสของ hyde แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซอสมะเขือเทศมันเปราะไปทั่วแล้ว ผู้มองเลยขยับเก้าอี้ไปนั่งใกล้ๆ แล้วเริ่มเลียแก้มที่หวานด้วยซอสช้าๆ

hyde เบิกตากว้าง ใบหน้าแดงกล่ำด้วยความอาย "ken_chan.."

ken เงยผละออกจากแก้มไฮด์และเลียริมฝีปากตัวเอง

"อร่อยจัง.." คำพูดแค่นั้น ก็มากพอจะทำให้ร่างเล็กสั่นไหวได้ แต่ก็คงยังแทะน่องไก่แก้เขินต่อไป (แก้เขินหรือ'งก' กันแน่จ๊ะ haido ^^; : hay)

hyde ช่วย ken ล้างจานทำความสะอาดบ้านจนสะอาดเอี่ยมอ่องไปทั้งห้อง เจ้าตัวเล็กดูเหมือนว่าจะเพลียเลยหลับไปที่เตียงของเจ้าของห้อง

ken กลืนน้ำลายเฮือกๆ 'น่ารักจริงโว๊ยยย ~~~' ตากลมโตนั้นถึงจะหลับตาไปแล้วก็ดูสวยอยู่ดี ขนตายาวก็เรียงรายสวยงาม ผมยาวสลวยนั้นก็เหมือนกัน มันเงาวาวจน ken อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสมัน เขาก้มลงนอนตะแคงข้างๆร่างเล็ก มองใบหน้าสวยหลับสนิทอย่างเผลอไผล จูบเรือนผมเงางามนั้นแล้วเลื่อนลงมาที่หน้าผากเนียนใสและแก้มเบาๆ

hyde กระพริบตาช้า ๆ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังทำอะไร ก็ขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างสูงมากยิ่งขึ้น (เฮ้ย!) มือเรียวโอบไปรอบเอว ซุกใบหน้าเล็กลงกับอกกว้าง ken ยิ้ม เขานอนลงบนเตียงแล้วกอดรั้งร่างเล็กให้ขึ้นมานอนบนตัวเขา hyde หน้าแดงเล็กน้อยเมื่อร่างหนาเบื้องล่างใช้นิ้วเรียวทัดผมยาวกับหูของตน แล้วเขาก็ผงกศีรษะขึ้นนิดนึง kiss คนตรงหน้าเบาๆแล้วยิ้ม แขนเล็กเรียวพยายามจะยันตัวเองจากอ้อมกอด

'แล้วเรื่องอะไรจะปล่อยไปล่ะ' ken คิด เค้ากดร่างเล็กให้แนบสนิทไปกับตัวเขา แล้วพลิกตัวให้ร่างเล็กอยู่ข้างล่างบ้าง คราวนี้ก็ไปไหนไม่ได้แล้ว

"หลับตาสิ.." hyde ทำตามอย่างว่าง่าย ken ก้มลงเคล้าคลึงริมฝีปากบาง สอดลิ้นเข้าไปทักทายแล้วก็ไล้ลึกเข้าไปถึงฟันและกระพุ้งแก้ม ร่างเล็กดึงทึ้งเสื้อยืดของ ken เพราะหายใจไม่ออก (อ้าว ! นึกว่า...) ken คงรู้สึกได้เหมือนกัน เขาเลยถอนจูบอย่างรวดเร็ว (เฮ้อ..รอดตาย : hyde)

"เป็นไง จะกลับรึว่าจะอยู่กับชั้นต่อ"

".........."

"เล่นเงียบแบบนี้ อยากให้ชั้นทำต่อไปใช่ไหม"

hyde ทำอะไรไม่ถูก เขินจะแย่ มือใหญ่ก็ไล้เสื้อยืดขึ้น แถมยังถูกล็อคจนขยับไปไหนไม่ได้แล้วยังจะมาถามอีก เอาไงเอากันว่ะ !

"อืม" ตอบพร้อมกับพยักหน้า

ken ก้มลงอีกครั้ง ร่างบางก็ยกแขนเรียวขึ้นพาดไปที่คอล่ำ ken ก้มลงจูบอีกครั้งตั้งแต่เปลือกตาแล้วเลื่อนลงมาที่แก้มนุ่มๆ เขาเลื่อนมือเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบาง จมูกก็ไล้ไปตามซอกคอ แล้วกระซิบถามคนในอ้อมกอดเป็นครั้งสุดท้าย..

"จะว่าอะไรไหม ถ้าฉันอยากจะกอดนายแบบนี้...อาจจะมากกว่านี้ด้วย จะยอมฉันไหม" มองด้วยสายตาออดอ้อน จ้องลึกลงไปในดวงตาโตดำขลับของร่างเล็ก

ตาสวยสีดำคู่นั้นจ้องกลับมาไม่มีความเขินมากมายอย่างในตอนแรกอีกแล้ว ไม่ว่าจะยังไง ความต้องการในตอนนี้มันมากกว่าจะปล่อยให้ค้างคาอยู่อย่างนั้น hyde ส่งคำตอบออกมาเป็นรอยยิ้มแสนหวานมือเล็กกดท้ายทอยของ ken ลงมาประทับจูบอีกครั้งตามความต้องการของตน

ค่ำคืนแห่งความฝันคงจะผ่านไปด้วยแรงปรารถนาของคนสองคน สองร่างกอดก่ายกันในความมืด เสียงหอบกระชั้นขึ้นเมื่อร่างเล็กถึงสุดสิ้นวุดของอารมณ์เหลือเพียงร่างสูงที่ยังไม่ได้ปลดปล่อยอะไรออกไป

"hyde นายเป็นของฉันนะ" ken ก้มลงไปที่ซอกคอ

hyde กดมือทั้งสองลงที่หลังของ ken ก่อนที่จะลากยาวลงไปเป็นรอยแดง ร่างเล็กเกร็งสุดตัว

"อ๊าาา เจ็บบบ !!!" hyde ร้องออกมาทั้งที่ยังกอดร่างสูงแน่น

"อีกเดี๋ยวนะ อีกนิดเดียว !!" เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีกนิด

"อ๊าาา อ๊าาา อ๊าาาาาาาาา.." hyde ร้องสุดเสียง ส่วนร่างสูงก็ได้ปลดปล่อยออกไปหมด

ken ค่อยๆขยับตัวออก hyde นอนหลับตาแน่น เหงื่อไหลท่วมไปทั่วตัว มือใหญ่ลูบผมเพื่อให้เห็นใบหน้าแดงระเรื่อ เขาก้มลงจูบที่แก้มเบาๆ แล้วลงนอนที่ข้างร่างเล็กนั้น hyde ลืมตามองแมวยักษ์ข้างๆ มือเล็กเอื้อมไปที่แก้มของ ken

"นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม" ถามราวกับเรื่องเมื่อกี้มันไม่จริง

ken ยิ้มอ่อนโยน เขยิบเข้าใกล้ hyde แล้วโอบร่างเล็กมาแนบอก

"ตัวฉันอุ่นใช่ไหมล่ะ นี่ไม่ใช่ความฝันนะ นายเป็นของฉัน และฉันก็เป็นของนาย ต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกันนะ" พูดคำหวานออกมาอย่างไม่อาย เพราะเขารู้ดีที่สุด ถ้าไม่พูดตอนนี้ เมื่อไหร่จะได้พูดก็ไม่รู้ เจ้าตัวเล็กหายออกมาทั้งคืนแบบนี้ ป่านนี้พี่ชายคงนั่งแข็งตายอยู่หน้าบ้านแล้วล่ะมั่ง

"นี่ ..." มองไปที่นาฬิกาหัวเตียง "จะกลับบ้านไหม มืดแล้วนะ"

hyde ส่งสายตาราวกลับว่าตัดพ้อ ทำเอา ken สะอึก นี่คงเข้าใจว่าฉันไม่ต้องการเขาใช่มั๊ยนี่ ^^;

"อ่ะ..ไม่ใช่นะ ฉันหมายถึงว่า นายน่าจะโทรไปบอกพี่นายซะหน่อยว่านายอยู่บ้านฉัน ไม่งั้นเดี๋ยวเขาก็เป็นห่วงแย่หรอกนะ" แก้ตัวพันละวันเพราะไม่อยากเห็นร่างเล็กนั้นไม่พอใจอีก

ทันใดนั้น hyde ก็ยิ้มออกมา "ต่อโทรศัพท์ให้ทีสิ ฉันจะโทรกลับไปที่บ้าน" บอก ken ที่กำลังเกาหัวแกรกเพราะกลัวเขาจะเข้าใจผิดในคำพูดเมื่อครู่ ทำเอาเจ้าเหมียวยักษ์ตะลึง แต่ก็รีบต่อโทรศัพท์ให้โดยเร็วไม่งั้นเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาจะยุ่ง

ไม่รู้สินะ ว่ามันจบง่ายไปรึเปล่า แต่อย่างน้อยที่สุดก็ทำตามใจของตนเอง ความปรารถนาในกันและกัน ก็ได้ให้แก่กันไปแล้ว คืนนี้ hyde และ ken มีคนที่ตนรักอยู่ในอ้อมแขน และหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบางๆเหมือนกับวัยเด็กได้กลับมาอีกครั้ง....

^^ Y.Y O.O ^"^ U_U ^^; \^^/

เช้าวันต่อมา.....

"ปิ๊ง...ป่อง" เสียงออดในตอนเช้า อาจเป็นสัญญาณของการเจ็บตัวก็ได้ แต่ยังไงก็คงต้องเดินไปเปิดแหละนะ ไม่งั้นข้างห้องอาจจะออกมาด่าเอาก็ได้ นี่มันดังครั้งที่ 5 แล้วนี่นะ

"อืม..." ร่างเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงออดนั้น hyde สวมเชิ๊ตสีขาวของ ken เป็นชุดนอน มันโคลงแล้วก็บางทำให้ผู้ใส่ดู sexy ไม่น้อยเลย

ken เลยเอื้อมไปห่มผ้าให้ก่อนจะเดินไปเปิดประตูเพื่อระงับเสียงออดกวนประสาทนั้นสักที...

ก่อนจะเปิดประตูก็ไม่ลืมที่จะมองว่าใครเป็นแขกในยามเช้า โดยมองผ่านช่องเล็กๆที่ประตู และเขาก็เดาไม่ผิดเลย คนที่ยืนอยู่หน้าห้องมี 2 คนคือ yukihiro และ tetsu เพื่อนของเขาน่ะเอง

"สวัสดีครับ" ken ทักทายคนหน้าประตู พร้อมกับผายมือให้เดินเข้าไปในห้อง ประจวบเหมาะกับร่างเล็กที่เดินขยี้ตาออกมาจากห้องนอน เมื่อรู้ว่าใครคือแขกก็เดินไปข้างๆ ken ทันที

"ken_chan ให้เขาเข้ามาทำไมน่ะ" พูดพร้อมกับมองไปที่เพื่อนและพี่ชายของตน สายตาของ yukihiro นั้นออกขวางๆ คงไม่พอใจนักหรอกที่เห็นน้องที่หวงแหนกันมานับ 10 ปีมาใส่เสื้อเชิ๊ตไอ้หนุ่มที่ไหนไม่รู้ แต่ก็สัญญากับ tetsu ไว้แล้วว่าจะไม่โกรธ เพราะถ้า tetsu ไม่พามาเขาคงไม่รู้หรอกว่าน้องรักของตนไปค้างอยู่ที่ไหน

ส่วน tetsu มอง hyde ด้วยสายตาราวกับลูกหมาที่ถูกเจ้าของทิ้ง ที่ยอมพา yukihiro มาวันนี้ก็เพราะว่าอยากรู้ว่า ken จะดูแลคนที่เขารักได้ดีแค่ไหน และ hyde จะมีความสุขอย่างที่หวังได้ไหม ถึงจะเจ็บปวดแต่มันก็ดีกว่าให้เขามาเป็นของเราแต่ไม่ได้ใจของเขาแหละนะ

"เราเป็นของกันแล้วนะ มีอะไรต้องกลัวอีกเหรอ" ken ยิ้มกระชับมือเล็กไว้ในมือใหญ่ของเขา แล้วมองกลับมาที่ yukihiro และ tetsu เขาจูง hyde มานั่งที่โซฟาตัวที่อยู่ตรงข้ามกับแขกผู้มาเยือน กำมือของ hyde แน่น

"ผมรัก hyde จริงๆนะครับ และพร้อมจะรับผิดชอบในตัวเขาทุกอย่าง ขอให้ไว้ใจในตัวผมแล้วผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังครับ" ken พูดไปพร้อมกับจ้องตาของว่าที่พี่ชาย ของ hyde

yukihiro ถอนหายใจดังเฮือก สายตาไม่ขวางอย่างในตอนแรกอีกแล้ว "เอาเหอะ ฉันจะไปทำอะไรแกได้ว่ะ ไหนๆน้องฉันมันก็มาหานายเองด้วย เรื่องพ่อกับแม่ฉันน่ะ เขาก็ทำใจไว้แล้วแหละ เรื่องของนายน่ะ hyde มันก็เล่าให้ทุกคนในบ้านฟังหมดแล้ว ยังไงก็ฝากน้องฉันด้วยแล้วกันนะ"

ken ยิ้มออกทันที แล้วหันไปหา tetsu บ้าง

"แล้วนายล่ะ tetsu นายจะยอมไหม ที่จะยกคนที่นายรักให้ฉัน"

tetsu ตาเบิกกว้าง 'มันรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ'

"นายรู้ ?"

"ใช่ฉันรู้ ตั้งแต่วันที่ฉัน kiss hyde ในห้องเรียนแล้ว ตาของนายมันบอกชัดเลยแหละ นายคงไม่รู้ใช่ไหมว่าตอนนั้นน่ะ นายมองฉันยังไง"

"ยังไงล่ะ"

"ก็เหมือนกับแมวที่ถูกแมวอีกตัวแย่งปลาไปกินไงล่ะ" พูดจบก็หัวเราะออกมา ทำเอาร่างเล็กหยิกเอาที่หน้าขา พร้อมส่งสายตาค้อนมาด้วยความหมั่นไส้

"โอ๊ย !!"

"คุยอะไรน่ะ ken_chan " เด็กน้อยมองตาขวางใส่เจ้าเหมียว

"ก็เรื่อง..." หันไปชำเลือง tetsu

"เรื่องใครจะรักชั้นได้มากกว่ากันใช่ม่ะ" หนุ่มน้อยแทรกเข้ามาทันที

"ไม่แน่น๊า~~ เกิด ken_chan เผลอเมื่อไร ชั้นอาจจะกลับไปหา tet_chan ก็ได้นะ" พูดจบก็เลียฝีปากซะหนึ่งที ทำเอาเจ้าเหมียวต้องเปลี่ยนจากจับมือมากอดไหล่เด็กน้อยไว้แน่น

"ไม่ได้นะ ชั้นรักนายนะ อย่าหวังเลยว่าจะปล่อยให้ไปไหนน่ะ ไม่มีทางหรอก" พูดจบก็หอมแก้ม hyde

โชว์ว่าที่พี่ชายและว่าที่เพื่อนเจ้าบ่าว(รึเจ้าสาวซะเลย)

"น๊าา ken_chan ก็ เกิด hyde จะกลับมาหาชั้นจริง นายก็ทำไรไม่ได้หรอกนะ ! " tetsu พูดพร้อมกับยิ้ม

"เอาเข้าปายยย เหล่าเด็กน้อย เออ ! จะทำไรก็ทำเถอะ เออ ken นายรับปากแล้วนะ ทำให้ได้ด้วย ไม่งั้นแกได้โดนไม้(กลองป่ะ !) จามหัวแน่ ชั้นกลับล่ะ เออ hyde รีบกลับบ้านหน่อยก็ดีนะ พ่อแม่เป็นห่วงแย่แล้ว ยังไงนายก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะนะเฟ้ย" yukihiro ร่ายยาว

"ครับ ๆ เดี๋ยวจะพาไปส่งนะครับ"

"ชั้นก็ต้องกลับแล้วนะ กลับด้วยคนนะครับ yuki_san" หันไปตบไหล่ ken

"ดูแลเจ้าตัวเล็กด้วยนะ" พูดจบก็ขยิบตาให้ hyde ทีนึงแล้วเดินออกจากห้องไป....

"เฮ้อ~ กลับไปกันหมดแล้ว" hyde ถอนหายใจ

"อะไรกันจ๊ะ ถอนหายใจเสียงดังเชียว"

"โล่งใจน่ะสิ ดีนะ พี่ไม่โกรธนาย ไม่งั้น..."

"ไม่งั้นอะไร ยังไงเธอก็กระโดดเข้าห้ามอยู่แล้วใช่ม่ะล่ะ" ยิ้มหวานให้เจ้าตัวเล็ก ( ={^:^}= แมวยิ้ม ) แล้วโอบร่างเล็กเข้ามาใกล้

" hyde ชั้นมีของจะให้นาย"

"อะไรเหรอ ?" เด็กน้อยตาโตสงสัย ken เดินไปที่ระเบียงห้อง แล้วอุ้มกระถางดอกไม้สีขาวออกมา

"อ๊ะ ต่อไปนี้ ช่วยมาดูแลมันด้วยนะ" ส่งกระถาง snowdrop ให้ hyde

เด็กน้อยมองตาชายหนุ่มตรงหน้าแล้วรับกระถางมาแนบอกไว้ " ken_chan..."

"นะ hyde...haido " อ้อนด้วยตาของแมวเหมียว

"อืม ken_chan" hyde พยักหน้ารับคำ

"มานี่ม่ะ ! " ken ขยับตัวนั่งลงข้าง hyde กระแซะตัวเข้าใกล้ร่างเล็ก หอมแก้มดังฟอดซะหนึ่งที

"ken_chan บ้าาา มาหอมแก้มชั้นทำไม"

"ก็อยากหอมนี่ มาให้หอมทั้งตัวเลยดีกว่านะ"

"ม่ายยยย" ร่างเล็กวิ่งหนี ทั้งๆที่ยังกอดกระถางดอกไม้ไว้

"จะหนีไปไหนเล่าาา" เจ้าเหมียววิ่งตาม hyde ก็วิ่งหนีไปทั่วห้อง สุดท้ายก็ถูกเจ้าเหมียว ken จับได้อยู่ดี ( ^"^ แฮ่ก ๆ แล้วจะให้วิ่งทะมายฟ่ะ : ken , hyde)

"มานี่ ! " ken กอดร่างน้อยไว้แนบอก กอดแน่นจน hyde ต้องเงยหน้าขึ้นเอาคางเกยกับไหล่หนาของ ken

"รักนายนะ รักมากด้วย อย่าไปไหนอีกเลยนะ" พูดกระซิบเบา ทำเอาไฮด์หน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ

"ไม่ไปไหนแล้ว ต่อไปนี้นายก็ต้องอยู่กับฉันด้วยนะ"

ken พยักหน้ารับ ร่างน้อยหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง ก่อนตัดสินใจเงยหน้าประกบริมฝีปากของตนกับบุคคลตรงหน้าอย่างเป็นสุข .....

ทั้งสองมองตากันซาบซึ้ง ความรักในวัยเด็ก ใครเล่าจะคิดว่าจะกลายเป็นรักแท้ แต่เมื่อหัวใจเรียกร้องใครเลยจะรู้ ว่ามันก็คือความต้องการที่บ่มเพาะมานานนั่นเอง...

Note by hay :

ง่าาาา จบแล้ว จบแล้ววววว ในที่สุดก็จบซะที

ก็แบบว่ากว่าจะจบนะ ปีกว่าา ไม่คิดว่าจะแต่งได้ แล้วก็เป็น fic เรื่องแรกที่แต่งเองจนจบ เออ...งงบ้างไหมเนี่ย อ่าน ๆ แล้วคนแต่งยังงงเลย ว่าทะมายสุดท้ายเคนก็มารักไฮด์ ทะมายเคนสุดเถื่อน (ลุคเฮียเป็นแบบนั้น อย่าโกรธเรานะ ) จะหวานได้ปานนี้ คือเราก็เป็นแฟนเคนไง เราก็จินตนาการเอาอ่ะนะ ว่าถ้าเราเป็น....เราก็อยากให้เขาทำแบบนี้อ่ะ ร่ายยาวแล้ว พอดีกว่า เดี๋ยวเวปมาสเตอร์มันจะค้อน (ชิๆ ใครค้อนแกกันยะ : webmaster)

ติชมเราได้ที่ hay_eva01@hotmail.com นะจ๊ะ

speciel thank ..... ^^

webmaster : ขอบคุณที่ทำลงเวปให้ แล้วก็ขอบใจที่เป็นเพื่อนกันมานาน นานมาก ดีใจ(ว่ะ) ที่ได้แกเป็นเพื่อนฉัน ไว้คบกันครบ 10 ปีแล้ว เราไปฉลองกันนะจ๊ะ(ไม่เป็นไร กรูว่างเกินไปแล้ว มีอะไรให้ทำก็ดี : webmaster)

mos_desu : ขอบคุณฮับ ที่แต่งนิยายให้อ่าน อ่าน fic เรื่องแรกก็ฝีมือพี่ล่ะ หนูเป็นแฟน (fic) ของพี่นะ ประทับใจมากๆเลยล่ะ ที่ได้รู้จักพี่น่ะ ไว้แต่ง fic L'Arc ให้หนูอ่านอีกนะพี่

sochan : ได้อ่าน fic ที่นายแปล แล้วทำให้เราแต่งได้ต่อจนจบล่ะ ขอบใจที่ชม fic ของเรานะ เธอคนแรกเลยแหละที่ชมว่ามันดีน่ะ

สุดท้าย....... kate : ขอบใจที่ช่วยกันบ้า L'Arc กันอยู่สองคน ขอบใจที่หวนกลับมาเป็นเพื่อนกันอีก (อย่าตกใจไป พอจบชั้น ป.6 ก็ไม่ได้เจอกันเลย มาเจอกันอีกทีก็ ม.4 แล้ว )ขอบใจที่คบกันเป็นเพื่อนกันนะ ปีนี้ก็ครบ 13 ปีพอดีเลยล่ะ ที่รู้จักกันน่ะนะ ^^ thank my friend

สุดท้ายอีกที ขอบใจเพื่อนๆที่บอร์ด vip ที่ช่วยกันแต่ง fic เวียนหนุกๆซะหลายเรื่อง thank a lot to U ^^