------------------------------------------------------------------------------------ COPYRIGHT/DISCLAIMER=====================================Gebruiksvoorwaarden van deze website ONDERSTAANDE BEPALINGEN HEBBEN TOT DOEL DE VOORWAARDEN TE OMSCHRIJVEN WAARONDER DE AUTEUR U TOEGANG VERLEENT TOT ZIJN WEBSITE. De auteur, Luc Lamine, Steenweg op Wezemaal 90, B-3110 Rotselaar, biedt U deze website (http://vlaamsblok.bedenkt.nl/) aan op voorwaarde van uw aanvaarding, zonder enig voorbehoud, van de voorwaarden uiteengezet op deze webpagina. Door deze website en de informatie erop te consulteren, stemt U in met deze voorwaarden. 1. Informatie1.1 De auteur aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor enige schade die zou kunnen voortvloeien uit enig gebruik van de informatie op deze website. Elk gebruik dat u derhalve maakt van de informatie op deze website is volledig op eigen risico. 1.2 De informatie op deze website bevat op generlei wijze juridisch advies of instructies die toelaten een juridische procedure te starten of te begeleiden. De informatie op deze website kan hooguit dienen ter ondersteuning van een juridische vraagstelling. Indien U vragen heeft omtrent een (juridische) vraagstelling kan U altijd daartoe contact opnemen met een gekwalificeerd raadsman, Justitiehuis of de balie. 2. Links en verwijzingen 2.1 Op deze website zijn ook hyperlinks opgenomen naar andere websites en informatiebronnen. Deze verwijzingen worden enkel ten titel van informatie weergegeven, maar worden niet gecontroleerd naar inhoud. Er kan dus geen garantie gegeven worden betreffende, noch aansprakelijkheid aanvaard over, de kwaliteit en/of volledigheid van deze bijkomende informatie. 2.2 De auteur aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor enige schade die zou kunnen voortvloeien uit het consulteren van informatie die zich op andere websites of bij andere informatiebronnen in het algemeen bevindt, en waarnaar op deze website wordt verwezen. 3. Intellectuele eigendomsrechten 3.1 U hebt het recht om de informatie op deze website voor persoonlijk gebruik te downloaden en te reproduceren, overeenkomstig de bepalingen van de Wet van 30 juni 1994 betreffende het auteursrecht en de naburige rechten. 3.2 De auteur behoudt alle intellectuele eigendomsrechten op de website zelf alsook op de ter beschikking gestelde informatie. © Luc Lamine 2004. Alle rechten voorbehouden.
******************************************************************
U.S. Constitution: First Amendment
«Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech, or of the press; or the right of the people peaceably to assemble, and to petition the Government for a redress of grievances.»
*******************************************************************
Vorige uitspraken:
http://vorigeuitspraken.bedenkt.nl/
Inleiding
Het Hof van Cassatie zal deze zaak behandelen op 9 november 2004 te 9 uur en de zaak is er bekend als P . 2004 . 849 . N.
Het bestreden arrest: is een arrest van het Hof van beroep te Gent van 21 april 2004, uitgesproken door de 8° Kamer, recht doende in correctionele zaken, iIn de zaak van:
het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding, en de Vzw Liga voor Mensenrechten, rechtstreeks dagende burgerlijke partijen en waarbij het Openbaar Ministerie als gevoegde partij, tegen de vzw VC, de vzw NV, en de vzw NOS, de rechtstreeks gedaagden. De drie VZW’s zijn de zgn. mantelorganisaties van het Vlaams Blok.
De drie VZW’s werden vervolgd wegens overtreding van artikel 3 van de Wet van 30 juli 1981 tot bestraffing van bepaalde door racisme of xenofobie ingegeven daden (BS, 8 VIII 81) en gewijzigd op 15 februari 1993 (BS, 19 II 93), 12 april 1994 (BS, 14 V 94),7 mei 1999 (BS, 25 VI 99), 20 januari 2003 (BS, 12 II 03) en 23 januari 2003 (BS, 13 III 03) dat bepaalt: «Met gevangenisstraf van een maand tot een jaar en met geldboete van vijftig frank tot duizend frank of met een van die straffen alleen wordt gestraft hij die behoort tot een groep of tot een vereniging die kennelijk en herhaaldelijk discriminatie of segregatie bedrijft of verkondigt in de omstandigheden genoemd in artikel 444 van het Strafwetboek, dan wel aan zodanige groep of vereniging zijn medewerking verleent.»
Onder "discriminatie" in de zin van deze wet wordt verstaan elke vorm van onderscheid, uitsluiting beperking of voorkeur, die tot doel heeft of ten gevolge heeft of kan hebben dat de erkenning, het genot of de uitoefening op voet van gelijkheid van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden op politiek, economisch, sociaal of cultureel terrein of op andere terreinen van het maatschappelijk leven, wordt teniet gedaan, aangetast of beperkt. Aldus artikel 1 van de wet.
Artikel 444 van het Strafwetboek luidt als volgt.«De schuldige wordt gestraft met gevangenisstraf van acht dagen tot een jaar en met geldboete van zesentwintig frank tot tweehonderd frank, wanneer de tenlasteleggingen geschieden: hetzij in openbare bijeenkomsten of plaatsen; hetzij in tegenwoordigheid van verscheidene personen, in een plaats die niet openbaar is, maar toegankelijk voor een aantal personen die het recht hebben er te vergaderen of ze te bezoeken; hetzij in om het even welke plaats, in tegenwoordigheid van de beledigde en voor getuigen; hetzij door geschriften, al dan niet gedrukt, door prenten of zinnebeelden die aangeplakt, verspreid of verkocht, te koop geboden of openlijk tentoongesteld worden; hetzij tenslotte door geschriften, die niet openbaar gemaakt, maar aan verscheidene personen toegestuurd of meegedeeld worden.»
De VZW’s werden op strafgebied veroordeeld «samen ieder tot een geldboete van 2.500, gedeeld door 40, 3399 en vermeerderd met negentienhonderd negentig opdecimes, hetzij, afgerond tot op de tweede decimaal en in acht genomen het bepaalde in het artikel 2, tweede lid van het Strafwetboek, telkens € 12.394, 67.»
Op burgerrechtelijk gebied werden derVZW’s veroordeeld ieder voor het geheel tot het betalen aan het Centrum van € 5.000, te vermeerderen met de gerechtelijke rente aan de wettelijke rentevoet vanaf heden; en aan de Liga van € 2.500, te vermeerderen met de gerechtelijke rente aan de wettelijke rentevoet vanaf heden.
Cassatiegrond
Het Gentse arrest moet om verschillende redenen verbroken worden. Een eerste en belangrijkste reden is de schending van de artikelen 163, eerste lid, en 195, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering.
Artikel 163, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering:
«Art. 163.Ieder veroordelend eindvonnis wordt met redenen omkleed. Het vonnis vermeldt de toegepaste wetsbepaling.
Wanneer het verval van het recht tot het besturen van een voertuig, een luchtschip en het geleiden van een rijdier wordt uitgesproken, vermeldt het vonnis eveneens nauwkeurig maar op een wijze die beknopt mag zijn, de redenen waarom deze straf wordt gekozen. Het rechtvaardigt bovendien de duur ervan.
Indien hij veroordeelt tot een geldboete, dan houdt de rechter bij het bepalen van het bedrag rekening met de elementen die door de beklaagde worden ingeroepen met betrekking tot zijn sociale toestand.
De rechter kan een geldboete uitspreken beneden het wettelijk minimum van de boete indien de overtreder om het even welk document voorlegt dat zijn precaire financiële toestand bewijst.
Artikel 195, eerste lid, van hetzelfde Wetboek:
«Art. 195. Ieder veroordelend vonnis vermeldt de feiten waaraan de gedaagden schuldig of waarvoor zij aansprakelijk geoordeeld worden, de straf, de burgerlijke veroordelingen en de toegepaste wetsbepaling.
Het vonnis vermeldt nauwkeurig, maar op een wijze die beknopt mag zijn, de redenen waarom de rechter, als de wet hem daartoe vrije beoordeling overlaat, dergelijke straf of dergelijke maatregel uitspreekt. Het rechtvaardigt bovendien de strafmaat voor elke uitgesproken straf of maatregel. Wanneer hij veroordeelt tot een geldboete kan hij voor de vaststelling van het bedrag ervan rekening houden met de door de beklaagde aangevoerde elementen over zijn sociale toestand..
Het tweede lid is niet van toepassing wanneer de rechtbank uitspraak doet in graad van beroep, behalve wanneer zij een verval van het recht tot het besturen van een voertuig, een luchtschip en het geleiden van een rijdier uitspreekt.»
De tenlastelegging
Het Gentse Hof van Beroep omschrijft de tenlastelegging als volgt:
«In het licht van het aldus uiteengezette, dient het geheel van de in de samengevoegde zaken aan de beklaagden ten laste gelegde feiten als volgt te worden omschreven:
“te Brussel en bij samenhang elders in het Rijk, sinds 2 juli 1999 tot 29 januari 2001,
als daders of mededaders, hetzij om de misdaad of het wanbedrijf uitgevoerd te hebben of aan de uitvoering ervan rechtstreeks te hebben meegewerkt, hetzij om door enige daad tot de uitvoering zodanige hulp te hebben verleend dat de misdaad of het wanbedrijf zonder hun bijstand niet had kunnen worden gepleegd, hetzij om door giften, beloften, bedreigingen, misbruik van gezag of van macht, misdadige kuiperijen of arglistigheden, de misdaad of het wanbedrijf rechtstreeks te hebben uitgelokt,
inbreuk te hebben gepleegd op artikel 3 van de Wet van 30 juli 1981 tot bestraffing van bepaalde door racisme of xenofobie ingegeven daden,
namelijk door gedurende de geďncrimineerde periode te hebben behoord tot een groep of vereniging die kennelijk en herhaaldelijk discriminatie of segregatie verkondigt in de omstandigheden genoemd in artikel 444 van het Strafwetboek, te weten hetzij in openbare bijeenkomsten of plaatsen, hetzij in tegenwoordigheid van verscheidene personen, in een plaats die niet openbaar is, maar toegankelijk voor een aantal personen die het recht hebben er te vergaderen of ze te bezoeken, hetzij om in het even welke plaats, in tegenwoordigheid van de beledigde en voor getuigen, hetzij door geschriften, al dan niet gedrukt, door prenten of zinnebeelden, die aangeplakt, verspreid of verkocht, te koop geboden of openlijk tentoongesteld worden, hetzij door geschriften die niet openbaar gemaakt worden, maar aan verscheidene personen worden toegestuurd of medegedeeld worden,
en door hangende de geďncrimineerde periode ononderbroken, minstens op onderscheiden niet nader bepaalde tijdstippen hun medewerking te hebben verleend aan zodanige groep of vereniging, te weten de politieke partij het Vlaams Blok, onder meer door het financieren van verkiezingscampagnes, het verzorgen van TV- en radio-uitzendingen, het uitgeven van publicaties en het verzorgen van vorming aan leden en mandatarissen”.»
Onder “rechten van de mens en fundamentele vrijheden” moet volgens het Hof worden vestaan:
«“De rechten van de mens en de fundamentele vrijheden” staan hierbij voor het geheel van de rechten, welke bescherming bieden tegen een mogelijk machtsmisbruik van de overheid en welke tevens aan eenieder een vrij en menswaardig bestaan moeten waarborgen. Ze worden door de burger ontleend aan onder meer de Grondwet, de internationale mensenrechtenverdragen waarbij België partij is en de door de rechtspraak erkende algemene rechtsbeginselen. »
De wetsbepalingen die het arrest vermeldt
Het Hof vermeld tin het beschikkend gedeelte als toegepaste wetsbepalingen:
«OP DEZE GRONDEN,
het Hof, rechtdoende op tegenspraak,
Gelet op: artikel 24 van de Wet van 15 juni 1935, de artikelen 2, 41 bis, 65 en 100 van het Strafwetboek, de artikelen 1, 3 en 6 van de Wet van 30 juli 1981, de artikelen 2, 3 en 4 van de Wet van 26 juni 2000, de Wet van 30 oktober 1998,
Deze wetsbepalingen ter terechtzitting van heden aangehaald;»
In het overwegende gedeelte vermeldt het Hof:
«dat het merendeel van de aldus voorgestelde maatregelen discriminerend zijn in de zin van de Wet van 30 juli 1981, nu zij ertoe strekken op basis van de nationaliteit, maar in werkelijkheid ook op basis van het ras, minstens van het etnisch aspect van de nationale afstamming, gezien de Turken en de Maghrebijnen of Noord-Afrikanen, waartegen de haatcampagne ook specifiek werd gevoerd omwille van onder meer hun cultuur, godsdienst en gewoontes en zelfs uiterlijk en kledij, hierbij in het bijzonder worden geviseerd (punt 64), onderscheiden behandelingen door te voeren, welke voor de geviseerde bevolkingsgroepen ten gevolge zouden hebben dat de erkenning, het genot of de uitoefening op voet van gelijkheid van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden zouden worden tenietgedaan, aangetast of beperkt, onder meer op het vlak van het recht op eigendom (punt 59), van het recht op arbeid (punten 23 en 52) en op vrije keuze van arbeid (punten 53 en 58), van het recht op bescherming tegen werkloosheid (punt 57), van het recht op huisvesting (punt 24), van het recht op sociale zekerheid (punten 54 en 57) en van het recht op onderwijs (punt 21), welke fundamentele rechten allen vermeld zijn in het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie, waarvan de Wet van 30 juli 1981 de uitvoering is;» Schending van de artikelen 163 en 195 Wetboek van Strafvordering Om naar recht met redenen te zijn omkleed, moet de op de strafvordering gewezen veroordelende beslissing opgave doen van de wetsbepalingen waarbij de straf wordt bepaald alsook van de wetsbepalingen waarbij de bestanddelen van het aan de beklaagde ten laste gelegde misdrijf worden vastgesteld ( Cass., 15 april 1997, A.R. P.96.1158.N, nr. 158; zie Cass., 27 september 2000, A.R. P.00.0639.F, Cass., 14 februari 2001, P.001350Fv en P001353Fv). De VZW’s werden door het Gentse Hof van Beroep schuldig geacht aan het verlenen van hun medewerking aan een vereniging die verkondigt dat bepaalde rechten van de mens en fundamentele vrijheden, zoals die zijn omschreven in onder meer de Grondwet, de internationale mensenrechtenverdragen waarbij België partij is en de door de rechtspraak erkende algemene rechtsbeginselen, zouden moeten worden beperkt.. De bepalingen van de grondwet en van de mensenrechtenverdragen waarvan de beperking door het Vlaams Blok wordt verkondigt behoren bijgevolg tot de bestanddelen van het aan de beklaagde VZW’s ten laste gelegde misdrijf. «wetsbepalingen waarbij de bestanddelen van het aan de beklaagde ten laste gelegde misdrijf worden vastgesteld» Men had dan ook kunnen verwachten dat het Hof te Gent zou verwezen hebben naar artikel zoveel van de Grondwet of naar artikel zoveel van het EVRM of Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (zie: http://conventions.coe.int/treaty/en/Treaties/Html/005.htm )) of naar het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten ( zie: http://www.ohchr.org/french/law/ccpr.htm ) ondertekend te New York, op 19 december (BUPO).. Maar het Hof doet dat niet, noch in het beschikkend gedeelte van het arrest, noch in het overwegende gedeelte. In het overwegende gedeelte treft men wel een verwijzing aan naar het Internationaal verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie (zie: . http://www.ohchr.org/french/law/cerd.htm ). Artikel 5 van dit Internationaal verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie; New York, 7 maart 1966 (Rassendiscriminatieverdrag) bepaalt: «Overeenkomstig de fundamentele verplichtingen vervat in artikel 2 van dit Verdrag nemen de Staten die partij zijn bij dit Verdrag de verplichting op zich rassendiscriminatie in al haar vormen te verbieden en uit te bannen en het recht van een ieder, zonder onderscheid naar ras, huidskleur of nationale of etnische afstamming, op gelijkheid voor de wet te verzekeren, in het bijzonder wat het genot van de navolgende rechten betreft: a.het recht op gelijke behandeling door de rechterlijke instanties en alle andere organen die zijn belast met de rechtsbedeling b.het recht op persoonlijke veiligheid en bescherming door de Staat tegen geweld of lichamelijk letsel, hetzij toegebracht door overheidsdienaren, hetzij door enige andere persoon, groep of instelling. c.de politieke rechten, in het bijzonder het recht deel te nemen aan verkiezingen -het actieve en passieve kiesrecht-, dat word uitgeoefend op grond van een algemeen en gelijk kiesrecht, het recht deel te nemen aan de Regering, alsmede aan het bestuur van het land op elk niveau, en op voet van gelijkheid te worden toegelaten tot de landsbediening; d. andere burgerrechten, met name: i. het recht zich vrijelijk te verplaatsen en te verblijven binnen de grenzen van een Staat; ii. het recht elk land, ook het eigen landt te verlaten en naar het eigen land terug te keren', iii. het recht op een nationaliteit; iv. het recht te huwen en zich een echtgenoot te kiezen; v. het recht op eigendom hetzij alleen, hetzij te zamen met anderen; vi. het recht te erven; vii. het recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst; viii. het recht op vrijheid van mening en meningsuiting; ix. het recht op vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging; e. economische, sociale en culturele rechten, met name: i. het recht op arbeid, op vrije keuze van arbeid, op rechtvaardige en gunstige arbeidsvoorwaarden, op bescherming tegen werkloosheid, op een gelijk loon voor gelijke ar, beid, op rechtvaardige en gunstige beloning; ii. het recht vakverenigingen op te richten en zich daarbij aan te sluiten; iii. het recht op huisvesting; iv. het recht op openbare gezondheidszorg, geneeskundige verzorging, sociale zekerheid en sociale diensten; v. het recht op onderwijs en opleiding; vi. het recht op gelijke deelneming aan culturele activiteiten; f. het recht van toegang tot elke plaats of dienst bestemd voor gebruik door het publiek, zoals vervoermiddelen, hotels, restaurants, cafe's, theaters en parken.» Artikel 5 van het Rassendiscriminatieverdrag (RDV) schept evenwel geen rechten van de mens of fundamentele vrijheden. Artikel 5, e, iii, RDV, dat het «recht op huisvesting» vermeldt, schept zelf geen «recht» op huisvesting. Deze bepaling zegt alleen dat de staten die partij zijn bij het verdrag bij de toepassing van de in hun rechtsorde geldende bepalingen betreffende het« recht op huisvesting», niet mogen discrimineren op grond van het ras. Zij schept geen recht op huisvesting. Zij schept zeker geen recht op huisvesting voor vreemdelingen vermits het RDV in artikel 2, § 1, bepaalt: «Dit Verdrag is niet van toepassing op vormen van onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur die door een Staat die partij is bij dit Verdrag in acht worden genomen tussen onderdanen en niet-onderdanen.» Door de artikelen van de Grondwet en de internationale verdragen die de door het Vlaams Blok zogezegd geviseerde rechten van de mens en de fundamentele vrijheden niet te vermelden in het arrest spreekt het Gentse Hof zichzelf tegen. Het Hof overwoog: «Het artikel 3 van de Wet van 30 juli 1981 is ook in evenredigheid met het nagestreefd doel, nu, ter bestrijding van de groep of de vereniging, krachtens dit artikel enkel relatief beperkte straffen ten aanzien van diegenen, die wetens en willens tot de groep of vereniging behoren of er hun medewerking aan verlenen, kunnen worden opgelegd, zonder dat enige verdere sanctie ten aanzien van de groep of vereniging zelf kan worden getroffen. Zoals uit de hierboven aangehaalde algemene bespreking van de amendementen van de regering blijkt, heeft de wetgever bewust geopteerd voor deze beperkte maatregel, om te vermijden dat verderstrekkende maatregelen, zoals de mogelijkheid tot ontbinding van dergelijke groepen en verenigingen, zouden dienen te worden voorzien. In het door de wetgever ontworpen systeem heeft de groep of vereniging, het weze een politieke partij, haar verder bestaan en werking, ondanks een veroordeling van haar leden of medewerkers, in handen, nu het haar vrij staat duidelijk afstand te nemen van het verleden en naar de toekomst toe het haar toegerekende wederrechtelijk handelen te staken.» Het Vlaams Blok kan het haar toegerekende wederrechtelijk handelen niet staken wanneer het niet zeker weet welke grondwets- of verdragsbepalingen het zou geschonden hebben in haar geschriften. Het Gentse arrest is bijgevolg niet voldoende gemotiveerd. Het moet dus verbroken worden. De ingekorte versie van de persrechter kunt bekomen op de website van het Centrum voor Racismebestrijding (http://www.antiracisme.be/nl/algemeen/Arrest%20HVB%20Gent%20K8%2020040421.doc) als op de site van de Liga voor Mensenrechten (http://www.ligavoormensenrechten.be/word/Arrest_HVB_Gent_K8_%2020040421.doc). De volledige tekst van het arrest kunt u bekomen bij W. De Vreese, hoofdgriffier van het Hof van Beroep te Gent, Koophandelsplein 23, 9000 Gent (tel. 09/267.41.01 en E-mail: wilfried.devreese@just.fgov.be). zie ook: http://www.oocities.org/leu_bel/nogmeer.html L. L. Ga naar Homepage *******************************
Schrijf een bericht in het gastenboek.
Bekijk hier mijn gastenboek.
Internationaal verdrag inzake de uitbanning van rassendiscriminatie Internationaal verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie
New York, 7 maart 1966 (Trb. 1966, 237; Nederlandse vertaling: Trb. 1967, 48) (Verdrag inzake de uitbanning van rassendiscriminatie)(l)
De Staten die partij zijn bij dit Verdrag,
Overwegende, dat het Handvest der Verenigde Naties is gegrondvest op de beginselen van de waardigheid en de gelijkheid van alle mensen, en dat alle Lid-Staten zich plechtig hebben verbonden om, in samenwerking met de organisatie, gemeenschappelijk en elk voor zich te streven naar de verwezenlijking van een der doelstellingen van de Verenigde Naties, namelijk te bevorderen en aan te moedigen dat de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden ten aanzien van aben overal ter wereld daadwerkelijk worden geëerbiedigd zonder onderscheid naar ras, geslacht, taal of godsdienst,
Overwegende, dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens plechtig verkondigt dat alle mensen vrij en elijk in waardigheid en rechten worden geboren en dat een ieder aanspraak heeft op alle rechten en vrijheden die daarin worden vermeld, zonder enig onderscheid, in het bijzonder wat betreft ras, huidskleur of nationale afkomst,
Overwegende, dat alle mensen gelijk zijn voor de wet en aanspraak hebben op gelijke bescherming door de wet tegen elke vorm -van discriminatie en tegen elke vorm van aanzetting daartoe,
Overwegende, dat de Verenigde Naties het kolonialisme en alle daarmede samengaande praktijken van rassenscheiding en rassendiscriminatie, ongeacht de vorm waarin en de plaats waar deze voorkomen, hebben veroordeeld en dat in de Verklaring inzake het verlenen van onafhankelijkheid aan gekoloniseerde landen en volkeren van 14 december 1960 (Resolutie 1514 (XV) van de Algemene Vergadering) de noodzaak hieraan terstond en onvoorwaardelijk een einde te maken, werd bevestigd en plechtig verkondigd.
Overwegende, dat in de Verklaring van de Verenigde Naties van 20 november 1963 (Resolutie 1904 (XVIII) van de Algemene Ver 9) inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie de noodzaak van onmiddellijke uitbanning van alle vormen en uitingen van rassendiscriminatie over de gehele wereld en van het verzekeren van begrip en eerbied voor de waardigheid van de mens plechtig wordt bevestigd.
Ervan overtuigd, dat elke leer die uitgaat van de superioriteit van een bepaald ras, wetenschappelijk onjuist, op zedelijke gronden verwerpelijk en sociaal onrechtvaardig en gevaarlijk is, en dat rassendiscriminatie nergens, noch op theoretische, noch op praktische gronden, te verdedigen is.
Opnieuw bevestigend dat discriminatie tussen mensen op grond van ras, huidskleur of etnische afstamming een belemmering vormt voor vriendschappelijke en vreedzame betrekkingen tussen de naties, en de vrede en veiligheid tussen de volkeren en de goede verstandhouding tussen de mensen, ook binnen een en dezelfde Staat, kan verstoren,
Ervan overtuigd, dat het bestaan van scheidsmuren tussen de rassen indruist tegen de idealen van elke mensengemeenschap,
Verontrust door de uitingen van rassendiscriminatie die nog in verschillende delen van de wereld kunnen worden waargenomen en door het beleid van sommige regeringen dat is gebaseerd op superioriteit van ras of op rassenhaat, zoals de apartheidspolitiek of een andere politiek van rassenscheiding,
Vastbesloten alle maatregelen te nemen die nodig zijn om snel een einde te maken aan alle vormen en alle uitingen van rassendiscriminatie, alsook op rassendiscriminatie berustende leerstellingen en praktijken te voorkomen en te bestrijden, ten einde een betere verstandhouding tussen de rassen te bevorderen en een internationale samenleving op te bouwen waarin zich geen enkele vorm van rassenscheiding en rassendiscriminatie voordoet.
Gelet op het Verdrag betreffende discriminatie in beroep en beroepsuitoefening, dat in 1958 is aangenomen door de Internationale Arbeidsorganisatie en op het Verdrag nopens de bestrijding van discriminatie in het onderwijs, dat in 1960 is aangenomen door de Organisatie van de Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur.
Verlangend uitvoering te geven aan de beginselen, neergelegd in de Verklaring van de Verenigde Naties inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie en te maatregelen op zo kort mogelijke termijn worden aanvaard,
Zijn overeengekomen als volgt:
DEEL I
Artikel 1
1. In dit Verdrag wordt onder 'rassendiscriminatie' verstaan elke vorm van onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur op grond van ras, huidskleur, afkomst of nationale of etnische afstamming die ten doel heeft de erkenning, het genot of de uitoefening, op voet van gelijkheid, van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden op politiek, economisch, sociaal of cultureel gebied, of op andere terreinen van het openbare leven, teniet te doen of aan te tasten, dan wel de tenietdoening of aantasting daarvan ten gevolge heeft.
2.Dit Verdrag is niet van toepassing op vormen van onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur die door een Staat die partij is bij dit Verdrag in acht worden genomen tussen onderdanen en niet-onderdanen.
3.Geen enkele bepaling van dit Verdrag mag zodanig worden uitgelegd dat de wettelijke bepalingen van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag, voor zover deze bepalingen op nationaliteit, staatsburgerschap of naturalisatie betrekking hebben, daardoor op aangetast, mits zij geen discriminatie inhouden ten aanzien van een bepaalde nationaliteit.
4. Bijzondere maatregelen die uitsluitend zijn genomen voor de behoorlijke ontwikkeling van bepaalde rasgemeenschappen, etnische groepen of personen die bescherming behoeven om hun een gelijk genot van of de gelijke uitoefening van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheiden te verzekeren, worden niet als rassendiscriminatie aangemerkt, mits deze maatregelen niet tot gevolg hebben dat voor verschillende rasgemeenschappen afzonderlijke rechten in stand worden gehouden en zij niet van kracht blijven nadat de oogmerken waarmede zij zijn genomen, zijn bereikt.
Artikel 2
1. De Staten die partij zijn bij dit Verdrag veroordelen rassendiscriminatie en nemen de verplichting op zich onverwijld en met alle daarvoor in aanmerking komende middelen een beleid te zullen voeren dat erop is gericht alle vormen van rassendiscriminatie uit te bannen en een goede verstandhouding tussen alle rassen te bevorderen en, met het oog daarop:
a. neemt elke Staat die partij is bij dit Verdrag de verplichting op zich, noch incidenteel, noch in het algemeen rassendiscriminatie toe te passen met betrekking tot personen, groepen personen of instellingen en erop toe te zien dat alle overheidsorganen en openbare instellingen, op nationaal en plaatselijk niveau, in overeenstemming met deze verplichting handelen;
b. neemt elke Staat die partij is bij dit Verdrag de verplichting op zich rassendiscriminatie, ongeacht de personen of organisaties die deze toepassen, niet te zullen aanmoedigen, verdedigen of steunen;
c. neemt elke Staat die partij is bij dit Verdrag doeltreffende maatregelen om het door de overheid zowel op nationaal als plaatselijk niveau gevoerde beleid aan een onderzoek te onderwerpen en de wetten en voorschriften die tot rassendiscriminatie kunnen leiden of deze kunnen doen voortbestaan, te wijzigen, af te schaffen of nietig te verklaren;
d. verbiedt elke Staat die partij is bij dit Verdrag met alle daarvoor in aanmerking komende middelen, met inbegrip, zo nodig, van wetgevende maatregelen, door personen groepen of organisaties bedreven rassendiscriminatie, en maakt daaraan een einde;
e. neemt elke Staat die partij is bij dit Verdrag de verplichting op zich, indien de omstandigheden daartoe aanleiding geven, organisaties en bewegingen die voorstander zijn van integratie en waarin verschillende rassen zijn vertegenwoordigd steun te verlenen, de toepassing van andere middelen waarmede de scheidsmuren tussen de rassen kunnen worden geslecht te stimuleren, en zich te keren tegen alles wat rassenscheiding in de hand zou kunnen werken.
2. De Staten die partij zijn bij dit Verdrag nemen, indien de omstandigheden dit vereisen, op sociaal, economische cultureel en ander gebied, bijzondere en concrete maatregelen ter verzekering van de behoorlijke ontwikkeling of bescherming van bepaalde rasgemeenschappen of daartoe behorende personen, ten einde hen de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden volledig en gelijkelijk te doen gen' ten. Deze maatregelen mogen nadat de oogmerken waarmede zij waren genomen, zijn bereikt, in geen geval de instandhouding van ongelijke of afzonderlijke rechten voor verschillende rasgemeenschappen tot gevolg hebben.
Artikel 3
De Staten die partij zijn bij dit Verdrag veroordelen in het bijzonder rassenscheiding en apartheid en nemen de verplichting op zich op, onder hun réchtsmacht vallende grondgebieden alle uitingen van dien aard te voorkomen, te verbieden en uit te bannen.
Artikel 4
De Staten die partij zijn bij dit Verdrag veroordelen alle propaganda en alle organisaties die berusten op denkbeelden of theorieën die uitgaan van de superioriteit van een bepaald ras of een groep personen van een bepaalde huidskleur of etnische afstamming, of die trachten rassenhaat en rassendiscriminatie in enige vorm te rechtvaardigen of te bevorderen, en nemen de verplichting op zich onverwijld positieve maatregelen te nemen die erop zijn gericht aan elke vorm van aanzetting tot of aan elke uiting van een zodanige discriminatie een einde te maken en met het oog daarop, met inachtneming van de beginselen vervat in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en van de rechten die uitdrukkelijk worden genoemd in artikel 5 van dit Verdrag, onder andere:
a. strafbaar bij de wet te verklaren het verspreiden, op welke wijze ook, van denkbeelden die zijn gegrond op rassuperioriteit of rassenhaat, aanzetting tot rassendiscriminatie, zomede alle daden van geweld of aanzetting daartoe, die zijn gericht tegen een ras of een groep personen van een andere huidskleur of etnische afstamming, alsook het verlenen van steun aan tegen bepaalde rassen gerichte activiteiten, waaronder begrepen de financiering daarvan;
b. organisaties, alsook georganiseerde en alle andere propaganda-activiteiten die rassendiscriminatie in de hand werken en daartoe aanzetten onwettig te verklaren en te verbieden en deelneming aan zodanige organisaties of activiteiten als strafbaar bij de wet aan te merken
c. niet toe te staan dat overheidsorganen of overheidsinstellingen, hetzij op nationaal, hetzij op plaatselijk niveau, rassendiscriminatie bevorderen of daartoe aanzetten.
Artikel 5
Overeenkomstig de fundamentele verplichtingen vervat in artikel 2 van dit Verdrag nemen de Staten die partij zijn bij dit Verdrag de verplichting op zich rassendiscriminatie in al haar vormen te verbieden en uit te bannen en het recht van een ieder, zonder onderscheid naar ras, huidskleur of nationale of etnische afstamming, op gelijkheid voor de wet te verzekeren, in het bijzonder wat het genot van de navolgende rechten betreft:
a.het recht op gelijke behandeling door de rechterlijke instanties en alle andere organen die zijn belast met de rechtsbedeling
b.het recht op persoonlijke veiligheid en bescherming door de Staat tegen geweld of lichamelijk letsel, hetzij toegebracht door overheidsdienaren, hetzij door enige andere persoon, groep of instelling.
c.de politieke rechten, in het bijzonder het recht deel te nemen aan verkiezingen -het actieve en passieve kiesrecht-, dat word uitgeoefend op grond van een algemeen en gelijk kiesrecht, het recht deel te nemen aan de Regering, alsmede aan het bestuur van het land op elk niveau, en op voet van gelijkheid te worden toegelaten tot de landsbediening;
d. andere burgerrechten, met name:
i. het recht zich vrijelijk te verplaatsen en te verblijven binnen de grenzen van een Staat;
ii. het recht elk land, ook het eigen landt te verlaten en naar het eigen land terug te keren',
iii. het recht op een nationaliteit;
iv. het recht te huwen en zich een echtgenoot te kiezen;
v. het recht op eigendom hetzij alleen, hetzij te zamen met anderen;
vi. het recht te erven;
vii. het recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst;
viii. het recht op vrijheid van mening en meningsuiting;
ix. het recht op vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging;
e. economische, sociale en culturele rechten, met name:
i. het recht op arbeid, op vrije keuze van arbeid, op rechtvaardige en gunstige arbeidsvoorwaarden, op bescherming tegen werkloosheid, op een gelijk loon voor gelijke ar, beid, op rechtvaardige en gunstige beloning;
ii. het recht vakverenigingen op te richten en zich daarbij aan te sluiten;
iii. het recht op huisvesting;
iv. het recht op openbare gezondheidszorg, geneeskundige verzorging, sociale zekerheid en sociale diensten;
v. het recht op onderwijs en opleiding;
vi. het recht op gelijke deelneming aan culturele activiteiten;
f. het recht van toegang tot elke plaats of dienst bestemd voor gebruik door het publiek, zoals vervoermiddelen, hotels, restaurants, cafe's, theaters en parken.
Artikel 6
De Staten die partij zijn bij dit Verdrag verzekeren een ieder binnen hun rechtsgebied doeltreffende bescherming en rechtsmiddelen, door tussenkomst van de bevoegd nationale rechterlijke instanties en andere overheidsinstellingen, tegen elke uiting van rassendiscriminatie waardoor hij, in strijd met dit Verdrag, wordt aangetast in zijn rechten als mens en zijn fundamentele vrijheden, zomede in zijn recht zich tot deze rechterlijke instanties te wenden ter verkrijging van een billijke en afdoende schadeloosstelling of genoegdoening voor alle door hem geleden schade die het gevolg is van een zodanige discriminatie.
Artikel 7
De Staten die partij zijn bij dit Verdrag nemen de verplichting op zich onverwijld doeltreffende maatregelen te nemen, met name op het gebied van onderwijs, opvoeding, cultuur en voorlichting, met het oog op de bestrijding van vooroordelen die tot rassendiscriminatie leiden, en het bevorderen van begrip, verdraagzaamheid en vriendschap tussen volken en rasgemeenschappen of etnische groepen, alsook met het oog op het uitdragen van de doelstellingen en beginselen van het Handvest der Verenigde Naties, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, de Verklaring van de Verenigde Naties inzake de uitbanning van alle vormen van rassendiscriminatie en van dit Verdrag.
DEEL II
Artikel 8
1. Er wordt een Commissie voor de uitbanning van rassendiscriminatie ingesteld (hierna te noemen de Commissie), die zal bestaan uit achttien deskundigen van hoog zedelijk aanzien en erkende onpartijdigheid, die door de Staten die partij zijn bij dit Verdrag uit hun onderdanen worden gekozen; zij treden op in hun persoonlijke hoedanigheid, terwijl rekening wordt gehouden met een billijke geografische verdeling en met de vertegenwoordiging van de verschillende beschavingsvormen en de belangrijkste rechtsstelsels.
2. De leden van de Commissie worden bij geheime stemming gekozen uit een lijst van door de Staten die partij zijn bij dit Verdrag voorgedragen personen. Elke Staat die partij is bij dit Verdrag kan uit zijn eigen onderdanen één persoon voordragen.
3. De eerste verkiezing wordt gehouden zes maanden na de datum van inwerkingtreding van dit Verdrag. De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties zendt ten minste drie maanden voor de datum van elke verkiezing de Staten ie partij zijn bij dit Verdrag een brief waarin hun wordt verzocht binnen twee maanden een voordracht te doen. De Secretaris-Generaal stelt een alfabetische lijst op van alle aldus voorgedragen personen, onder vermelding van de Staten die hen hebben voorgedragen en legt deze voor aan de Staten die partij zijn bij dit Verdrag,
4. Verkiezing van de leden van de Commissie heeft plaats op een door de Secretaris-Generaal op het Hoofdkwartier van de Verenigde Naties te beleggen vergadering van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag. Op die vergadering, waarvoor twee derde van het aantal Staten die partij zijn bij dit Verdrag een quorum vormen, zijn die voorgedragen per enen in de Commissie gekozen, die het grootste aantal stemmen op zich verenigen en die een volstrekte meerderheid verkrijgen van de stemmen van de aanwezige vertegenwoordigers van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag die hun stem uitbrengen.
5. a. De leden van de Commissie worden gekozen voor een tijdvak van vier jaar. De ambtstermijn van negen van de bij de eerste verkiezing gekozen leden loopt evenwel na twee jaar af; onmiddellijk na de eerste verkiezing worden deze negen leden bij loting aangewezen door de voorzitter van de Commissie.
b. Om te voorzien in tussentijds ontstane vacatures benoemt de Staat die partij is bij dit Verdrag wiens deskundige niet langer optreedt als lid van de Commissie uit zijn onderdanen een andere deskundige onder voorbehoud van de goedkeuring van de Commissie
6. De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties verschaft de personeelsleden en voorzieningen die nodig zijn voor de doeltreffende verrichting van de taken van de Commissie uit hoofde van dit Verdrag.
7. De leden van de ingevolge dit Verdrag ingestelde Commissie ontvangen, na goedkeuring van de Algemene Vergadering, emolumenten luit de middelen van de Verenigde Naties, onder de door de Algemene Vergadering vast te stellen voorwaarden.
Artikel 9
1. De Staten die partij zijn bij dit Verdrag nemen de verplichten op zich aan de Secretaris-Generaal van je Verenigde Naties, ter estudering door de Commissie, een verslag over te leggen betreffende de wetgevende, gerechtelijke, bestuurlijke of andere maatregelen die zij hebben genomen ter uitvoering van de bepalingen van dit Verdrag, en wel (a) binnen een jaar nadat het Verdrag voor de desbetreffende Staat in werking is getreden; en (b) vervolgens eenmaal in de twee jaar en telkens wanneer de Commissie dit verzoekt. De Commissie kan de Staten die partij zijn bij dit Verdrag nadere inlichtingen vragen.
2. De Commissie brengt jaarlijks, door tussenkomst van de Secretaris-Generaal, aan de Algemene Vergadering aan de Verenigde Naties verslag uit over haar werkzaamheden en kan voorstellen en algemene aanbevelingen doen, gebaseerd op de bestudering der van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag ontvangen verslagen en inlichtingen. Deze voorstellen en algemene aanbevelingen worden, te zamen met eventueel commentaar daarop van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag, aan de Algemene Vergadering voorgelegd.
Artikel 10
1. De Commissie stelt haar eigen huishoudelijk reglement vast.
2. De Commissie kiest haar functionarissen voor een tijdvak van twee jaar.
3. De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties verschaft het secretariaat van de Commissie.
4. De vergaderingen van de Commissie worden gewoonlijk op het Hoofdkwartier van de Verenigde Naties gehouden.
Artikel 11
1. Indien een der Staten andere Staat die partij is bij dit Verdrag van oordeel is dat een andere Staat die partij is bij dit Verdrag de bepalingen van dit Verdrag niet uitvoert, kan hij de aandacht van de Commissie daarop vestigen. De Commissie brengt deze mededeling vervolgens ter kennis van de betrokken Staat die partij is bij dit Verdrag. De ontvangende Staat legt de Commissie binnen drie maanden een schriftelijke uiteenzetting of verklaring voor, ter toelichting van de zaak, en deelt haar mede welke maatregelen eventueel door die Staat bij wijze van correctie zijn genomen.
2. Indien de aangelegenheid niet binnen zes maanden na ontvangst door de ontvangende Staat die partij van de eerste kennisgeving ten genoegen van beide Partijen is geregeld, hetzij door bilaterale onderhandelingen, hetzij langs andere hun openstaande wegen, heeft elk der beiden Staten het recht de zaak wederom aan de Commissie voor te leggen, door daarvan zowel aan de Commissie als aan de andere Staat kennis te geven.
3. De Commissie behandelt een overeenkomstig het tweede lid van dit artikel te hare kennis gebrachte zaak nadat zij zich ervan heeft overtuigd dat, in overeenstemming met de algemeen aanvaarde beginselen van het internationale recht, in de desbetreffende zaak alle nationale rechtsmiddelen zijn aangewend en uitgeput. Deze regel geldt niet, indien het aanwenden van deze rechtsmiddelen een onredelijk lange tijd in beslag neemt.
4. De Commissie kan wanneer een zaak te harer kennis wordt gebracht de betrokken Staten die partij zijn bij dit Verdrag verzoeken, haar betrekking hebbende inlichtingen te verschaffen.
5. Wanneer een zaak uit hoofde van dit artikel bij de Commissie in onderzoek is, hebben de belanghebbende Staten die partij zijn bij dit Verdrag her recht een vertegenwoordiger te zenden, die, zonder dat hij stemrecht heeft, voor de duur van het onderzoek deelneemt aan de behandeling van deze zaak door de Commissie.
Artikel 12
1. a. Nadat de Commissie alle inlichtingen die ze nodig oordeelt heeft bijeengebracht en geverifieerd, benoemt de voorzitter een Conciliatiecommissie ad hoc, bestaande luit vijf personen die lid van de Commissie kunnen zijn. De leden van de Conciliatiecommissie worden benoemd met unanieme instemming van de partijen bij het geschil; de betrokken Staten kunnen van haar goede diensten gebruik maken om, op basis van eerbiediging van de bepalingen van dit Verdrag, tot een mannelijke schikking van de zaak te komen.
b. Indien de partijen bij het geschil niet binnen drie maanden overeenstemming bereiken met betrekking tot de samenstelling van de gehele Conciliatiecommissie deel ervan, worden de leden van de Conciliatiecommissie ten aanzien van wie de partijen bij het geschil geen overeenstemming hebben bereikt, bij geheime stemming met een twee derde meerderheid door de Commissie uit haar eigen leden gekozen.
2. De leden van de Conciliatiecommissie treden op in hun persoonlijke hoedanigheid. Zij mogen niet de nationaliteit bezitten van de partijen bij het geschil of vaneen Staat die geen partij is bij dit Verdrag.
3. De Conciliatiecommissie kiest haar eigen Voorzitter en stelt haar eigen huishoudelijk reglement vast.
4. In het algemeen worden de vergaderingen van de Conciliatiecommissie gehouden op het Hoofdkwartier van de Verenigde Naties of op een door de Conciliatiecommissie te bepalen geschikte andere plaats.
5. Het overeenkomstig het bepaalde in artikel 10, derde lid, van dit Verdrag verschafte secretariaat staat eveneens ten dienste van de Conciliatiecommissie, telkens wanneer bij een geschil tussen Staten die partij zijn bij dit Verdrag een Conciliatiecommissie in het leven wordt geroepen.
6. De partijen bij het geschil dragen een gelijk deel van alle onkosten van de leden van de Conciliatiecommissie overeenkomstig door de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties te verstrekken ramingen. 7. De Secretaris-Generaal heeft de bevoegdheid zo nodig de onkosten van de leden van de Conciliatiecommissie te vergoeden, alvorens overeenkomstig het bepaalde in het zesde lid van dit artikel, terugbetaling door de partijen bij het geschil plaatsheeft.
8. De door de Commissie bijeengebrachte en geverifieerde inlichtingen worden ter kennis gebracht van de Conciliatiecommissie; deze kan de betrokken Staten verzoeken nadere op de zaak betrekking hebbende inlichtingen te verstrekken.
Artikel 13
1. Wanneer de Conciliatiecommissie de zaak volledig heeft bestudeerd, legt zij haar bevindingen inzake alle feiten die betrekking hebben op het geschil tussen de partijen neer in een verslag dat tevens de aanbevelingen bevat die zij nuttig oordeelt met het oog op een mannelijke schikking van het geschil; dit verslag legt zij voor aan de voorzitter van de Commissie.
2. De voorzitter van de Commissie brengt het verslag van de Conciliatiecommissie ter kennis van elk der Staten die partij zijn bij het geschil. Deze Staten laten de voorzit,+ ter van de Commissie binnen drie maanden weten of zij de in het verslag van de Conciliatiecommissie vervatte aanbevelingen aanvaarden. 3. Na het verstrijken van het in - het tweede lid van dit artikel genoemde tijdvak brengt de voorzitter van de Commissie het verslag van de Conciliatiecommissie en de verklaringen van de betrokken Staten die partij zijn bij dit Verdrag ter kennis van de andere Staten die partij zijn bij dit Verdrag.
Artikel 14
1. Een staat die partij is bij dit Verdrag kan te allen tijde verklaren dat hl)' de bevoegdheid erkent van de Commissie mededelingen te ontvangen en te bestuderen die afkomstig zijn van onder zijn rechtsmacht staande personen of groepen personen, die beweren het slachtoffer te zijn van een schending door die Staat die partij is bij dit Verdrag van een of meer der in,dit Verdrag genoemde rechten. De Commissie neemt geen mededeling in ontvangst die betrekking heeft op een Staat die partij is bij dit Verdrag die een zodanige verklaring niet heeft afgelegd. 2. Elke Staat die partij is bij dit verdrag en een verklaring heeft afgelegd als bedoeld in het eerste lid van dit artikel kan binnen zijn nationale rechtsstelsel een orgaan instellen of aanwijzen dat bevoegd is verzoekschriften te ontvangen en te bestuderen afkomstig van onder zijn rechtsmacht staande personen of groepen personen die beweren h,0 slachtoffer te zijn van een schending van een of meer der in dit Verdrag genoemde recht ten en die de overige beschikbare lokale rechtsmiddelen hebben uitgeput.
3. Een verklaring die is afgelegd overeenkomstig het eerste lid 'van dit artikel en de naam van een orgaan dat is ingesteld of aangewezen overeenkomstig het tweede lid van dit artikel worden door de desbetreffende Staat die partij is bij dit Verdrag nedergelegd bij de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties, die daarvan afschriften zendt aan de overige Staten die partij zijn bij dit Verdrag. Een verklaring kan te allen tijde worden ingetrokken door middel van een daartoe strekkende kennisgeving aan de Secretaris, Generaal, doch een zodanige intrekking is niet van invloed op mededelingen die reeds bij de Commissie aanhangig zijn. orgaan word, een register van verzoekschriften aangehouden, waarvan voor eensluidend gewaarmerkte afschriften jaarlijks langs de daarvoor gebruikelijke weg bij de Secretaris-Genraal worden nedergelegd onder voorwaarde dat de inhoud niet openbaar wordt gemaakt.
5. ingeval van het overeenkomstig het tweede lid van dit artikel ingestelde of aangewezen orgaan geen genoegdoening wordt verkregen, heeft de indiener van het verzoekschrift het recht de zaak binnen zes maanden ter kennis van de Commissie te brengen..
6. a. De Commissie brengt elke ter harer kennis gebrachte mededeling vertrouwelijk onder de aandacht van de Staat die partij is bij dit Verdrag en waarvan wordt beweerd dat hij een bepaling van dit Verdrag overtreedt, doch de identiteit van de betrokken persoon of groep personen wordt zonder de uitdrukkelijke toestemming van deze persoon of personen niet onthuld. De Commissie neemt geen anonieme mededelingen in ontvangst.
b. De ontvangende Staat legt binnen drie maanden aan de Commissie een schriftelijke uiteenzetting of verklaring voor, ter toelichting van de zaak, en deelt haar mede welke maatregelen eventueel door die Staat bij wijze van correctie zijn genomen..
7. a. De Commissie onderzoekt de mededelingen in het licht van alle haar door de betrokken Staat die partij is bij dit Verdrag en de indiener van het verzoekschrift ter beschikking gestelde gegevens. De Commissie onderzoekt geen mededeling van een indiener van een verzoekschrift dan nadat zij er zich van heeft vergewist dat deze alle beschikbare nationale rechtsmiddelen heeft uitgeput. Deze regel geldt niet, indien het aanwenden van deze rechtsmiddelen een onredelijk lange tijd in beslag neemt.
b. De Commissie zendt haar eventuele suggesties en aanbevelingen aan de betrokken Staat die partij is bij dit Verdrag en aan de indiener van het Verzoekschrift.
8. De Commissie voegt aan haar jaarverslag een samenvatting van de mededelingen toe, alsmede, voor zover dienstig, een samenvatting van de verklaringen en uiteenzettingen van de betrokken Staten die partij zijn bij dit Verdrag en van haar eigen suggesties en aanbevelingen.
9. De Commissie is uitsluitend bevoegd de in dit artikel bedoelde functies uit te oefenen wanneer ten minste tien Staten die partij zijn bij dit Verdrag zijn gebonden door verklaringen overeenkomstig het eerste lid van dit artikel.
Artikel 15
1. Zolang de doelstellingen van de Verklaring inzake het verlenen van onafhankelijkheid aan koloniale landen en volken, vervat in resolutie 1514 (XV) van 14 december 1960 van de Algemene Vergadering nog niet zijn verwezenlijkt, laten de bepalingen van dit Verdrag onverlet het aan deze volken bij andere internationale akten of door de Verenigde Naties en hun gespecialiseerde organisaties verleende recht tot het indienen van verzoekschriften.
2. a. De krachtens artikel 8, eerste lid, van dit Verdrag ingestelde Commissie ontvangt van de organen van de Verenigde Naties die aangelegenheden behandelen, die rechtstreeks verband houden met de -beginselen en doelstellingen van dit Verdrag en daarbij verzoekschriften in beschouwing nemen, die afkomstig zijn van inwoners van trustgebieden, gebieden zonder zelfbestuur en alle andere gebieden waarop resolutie 1514 (XV) van de Algemene Vergadering betrekking heeft, afschriften van deze verzoekschriften en brengt haar oordeel over en haar aanbevelingen ten aanzien van deze verzoekschriften ter kennis van genoemde organen, indien deze verzoekschriften betrekking hebben op aangelegenheden die onder dit Verdrag vallen en waarmede deze organen bemoeienis hebben.
b. De Commissie ontvangt van de bevoegde organen van de Verenigde Naties afschriften van de verslagen inzake de wetgevende, gerechtelijke, bestuurlijke of andere rechtstreeks met de beginselen en doelstellingen van dit Verdrag verband houdende maatregelen die door de beherende mogendheden in de onder a van dit lid genoemde gebieden worden toegepast, en brengt haar oordeel ter kennis van en doet aanbevelingen aan deze organen.
3. De Commissie neemt in haar verslag aan de Algemene Vergadering een samenvatting op van de door haar van organen van de Verenigde Naties ontvangen verzoekschriften en verslagen, en neemt daarin tevens op haar oordeel en aanbevelingen aangaande deze verzoekschriften en verslagen.
4. De Commissie verzoekt de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties om alle hem ten aanzien van de in het tweede lid, onder a van dit artikel genoemde gebieden ter beschikking staande gegevens die betrekking hebben op de doelstellingen van dit Verdrag.
Artikel 16
De bepalingen van dit Verdrag, de regeling van geschillen of klachten betreffende, worden toegepast zonder aantasting van andere procedures voor de beslechting van geschillen of klachten ter zake van discriminatie, als nedergelegd in de oprichtingsakte van, of in verdragen aanvaard door de Verenigde Naties en de Gespecialiseerde Organisaties, en vormen voor de Staten die partij zijn bij dit Verdrag geen beletsel andere procedures te volgen ter regeling van een geschil overeenkomstig tussen hen van kracht zijnde algemene of bijzondere internationale overeenkomsten.
DEEL III
Artikel 17
1. Dit Verdrag staat open voor ondertekening door alle Lid-Staten van de Verenigde Naties of leden van een der Gespecialiseerde Organisaties, door elke Staat die partij is bij het Statuut van het Internationale Gerechtshof en door elke andere Staat die door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is uitgenodigd partij te worden bij dit Verdrag.
2. Dit Verdrag dient te worden bekrachtigd. De akten van bekrachtiging worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.
Artikel 18
1. Dit Verdrag staat open voor toetreding door alle in artikel 17, eerste lid, van dit Verdrag bedoelde Staten.
2. Toetreding geschiedt door nederlegging van een akte van toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.
Artikel 19
1. Dit Verdrag treedt in werking op de dertigste dag na de datum van nederlegging bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties van de zevenentwintigste akte van bekrachtiging of akte van toetreding.
2. Voor elke Staat die dit Verdrag bekrachtigt of ertoe toetreedt nadat de zevenentwintigste akte van bekrachtiging of akte van toetreding is nedergelegd, treedt het Verdrag in werking op de dertigste dag na de datum waarop deze Staat zijn eigen akte van bekrachtiging of akte van toetreding heeft nedergelegd.
Artikel 20
1. De Secretaris-Generaal der Verenigde Naties ontvangt de ten tijde van de bekrachtiging of toetreding door Staten gemaakte voorbehouden en brengt deze ter kennis van alle Staten die partij zijn of partij kunnen worden bij dit Verdrag. Elke Staat die bezwaar maakt tegen een voorbehoud deelt binnen een tijdvak van negentig, dagen te rekenen van de datum van genoemde kennisgeving, de Secretaris-Generaal mede dat hij het niet aanvaardt.
2. Er mag geen voorbehoud worden gemaakt dat onverenigbaar is met het object en het doel van dit Verdrag, noch mag een voorbehoud worden gemaakt dat belemmering van de werkzaamheden van een ot meer der krachtens dit Verdrag ingestelde organen tot gevolg zou hebben. Een voorbehoud wordt als onverenigbaar of als belemmerend beschouwd indien ten minste twee derde van de Staten die partij zijn bij dit Verdrag er bezwaar tegen maakt.
3. Voorbehouden kunnen te allen tijde worden ingetrokken door middel van een daartoe strekkende aan de Secretaris-Generaal gerichte kennisgeving. Een zodanige kennisgeving wordt van kracht op de datum waarop zij wordt ontvangen.
Artikel 21
Een Staat die partij is bij dit Verdrag kan dit Verdrag opzeggen door m iddel van een schriftelijke kennisgeving aan de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties. Deze opzegging wordt van kracht een jaar na de datum van ontvangst van de kennisgeving door de Secretaris-Generaal.
Artikel 22
Eik geschil tussen twee of meer Staten die partij zijn bij dit Verdrag ter zake van de uitlegging of toepassing van dit Verdrag dat niet door onderhandelingen of door procedures waarin dit Verdrag speciaal voorziet, wordt geregeld wordt op verzoek van een of meer partijen bij het geschil ter beslissing voorgelegd aan het Internationale Gerechtshof, tenzij de bij het geschil betrokken partijen overeenstemming bereiken ten aanzien van een andere wijze van beslechting van het geschil.
Artikel 23
1. Een Staat die partij is bij dit Verdrag kan te allen tijde om herziening van dit Verdrag verzoeken door middel van een aan de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties gerichte schriftelijke kennisgeving.
2. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties beslist welke stappen eventueel dienen te worden genomen naar aanleiding van een zodanig verzoek.
Artikel 24
De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties geeft alle in artikel 17, eerste lid, van dit Verdrag bedoelde Staten kennis van:
a. ondertekeningen, bekrachtigingen en toetredingen krachtens de artikelen 17 en 18;
b. de datum van inwerkingtreding van dit Verdrag krachtens artikel 19;
c. mededelingen en verklaringen ontvangen krachtens de artikelen 14, 20 en 23;
d. opzeggingen krachtens artikel 21.
Artikel 25
1. Dit Verdrag, waarvan de teksten in de Chinese, de Engelse, de Franse, de Russische en de Spaanse taal gelijkelijk authentiek zijn, wordt nedergelegd in het archief van de Verenigde Naties.
2. De Secretaris-Generaal doet voor eensluidend gewaarmerkte afschriften van dit Verdrag toekomen aan alle Staten die tot een of meer der in artikel 17, eerste lid, van het Verdrag genoemde categorieën behoren.
*******************************
Wet van 30 juli 1981 tot bestraffing van bepaalde door racisme of xenofobie ingegeven daden
(BS, 8 VIII 81) en gewijzigd op 15 februari 1993 (BS, 19 II 93), 12 april 1994 (BS, 14 V 94), 7 mei 1999 (BS, 25 VI 99), 20 januari 2003 (BS, 12 II 03) en 23 januari 2003 (BS, 13 III 03)
Artikel 1. (Onder " discriminatie " in de zin van deze wet wordt verstaan elke vorm van onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur, die tot doel heeft of ten gevolge heeft of kan hebben dat de erkenning, het genot of de uitoefening op voet van gelijkheid van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden op politiek, economisch, sociaal of cultureel terrein of op andere terreinen van het maatschappelijk leven, wordt teniet gedaan, aangetast of beperkt.)
(Elke handelwijze die er in bestaat om het even wie opdracht te geven tot discriminatie jegens een persoon, een groep, een gemeenschap of de leden ervan, wordt beschouwd als een discriminatie in de zin van deze wet.)
(Met gevangenisstraf van een maand tot een jaar en met geldboete van vijftig frank tot duizend frank of met een van die straffen alleen wordt gestraft :)
1° hij die in de omstandigheden genoemd in artikel 444 van het Strafwetboek aanzet tot discriminatie, haat of geweld jegens een persoon (wegens een zogenaamd ras), zijn huidskleur, zijn afkomst of zijn nationale of etnische afstamming;
2° hij die in de omstandigheden genoemd in artikel 444 van het Strafwetboek aanzet tot discriminatie, (segregatie), haat of geweld jegens een groep, een gemeenschap of de leden ervan, wegens (een zogenaamd ras), de huidskleur, de afkomst of de nationale of etnische afstamming van deze leden of van sommigen onder hen;
3° (hij die in de omstandigheden genoemd in artikel 444 van het Strafwetboek publiciteit geeft aan zijn voornemen tot discriminatie, haat of geweld jegens een persoon wegens (een zogenaamd ras, zijn huidskleur, afkomst of nationale of etnische afstamming);
(4° hij die in de omstandigheden genoemd in artikel 444 van het Strafwetboek publiciteit geeft aan zijn voornemen tot discriminatie, haat, geweld of segregatie jegens een groep, een gemeenschap of de leden ervan, wegens (een zogenaamd ras, de huidskleur, de afkomst of de nationale of etnische afstamming) van deze leden of van sommigen onder hen.)
Art. 2.
Dezelfde straffen worden toegepast wanneer de discriminatie bedreven is jegens een groep, een gemeenschap of de leden ervan wegens (een zogenaamd ras, zijn huidskleur, afkomst, of de nationale of etnische afstamming) van deze leden of van sommigen onder hen.
Art. 2bis.
(Dezelfde straffen worden toegepast wanneer de discriminatie bedreven is jegens een groep, een gemeenschap of de leden ervan wegens het zogenaamde ras, de huidskleur, de afkomst of de nationale of etnische afstamming van deze leden of van sommigen onder hen.)
De werkgever is burgerrechtelijk aansprakelijk voor de betaling van de boeten waartoe zijn aangestelde of lasthebbers zijn veroordeeld.
Art. 3.
Art. 4. (Met gevangenisstraf van twee maanden tot twee jaar wordt gestraft iedere openbaar officier of ambtenaar, iedere drager of agent van het openbaar gezag of van de openbare macht die in de uitoefening van zijn ambt discriminatie bedrijft jegens een persoon wegens (een zogenaamd ras, zijn huidskleur, afkomst of nationale of etnische afstamming) dan wel een persoon de uitoefening van een recht of van een vrijheid waarop deze aanspraak kan maken, op willekeurige wijze ontzegt.)
(Dezelfde straffen worden toegepast wanneer de feiten begaan zijn jegens een groep, een gemeenschap of de leden ervan wegens (een zogenaamd ras, de huidskleur, de afkomst of de nationale of etnische afstamming) van deze leden of van sommigen onder hen.)
Indien de verdachte bewijst dat hij heeft gehandeld op bevel van zijn meerderen, in zaken die tot hun bevoegdheid behoren en waarin hij hen als ondergeschikte gehoorzaamheid verschuldigd was, worden de straffen alleen toegepast op de meerderen die het bevel hebben gegeven.
Indien openbare officieren of ambtenaren ervan beticht worden de bovengenoemde daden van willekeur te hebben bevolen, toegelaten of vergemakkelijkt, en indien zij beweren dat hun handtekening bij verrassing is verkregen, zijn zij verplicht de daad in voorkomend geval te doen ophouden en de schuldige aan te geven; anders worden zij zelf vervolgd.
Indien één van de bovengenoemde daden van willekeur is gepleegd door middel van de valse handtekening van een openbaar ambtenaar worden de daders van de valsheid en zij die er kwaadwillig of bedrieglijk gebruik van maken, gestraft met (opsluiting) van tien tot vijftien jaar.
Art. 5. (De instellingen van openbaar nut en verenigingen die op de dag van de feiten sedert ten minste vijf jaar rechtspersoonlijkheid bezitten, met uitzondering van het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding dat niet onder deze termijn valt, en zich statutair tot doel stellen de rechten van de mens te verdedigen of (discriminatie) te bestrijden, kunnen in rechte optreden in alle rechtsgeschillen waartoe de toepassing van deze wet aanleiding kan geven, wanneer afbreuk is gedaan aan hetgeen zij statutair nastreven.)
(In rechte kunnen eveneens optreden in alle geschillen waartoe de toepassing van artikel 2bis aanleiding kan geven :
1° de representatieve werknemers- en werkgeversorganisaties, zoals die bij artikel 3 van de wet van 5 december 1968 betreffende de collectieve arbeidsovereenkomsten en de paritaire comités zijn bepaald;
2° de representatieve beroepsorganisaties in de zin van de wet van 19 december 1974 tot regeling van de betrekkingen tussen de overheid en de vakbonden van haar personeel;
3° de representatieve organisaties van de zelfstandigen.)
(Wanneer het echter gaat om een misdrijf bedoeld in de artikelen 1, 1°, 2, eerste lid, 2bis en 4, eerste lid, en gepleegd tegen natuurlijke personen, is de vordering van de instelling van openbaar nut, van de vereniging of van de representatieve organisatie alleen ontvankelijk als deze aantoont dat zij de instemming van de personen heeft gekregen.)
Art. 5bis.
Art. 5ter.
Deze ambtenaren oefenen dit toezicht uit overeenkomstig de bepalingen van de wet van 16 november 1972 betreffende de arbeidsinspectie.
Art. 6. Alle bepalingen van het Eerste Boek van het Strafwetboek, hoofdstuk VII en artikel 85 niet uitgezonderd, zijn van toepassing op de misdrijven omschreven in deze wet.
**********************
Art. 444 Strafwetboek
De schuldige wordt gestraft met gevangenisstraf van acht dagen tot een jaar en met geldboete van zesentwintig frank tot tweehonderd frank, wanneer de tenlasteleggingen geschieden: hetzij in openbare bijeenkomsten of plaatsen; hetzij in tegenwoordigheid van verscheidene personen, in een plaats die niet openbaar is, maar toegankelijk voor een aantal personen die het recht hebben er te vergaderen of ze te bezoeken; hetzij in om het even welke plaats, in tegenwoordigheid van de beledigde en voor getuigen; hetzij door geschriften, al dan niet gedrukt, door prenten of zinnebeelden die aangeplakt, verspreid of verkocht, te koop geboden of openlijk tentoongesteld worden; hetzij tenslotte door geschriften, die niet openbaar gemaakt, maar aan verscheidene personen toegestuurd of meegedeeld worden.
(Wordt vervolgd)
Tekst van het arrest:
http://www.oocities.org/lulaoming/disk_drive.htmlCOPYRIGHT/DISCLAIMER=====================================Gebruiksvoorwaarden van deze website ONDERSTAANDE BEPALINGEN HEBBEN TOT DOEL DE VOORWAARDEN TE OMSCHRIJVEN WAARONDER DE AUTEUR U TOEGANG VERLEENT TOT ZIJN WEBSITE. De auteur, Luc Lamine, Steenweg op Wezemaal 90, B-3110 Rotselaar, biedt U deze website (http://vlaamsblok.bedenkt.nl/) aan op voorwaarde van uw aanvaarding, zonder enig voorbehoud, van de voorwaarden uiteengezet op deze webpagina. Door deze website en de informatie erop te consulteren, stemt U in met deze voorwaarden. 1. Informatie1.1 De auteur aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor enige schade die zou kunnen voortvloeien uit enig gebruik van de informatie op deze website. Elk gebruik dat u derhalve maakt van de informatie op deze website is volledig op eigen risico. 1.2 De informatie op deze website bevat op generlei wijze juridisch advies of instructies die toelaten een juridische procedure te starten of te begeleiden. De informatie op deze website kan hooguit dienen ter ondersteuning van een juridische vraagstelling. Indien U vragen heeft omtrent een (juridische) vraagstelling kan U altijd daartoe contact opnemen met een gekwalificeerd raadsman, Justitiehuis of de balie. 2. Links en verwijzingen 2.1 Op deze website zijn ook hyperlinks opgenomen naar andere websites en informatiebronnen. Deze verwijzingen worden enkel ten titel van informatie weergegeven, maar worden niet gecontroleerd naar inhoud. Er kan dus geen garantie gegeven worden betreffende, noch aansprakelijkheid aanvaard over, de kwaliteit en/of volledigheid van deze bijkomende informatie. 2.2 De auteur aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor enige schade die zou kunnen voortvloeien uit het consulteren van informatie die zich op andere websites of bij andere informatiebronnen in het algemeen bevindt, en waarnaar op deze website wordt verwezen. 3. Intellectuele eigendomsrechten 3.1 U hebt het recht om de informatie op deze website voor persoonlijk gebruik te downloaden en te reproduceren, overeenkomstig de bepalingen van de Wet van 30 juni 1994 betreffende het auteursrecht en de naburige rechten. 3.2 De auteur behoudt alle intellectuele eigendomsrechten op de website zelf alsook op de ter beschikking gestelde informatie. © Luc Lamine 2004. Alle rechten voorbehouden.
