เพียงแค่เข้าใจผิด........
อธิบายเรื่อง: เมื่อเขาเข้าใจผิดบางอย่าง ทำให้อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป
เช้าวันเสาร์ฉันต้องไปเรียนพิเศษที่โรงเรียนสอนพิเศษแห่งหนึ่ง ที่แม่ฉันสมัครไว้ ฉันเคยต่อ
ต้านแม่ แต่แม่ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมาให้ฉันเห็นเพียงแค่พูดว่า ตั้งใจเรียนน่ะ ฉัน
พยายามต่อต้านแม่ทุกวิถีทาง ตั้งแต่ฉันประท้วงไม่กินข้าวเย็น ( ฉันรู้ว่ามันอาจจะติ๊งต๊องไป
หน่อยก็เถอะ ) แต่แม่ก็ยังเฉย และแล้วฉันก็เริ่มแผนต่อไปคือ ฉันไม่ออกจากห้องเป็นเวลา 3
วัน แม่ก็ยังเฉย ...... ฉันเริ่มคิดว่าการต่อต้านของฉันคงทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ และฉันก็ยอม
แพ้ แต่แม่ก็ไม่พูดหรือแสดงท่าทางอะไรต่อฉันเลย มันทำให้ฉันรู้สึกอ้างว้างมากๆ แต่ช่างมัน
เหอะ ฉันไปเรียนพิเศษวันนี้เป็นวันแรก ฉันเดินเข้าไปในโรงเรียนกวดวิชามันเหมือนกันฉัน
เดินไปบนเวที มันอ้างว้างโดด เดียวแต่ต่างกันตรงที่ไม่มีใครมองเท่านั้น ฉันไปห้องเรียนตามที่
แม่บอกไว้ คือ ชั้น 2 ห้อง 1 ฉันเดินผ่านนักเรียนหลายโรงเรียน จุดมุ่งหมายของพวกเค้าคือ
กอบโกยให้ได้มากที่สุด แต่ก็มีบางกลุ่ม(ฉันรวมด้วย) มาเพราะถูกบังคับ ฉันไม่เข้าใจจริงๆเลย
ว่ามาเรียนมันจะพิเศษตรงไหน แค่ต่างกับโรงเรียนตรงที่ฉันจะใส่อะไรก็ได้มาก ทุกอย่างมัน
เหมือนกันหมด ฉันเดินเข้าไปในห้อง เสียงดังเซ็งแซ่ ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกอ้างว้างมากขึ้น เดินเข้า
ไปในที่นั่งตามหมายเลขบัตรที่แม่ยัดให้ไว้เมื่อเช้า แต่ฉันกลับพบกระเป๋าของใครบางคน ฉันไม่
รู้จักหรอก วางไว้ ฉันพยายามมองหาเจ้าของ และแล้วก็มีเสียงดังขึ้นข้างหลังฉัน
นี่ๆ ฉันหันกลับไป ผู้ชายอายุไหล่เลี่ยกัน กำลังพูดอยู่
ขอโทษน่ะ คือว่ากระเป๋าเรามันวางไว้อ่ะ เดี๋ยวเราจะไปเอาออกให้น่ะ เอ่อ .... เราชื่อรุช เธอ
เรียกเราว่ารุชเฉยๆก็ได้ เรานั่งข้าง ๆ เธอน่ะ หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็เดินไปเอากระเป๋า
ออก และมันทำให้ฉันรู้สึกชื้นใจขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ยังอดแปลกๆ กับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ไม่ได้
ขอบคุณน่ะ ฉันตอบกลับไปตามมารยาท
ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่เห็นต้องขอบคุณเราเลย เขาตอบกลับมา
ตามมารยาทน่ะ ฉันตอบกลับไปตามความจริง และมันก็เป็นนิสัยของฉัน คือ พูดแบบตรงไป
ตรงมา มันก็ทำให้เขาอึ้งไป
อือ ไม่เป็นไรหรอก เราแนะนำตัวไปแล้ว แล้วเธอละ
เรียกฉันว่า โป ฉันตอบกลับไปได้เพียงแค่นั้น เพราะว่ามีชายวัยกลางคนเดินเข้ามา ฉันเข้าใ
จว่านั้นคงเป็นอาจารย์ประจำโรงเรียนกวดวิชาที่นี้
= - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = -
ฉันคุยกับเขาหลายครั้ง และทุกๆ ครั้งเขามักจะทักฉันก่อนเสมอ ฉันเริ่มรู้อะไรเกี่ยวกับ
หลายอย่างในตัวเขา และมันก็ทำให้ฉันได้เพื่อนเพิ่มมาอีก 1 คน เขาเป็นคนพูดเก่ง บางวันเมื่อ
เรื่องจบ เขาจะชวนฉันไปทางอาหารว่าง แล้วเราก็แยกกัน ในระยะหลัง ๆ ฉันจะเข้าไปทักเขา
เสมอ มันน่าแปลกไหมล่ะ บางครั้งเวลาฉันไปดูหนัง ฉันจะเจอเขาอยู่ที่โรงหนัง บ่อยๆ ซะด้วย
ซ้ำ ช่วงนี้เพื่อนที่โรงเรียนจะบอกฉันว่า ฉันคุยเก่งขึ้น ฉันคิดว่าเพราะเขาแน่ๆเลย
= - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = -
หลังจากที่ฉันเรียนจบ คอร์ส 1 แล้ว ฉันก็สมัครคอร์สที่ 2 ต่อโดยที่แม่ฉันก็แปลกใจ
กับฉันอยู่เหมือนกันแต่ไม่ได้พูดอะไรมาก ฉันเรียนต่อ เพราะฉันหวังที่จะได้เจอเขา และฉันก็
ได้เจอเขาตามที่ฉันหวังไว้ ฉันไปทักเขา แต่เขาทำหน้า งง เหมือนไม่ได้รู้จักกับฉัน เขาพูดกับ
ฉันว่า เธอคือใคร ฉันอึ้งไปชั่วขณะ แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ฉันทำได้เพียงแค่เดินไปนั่งที่
ของฉัน มองโต๊ะข้างๆที่ตอนนี้ไม่มีเขาแล้ว นึกถึงคอร์สที่ผ่านมา และฉันก็กลับมาเหมือนเดิม
เด็กผู้หญิงที่เงียบ ไม่สุงสิงกับใคร แม้ว่าจะมีการพูดคุยบ้างเป็นบางครั้งจากเพื่อนข้างๆ โต๊ะ ก็
ตาม ฉันไม่ไปโรงเรียนกวดวิชาเหมือนแต่ก่อน เหตุผลคือเขาไม่อยู่แล้ว ฉันเริ่มใช้ชีวิตไปวันๆ
ไม่มีอะไรที่น่าสนใจ ฉันเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดา เท่านั้น บางครั้งฉันมองไปที่เขา เขาไม่เหมือน
คนเดิมที่ฉันรู้จัก เขาไปย้อมสีผมใหม่เป็นสีทอง ทำตัวเหมือนเด็กเกเร ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไม
เขาต้องทำแบบนั้น บางทีฉันเห็นเขาโดดเรียนไปเดินควงกับผู้หญิงมากหน้าหลายตา มันทำให้
ฉันต้องแอบร้องไห้หลายๆ ครั้ง
= - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - =
และวันนี้ฉันก็ได้คำตอบที่ฉันสงสัยมานาน วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะเรียนที่โรงเรียนกวดวิชา
แห่งนี้ และฉันก็ไม่สนใจที่จะสมัครต่อ
เฮ้ย รุช แกกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วหรอว่ะ เสียงของผู้ชายที่ฉันคิดว่าต้องเป็นเพื่อนของเขา
เออ เขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ทำไมอ่ะ ตอนแรกแกก็เปลี่ยนตัวเองได้แล้วไม่ใช่หรอ ทำไมอ่ะผู้หญิงคนนั้นไม่ชอบแกหรอ
เห็นแกพยายามเปลี่ยนแปลงเพราะเขานิ ชื่ออะไรน่ะ โป อะไรเนี้ยป่ะ ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินชื่อของฉัน
ใช่ เคย แต่ตอนนี้คงไม่ทำแล้ว ทำไปคงไร้ค่า เมื่อเขามีแฟนแล้วจะไปสนใจอะไรกลับมาเป็น
เหมือนเก่าไม่ดีกว่าหรอ ในเมื่อผู้หญิงเขาไม่มีใจ น้ำเสียงที่เย็นชาตอบกลับมา
แต่แกยังไม่ได้สารภาพรักเขาเลยนิ เพื่อนก็ได้ถามต่อ
เรารู้ตัวเองดีว่ะ ไม่ควรแย่งของที่มีเจ้าของ
แล้วบทสนทนาก็จบไป ฉันเรียนไม่รู้เรื่องทั้งหัวมีแต่คำพูดโต้ตอบนั้น และฉันก็ตัดสินใจว่าต้อง
พูดกับเขาให้รู้เรื่องให้ได้ หลังจากเลิกเรียน ฉันเดินตรงไปหาเขา แล้วบอกเขาว่ามีอะไรจะพูด
ด้วยหน่อย เขาไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพียงแต่เดินตามฉันมา ฉันเดินไปที่ร้านที่เราเคยทานอาหาร
ว่างด้วยกันบ่อย ๆ และฉันก็เริ่มพูดก่อน
ฉันขอถามอะไรคุณหน่อย คุณรู้จักฉันหรือป่าว แต่ก็ไร้คำตอบ ฉันก็เริ่มต่อ
แต่ฉันรู้จักคุณน่ะ ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมคุณต้องไม่พูดกับฉัน หรือว่าหลบฉัน ต่าง ๆ นานา ฉัน
ไม่เข้าใจอะไรมากหรอก ฉันเพียงแต่อยากจะบอกคุณว่า ฉันรักคุณ ที่จริง ฉันก็เพิ่งรู้สึกตัววันนี้
แหละ ฉันเริ่มพูดปนกับน้ำตาที่กำลังค่อย ๆ ไหล ออกมาทำให้คนในร้านค่อยๆ หันมามองทาง
ฉัน แต่เขาก็ยังนิ่งเฉย
ฉันพูดจบแหละ ไม่ได้ต้องการอะไรมาก เพียงแค่อยากพูดให้หมด ไม่อยากให้ต้องมากังวล
อีก ขอบคุณที่มากับฉัน ฉันพูดจบก็วิ่งออกจากร้านไป แต่ก็มีมือมาดึงฉันไว้
คุณจำไม่ฟังคำตอบของผมเลยหรอ เสียงนั่น .... ฉันจำได้เสียงของเขา ผมก็รักคุณน่ะ
จริงๆ วันนี้ผมจะมาบอกคุณแต่คุณดันตัดหน้าผมก่อน เขาพูดจบพร้อมกับเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับ
น้ำตาให้ฉัน มันทำให้เราทั้ง 2 หัวเราะขึ้นมาพร้อม ๆ กัน
= - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - = - =
ที่จริง ตอนช่วงปิดเทอมผมเห็นคุณเดินกับผู้ชายคนหนึ่ง สนิทสนมมาก เดินควงแขนด้วย ผม
เลยคิดว่าเขาเป็นแฟนคุณ วันนั้นผมเลยไม่ทักคุณ เพราะว่าผมเห็นเขากำลังมองคุณอยู่ ผมผิด
มากจริงๆ ที่ทำให้คุณกังวลใจขนาดนั้น ผมขอโทษน่ะ ที่จริง ผมแอบมองคุณตั้งนานแล้ว
ผู้หญิงที่หน้าไร้ความรู้สึก แต่มันทำให้ผมกลับหลงใหล คุณมากขึ้นไปอีก วันแรกที่ผมเห็นคุณ
คือวันที่คุณมากับแม่คุณมาสมัครเรียนพิเศษที่โรงเรียนกวดวิชานั้น ผมเลยเดินเข้าไปแล้วสมัคร
ไปด้วย แต่คุณคงไม่เห็นผม วันแรกที่จริงผมจงใจที่จะเอากระเป๋าไปวางที่นั่งคุณเพราะผมรู้ว่า
คุณกับผมนั่งใกล้ๆ กัน แต่เมื่อผมเห็นคุณตอนช่วงปิดเทอมแล้ว ผมอึ้งมาก ผมทำอะไรไม่ถูก
วันนั้นผมเลยไม่ทักคุณ ไม่โกรธผมน่ะ นั่นเป็นคำสารภาพจากปากของเขา หลังจากที่เขาพา
ฉันกลับไปที่ร้านที่ฉันวิ่งออกมานั้นอีก เราคุยกันในหลายๆ เรื่อง แต่บทสรุปคือ ฉันมองหน้า
เขา แล้วพูดว่า ฉันรักเธอ และมันทำให้เขาหน้าแดง ....ฉันคิดว่าน่ารักไปอีกแบบน่ะ
เรื่องสั้น หมวด : รักหวานแหวว
ผู้แต่ง : PJ-white
