Το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου θα βρει τους Έλληνες χωρισμένους στα δύο. Πάθη και μίση οδηγούν στον τρίχρονο εμφύλιο πόλεμο (1946-1949) και μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού περνάει τα επόμενα χρόνια της ζωής της στη φυλακή, άνδρες και γυναίκες. Οι τελευταίες που βρέθηκαν πίσω από τα κάγκελα των φυλακών Αβέρωφ - όπως και αλλού - κατόρθωσαν να οργανώσουν τη δική τους κοινωνία, αψηφώντας τις όποιες "οδηγίες" της διοίκησης των φυλακών. Μια από τις διασκεδάσεις των γυναικών εκείνων ήταν το τραγούδι. Ίδρυσαν, τρόπος του λέγειν, πίσω από τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα των φυλακών τη Χορωδία Πολιτικών Κρατουμένων Γυναικών (1948-1952). Ένα τμήμα της χορωδίας αυτής (της "σειράς" του '48) βρέθηκε στο στούντιο, σχεδόν 30 χρόνια μετά, το 1977, και ηχογράφησε τα τραγούδια που τραγουδούσαν τότε, όπως ακριβώς τα έλεγαν.
Πρόκειται για ένα ντοκουμέντο από τις ίδιες τις κρατούμενες, το οποίο εξαιτίας της λογοκρισίας δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Σήμερα, 55 χρόνια μετά, με τη σύμφωνη γνώμη των εν ζωή πρώην κρατουμένων γυναικών οι ηχογραφήσεις κυκλοφορούν σε μορφή ψηφιακής εγγραφής. Στόχος της κυκλοφορίας είναι να διασωθεί ένα αυθεντικό κοινωνικό, ιστορικό και πολιτιστικό ντοκουμέντο. Οι "Γυναικείες φυλακές Αβέρωφ" περιλαμβάνουν 19 τραγούδια, από τα οποία ξεχωρίζουν "Το τραγούδι των μελλοθανάτων", "Μακριά από τον ελεύθερο αέρα" ("Το τραγούδι της φυλακής") - και τα δύο σε στίχους και μουσική της Ολυμπίας Παπαδούκα - καθώς και το παραδοσιακό "Ο χορός του Ζαλόγγου". Ανάμεσα στα τραγούδια συναντάμε τα Κάλαντα Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς.