ชาตินี้มึงมีแต่สองหัตถ์
จงไปอุบัติเอาชาติใหม่
ให้สิบเศียรสิบพักตร์เกรียงไกร
เหาะเหินเดินได้ในอัมพร
มีมือยี่สิบซ้ายขวา
ถือคทาอาวุธธนูศร
กูจะเป็นมนุษย์แต่สองกร
ตามไปราญรอนชีวี

ตอนทศกัณฐ์ปลอบโยนกุมภกรรณ

ธรรดาเกิดมาเป็นบุรุษ
สุดแต่ปัญญานั้นเป็นใหญ่
อันการศึกเสียทีและมีชัย
มิใช่แต่องค์พระน้องรัก
ตัวเจ้าก็ทรงอานุภาพ
ปราบได้ทั่วไปทั้งไตรจักร
อันศึกเพียงนี้ไม่หนักนัก
จงคิดหักเอาชัยแก่ไพรี

พระรามปลอบพระอนุชาและเหล่าทหารเมื่อจะออกเดินป่า

อันเกิดมาในไตรโลกา
ย่อมเป็นอนิจจาเหมือนกัน
ตัวเราจะไปสิบสี่ปี
ใช่ที่จะม้วยอาสัญ

พิเภกรำพึงรำพันเมื่อทศกัญฐ์ตาย

เหตุด้วยพระองค์มาหลงคำ
เชื่อฟังนางสำมนักขา
จึ่งเสียองค์เสียไอศวรรยา
เสียสุริยวงศาพรหมาน
เสียทั้งลงกาอาณาจักร
เสียพวกพลยักษ์ทวยหาญ
เพราะด้วยมานะอหังการ
ต่อพระอวตารฤทธิไกร

นางสำมนักขาเล่าความงดงามของสีดาให้ทศกัณฐ์ฟัง

แม้นใครได้เห็นโฉมยง
จะงวยงงหลงลืมสมประดี
มีตาสองตานี้สุดรู้
ที่จะดูสิ้นงามมารศรี

หน้าหลัก