กลับหน้าแรก
ถ้อยคำเรื่องราว...สองเรายึดมั่น...
ความจริงจากใจ....มอบให้แก่กัน...
จากวันวันนั้น...ฉันยังไม่ลืม...
เวลาผ่านไป...ฉันมั่นไว้สัญญา...
คงเพียงแต่ว่า...ฉันต้องทนฝืน...
เพราะเธอมาขอ...สัญญากลับคืน...
หัวใจขมขื่น...เธอคืนสัญญาใจ...
เป็นไปตาม..ความรู้สึก...หวั่นไหว...
นี่หรือ..คือหนทาง...หัวใจ...
ล่องลอยไป...ไม่อาจ..ควบคุม...
กลับมาสิ...หัวใจ..ของฉัน...
อย่าให้ภาพฝัน...เลื่อนลอยเร้ารุม...
ภาพมายา..อย่ามาเกาะกุม...
ขอจิตสำนึก...ควบคุม...หัวใจ...
ไม่มี...สิ่งใด..เข้าใจ...ยากกว่า...
เข้าใจ...ใจเธอ...เนิ่นนาน...นานมา...
คล้ายว่า...ยิ่งนาน...ยิ่งไม่...เข้าใจ...
ด้วยมากมายความทรงจำ...
มองดูใจตอกย้ำ...
ร้อยลำนำวันผ่านมา...
วันนี้ไม่เหมือนเก่า...
ภาพสองเราดูไร้ค่า...
ไม่มีเธอคืนมา...
เช่นดังว่าในภาพเดิม...
เพราะฉันมัน...เป็นคน...ไม่เอาไหน...
ดีแล้ว...ที่เธอ...จากกันไป...
ขอเธอพบ...ทางใหม่...ที่แสนดี...
สมน้ำหน้า..ตัวเอง...ที่ต้องเศร้า...
เพราะงี่เง่า...สุดสุด...ซะอย่างงี้...
เพิ่งจะรู้...สึกตัว...เมื่อไม่มี...
ความรัก...ที่แสนดี...จากใจเธอ...
ดูซึมเซา...เหม่อลอย...ไร้จุดหมาย...
ใจหนึ่ง...ดวงนั้น...เศร้ามากมาย...
เมื่ออีกใจ...หายไป...ไม่หวนคืน...
ใจหนึ่ง...ดวงนั้น...ดูเหว่ว้า...
ดูดังว่า...เจ็บจน...เกินทนฝืน...
ใจหนึ่ง...ดวงนั้น...เก็บกล้ำกลืน...
ฝืนน้ำตา...ที่ยัง...ไหลเป็นทาง....
คอยเอาใจ...แลดู...ไม่เหินห่าง...
ใจหนึ่ง...ดวงนี้...คงเคียงข้าง...
ลบล้างความ...อ้างว้าง...ไปจากใจ...
ใจหนึ่ง...ดวงนี้...ขอทุ่มเท...
แม้จะ...ซวนเซ...หรือเสียใจ...
ใจหนึ่ง...ดวงนี้...ต้องทำได้...
แค่ใจหนึ่ง...ดวงนั้น...ยิ้มดังเดิม... ใจพะวง...ยังไม่หาย... ความคิดถึง...ยังไม่คลาย... เป็นอะไร...หลับไม่ลง... ข่มตา...ให้นอนหลับ... นับนี่โน่น...จนมึนงง... สุดท้าย...ก็ยังคง... หลับไม่ลง...อยู่ดี...
อยากบอกว่า...เป็นเพื่อนกัน....จะได้ไหม...
อยากจะขอ...ฝากตัว...ฝากหัวใจ...
รับเราไว้...เป็นเพื่อน...อีกสักคน... |