คงจบแล้ว...สิ่งที่ฉัน...เริ่มต้น...
สับสน...จนใจ...ไหวหวาดหวั่น...
หวาดกลัว...กลัวใจ...รับไม่ทัน...
กับบางสิ่ง...ที่ฉัน...เริ่มขึ้นมา...
เมื่อเธอ...คงไม่มี...สิ่งสานต่อ...
ใจเลยท้อ...ถอยหาย...สิ่งตามหา...
หมดใจ...หมดแรง...จะไขว่คว้า...
เมื่อเวลา...ไม่มี...ไม่มีธอ...
คงเพราะฉัน...คิดเอง...ไกลเกินกว่า...
สิ่งที่หา...เลยไม่เห็น...เป็นเพียงเพ้อ...
คงไม่ใช่...แบบใคร...คนของเธอ...
ใจนะเออ...คิดไปเอง...จนวุ่นวาย...
คงต้องถอย...ถอยกลับ...ตรงที่เก่า...
ที่ที่เรา...คุ้นเคย...เมื่อครั้งไหน...
ตรงที่...ที่ใจ...เป็นห่วงใจ...
ไม่มากไป...เกินกว่า...เพื่อนคนเดิม...
ในโลกแห่งหัวใจฝันของฉัน
สองเราต่างกุมมือมั่นไม่หวั่นไหว
สองสายตาเปี่ยมล้นด้วยมั่นใจ
จะก้าวไกลฝ่าฟันทุกเส้นทาง
แม้เยือกเย็นเหน็บหนาวไร้หวาดหวั่น
กันและกันร่วมข้ามสิ่งขวากขวาง
แม้นหมอกหนาบังหน้าดูเลือนราง
ไม่ถอยห่างกุมมือมั่นต่างมั่นใจ
ในโลกแห่งความจริงที่โหดร้าย
คอยทำลายให้ใจต้องไหวสั่น
สองมือต่างเอื้อมหาคว้าจับกัน
เพื่อมุ่งมั่นเก็บทางฝันในหัวใจ
สิ่งต่างต่างพรากห่างเราทั้งสอง
ได้แค่มองสายตาน้ำตาไหล
เธอและฉันคือสิ่งยิ่งห่างไกล
ได้แค่ใจแค่นั้นสัมผัสเธอ
สิ่งต่างต่างรอบข้างช่างเงียบเหงา
แกล้งใจเรายิ่งเศร้ายิ่งฝันเพ้อ
ทุกเวลาดังว่าใจละเมอ
ไขว่คว้าเธอกลับสู่อ้อมหัวใจ
ได้เพียงรอแค่ขอมีทางฝัน
ที่ตรงนั้นฉันจะสู้ไม่หวาดไหว
เพราะคือเธอคือสุดกำลังใจ
เป็นแรงให้ใจฉันต้องมั่นคง
ทำความจริงให้เป็นเช่นดังฝัน
ให้ใจฉันกุมใจเธอไม่หวั่นไหว
สองสายตาประสานรู้ในใจ
ไร้สิ่งใดขวางกั้นทุกเส้นทาง
มือกุมมืออบอุ่นกรุ่นไอรัก
ให้แน่นหนักข้ามทุกสิ่งที่ขวากขวาง
ใจสองใจไร้สิ่งใดจะเลือนราง
จะไม่ห่างจากกันนิรันดร
