|
Had de eerste fase nog veel met de zwangerschap te maken , de tweede fase kenmerkt zich als de eerste fase van het eigenlijke geboorteproces. Het onder normale omstandigheden ideale leventje in de baarmoeder is daarmee voorgoed voorbij. De weeen beginnen, maar de baarmoedermond is nog gesloten, er is nog geen weg naar buiten. Hierdoor komt het kind terecht in een levensbedreigende noodsituatie. Onbewust ervaart het de moederschoot nu als een gevangenis. Moeder en kind zijn nu tegenstanders geworden van een biologisch conflict. Ze zijn voor elkaar wederzijds een bron van pijn . Als dit oorspronkelijke gevoel van opgesloten zijn zich in jouw latere leven openbaart kom je vaak in contact met de zinloosheid van het bestaan. Je hebt dan het gevoel dat het menselijke bestaan volkomen zinloos en nutteloos is, iets wat nergens toe leidt. Het gegeven dat alles vergankelijk is en dat ook jij een keer dood gaat, doet iedere hoop op enige zingeving aan het bestaan te niet. Van een dergelijk gevoel ben je in het dagelijkse leven meestal niet bewust. Pas in ervaringsgerichte therapieen kan dit elementaire gevoel naar de oppervlakte komen.
Verstoring van de tweede fase treedt op als de ervaringen extra onaangenaam zijn bijvoorbeeld als de moeder zich blijft verzetten, extreem angstig is of negatieve of ambivalente gevoelens heeft ten aanzien van het ongeboren kind. Dit kan een storende invloed hebben op de wisselwerking van weeen en de ontsluiting van de baarmoederhals. Ook een abnormale ligging, onvoldoende weeen, een buitengewoon groot kind of andere complicaties kunnen deze fase extra lang doen duren. Herinneringen uit een verstoorde tweede fase kunnen in het latere leven een vorm aannemen in levensbedreigende situaties waarin men gevaar loopt te verdrinken, of te stikken. Maar ook in situaties van claustrofobie of een gevoel van 'opgesloten zitten' of een negatieve houding ten opzichte van het leven.
|
