เนื่องจาก อำนาจหน้าที่ของ กทช.ตามมาตรา ๕๒ แห่งพระราชบัญญัติ
วิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ โทรคมนาคม พ.ศ.๒๕๔๓  ได้กล่าวถึงเรืองค่า
ธรรมเนียมในอนุญาตความว่า
	" การพิจารณาออกใบอนุญาตให้ใช้คลื่นความถี่และใบอนุญาตให้ประ
กอบกิจการโทรคมนาคมนั้น ให้คำนึงถึงประโยชน์สาธารณะตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา
๒๕ เป็นสำคัญ ให้ กทช.มีอำนาจกำหนดต่าธรรมเนียมในอนุญาตตามวรรคหนึ่ง ในการ
นี้ กทช.จะลดหย่อนหรือยกเว้นค่าธรรมเนียมให้แก่ผู้ขจอนุญาตซึ่งแสดงให้เป็น
ที่พอใจแก่ กทช. ว่าการดำเนินการของตนเป็นไปเพื่อประโยชน์สาธารณะซึ่งมิ
ได้แสวงหากำไรในทางธุรกิจก็ได้ " 
	หลาย ๆ คนอาจจะสงสัยว่า จะทำประการใดให้เป็นที่พอใจของ กทช. เพื่อ
ที่จะได้รัยการยกเว้นค่าธรรมเนียมในอนุญาตได้ เพราะเหตุว่า  ความพอใจของคนเรา
นั้น มีหลายลักษณะ ขึ้นอยู่กับความชอบของ กทช.หรืออย่างไร  ความพอใจของ กทช.
ที่กล่าวแล้วนั้น มีอะไรเป็นเครืองวัดหรือไม่ ?
	ในฐานะที่เป็นนักวิทยุสมัครเล่นนั้น กิจการของวิทยุสมัครเล่นที่ดำเนิน
อยู่ในปัจจุบันนี้ถือได้ว่าได้ทำประโยชน์ให้แก่ชาติมากน้อยเพียงใด  โดยเฉพาะในด้าน
การศึกษาอันเกี่ยวเนื่องกับการสือสารโทรคมนาคม  ใครจะสามารถตอบคำถามนี้ได้
และเข้ากับหลักการที่ว่าไม่แสวงหาผลกำไรหรือไม่ในมาตรา ๒๕ นี้ยังได้
กล่าวถึงให้ กทช.จัดสรรค่าธรรมเนียมตามวรรคสองบางส่วนแก่กองทุนพัฒนา
กิจการโทรคมนาคมเพื่อประโยชน์สาธารณะมาตรา ๕๖ และกองทุนพัฒนาเทคโนโล
ยี่เพื่อการศึกษาตามกฏหมายว่าด้วยการศึกษาแห่งชาติ ก็ต้องตั้งคำถามไปอีก
ว่า " กิจการวิทยุสมัครเล่นจะอยูในข่ายนี้ด้วยหรือไม่?"