^UP^

ตัวหนังสือบนผืน "ทราย"

"ทรายเป็นคนขี้เขิน เวลาไปไหนเห็นตัวเองที่ไหนก็จะยิ่งเขิน เมื่อก่อนทรายเล่นละคร ร้องเพลง เล่นหนัง เข้าโรงหนังหรือร้านเทป ไปได้ยินหรือเห็นตัวเองเข้า ก็ยังหนีเข้าร้านหนังสือได้ พอตอนนี้ เข้าไปก็สบตากับหนังสือตัวเองอีก เขินแย่เลย.. (หัวเราะ)" 'การมีชีวิตเป็นเรื่องมหัศจรรย์ และการมีชีวิตอยู่ต่อไปกลับน่าสนใจยิ่งกว่า...'

ใน WARP เล่มที่แล้วเราอวดไว้ว่า CR เจ้าบทบาทของเรา - ทราย เจริญปุระ - เธอชวนไปงานเปิดตัวหนังสือ "ทราย" ที่ร้าน absolute cafe อาร์ซีเอ แล้วก็สัญญาว่าจะเก็บบรรยากาศกลับมาฝากกันด้วย.. ชวนมาแล้วก็ต้องไปสิคะ ไม่น่าเชื่อเลยว่านักแสดงและนักร้องเจนเวทีอย่างทราย จะขี้เขินกับเขาได้ด้วย แต่พอไปถึง ฟังเธอให้สัมภาษณ์ในงานแล้ว ถึงได้พบความจริงอย่างที่เธอบอกให้ฟังข้างบนนั่นไงล่ะ บรรยากาศในงานอบอุ่นที่สุดในโลก สื่อมวลชนตู้มมมมมาก ทั้งนิตยสาร อินเตอร์เน็ต และโทรทัศน์ มากันครบทุกช่อง (WARP อิจฉาตาร้อน) ผู้หลักผู้ใหญ่ในวงการก็มากันเพียบ เฉพาะแขกที่ขึ้นเวทีพร้อมกับทรายในวันนั้นก็ทำให้เราแอบกรี๊ดอยู่ในใจแล้ว อย่างน้าหงา - สุรชัย จันทิมาธร ซึ่งมาเล่นกีตาร์ให้ทรายร้องเพลง "เหงา" ของตัวเองด้วย ทำให้เราเหงาขึ้นมาติดหมัดได้เหมือนกัน ทั้งที่คนเยอะ ๆ นั่นแหละ

ที่จริง หนังสือ "ทราย" ก็ทำให้เรารู้สึกคล้าย ๆ อย่างนั้น มันพูดถึงมุมมองของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งทำงานหนักและต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางคนจำนวนมากมาแต่ไหนแต่ไร ในขณะเดียวกันก็ยังสามารถรักษาความเป็นส่วนตัวในโลกเล็ก ๆ ของเธอได้ ด้วยการอ่านหนังสือจำนวนมหาศาล และการเขียน ทรายเล่าว่า คุณพ่อ (รุจน์ รณภพ) คือแรงบันดาลใจ เห็นคุณพ่ออ่านอะไรเป็นตั้ง ๆ เพื่อที่จะเขียนบทหนังบทละครแต่ละเรื่องแล้ว อดไม่ได้ ต้องหยิบขึ้นมาดูบ้าง แล้วก็เป็นนิสัยมาถึงทุกวันนี้ นอกจากนั้นท่านยังเป็นคนที่ทรายเขียน postcard ถึงบ่อย ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน เพราะพอนึกถึงทีไร ก็มีเรื่องให้อยากเขียนถึงทุกทีไป ส่วนแรกของหนังสือ "ทราย" - 'ในรอย... ทราย' - คือเรื่องที่เธอเคยเขียนเล่าเป็นตอน ๆ ในนิตยสาร อีกส่วนหลัง - 'โปสต์การ์ด-ความคิด-ชีวิตทราย' - รวบรวมสิ่งที่ทรายเคยเขียนในโปสต์การ์ดไปถึงผู้คนในชีวิตของเธอไว้ ทั้งสองส่วนมี 'กลิ่น' ที่ต่างกันไม่น้อย เปรียบไปแล้ว ส่วนแรกก็เหมือนกับหนังสั้นสักเรื่อง ที่ผ่านกระบวนการคิดแล้ว กลั่นกรองออกมาจนจบ แต่ส่วนที่สองเหมือนกับภาพถ่ายโพลารอยด์ ที่บันทึกความคิดและประสบการณ์ใน 'ขณะ' นั้นไว้ ถ้าถามกันตรง ๆ เราออกจะชอบส่วนหลังมากกว่า ด้วยความจริงใจของถ้อยคำ และความคมของสายตาที่เธอมองโลกนั่นเอง แบบนี้ไง..

"เรื่องราวในโลกมีอยู่ 2 แบบ คือ เป็นเรื่องธรรมดา มีอยู่แล้ว รอให้เราค้นพบ หรือทุกเรื่องถึงมันจะมีอยู่แล้ว ก็เป็นเรื่องอัศจรรย์เสมอที่เราได้มีโอกาสไปเห็นไปเจอ.. สำหรับทราย การมีชีวิตเป็นเรื่องมหัศจรรย์ และการมีชีวิตอยู่ต่อไปกลับน่าสนใจยิ่งกว่า" (หน้า 135)

เราอ่านหนังสือเล่มนี้จบด้วยความสำราญ ใช้เวลานานกว่าหนังสือ ความหนาเท่ากันประมาณหนึ่ง - ทำไมหรือ? เพราะเราไม่อยากอ่าน โปสต์การ์ดเรียงตามลำดับไหล่ อ่านวันละฉบับสองฉบับ เช้าครั้ง เย็นครั้ง เปิดเจอหน้าไหนก่อนก็อ่านหน้านั้น ได้อารมณ์กว่ากันเยอะ บางทีอ่านแล้วเถียงคนเขียนในใจไปบ้างก็มี ถ้าจะมีตรงไหนในหนังสือเล่มนี้ที่เราไม่ชอบ ก็คงเป็นที่การปะหัว 'นักเขียนเข้ารอบรางวัลช่อปาริชาต' ไว้บนหน้าปก จริงอยู่ สำนักพิมพ์อาจจะอยากให้คนอ่านได้เข้าใจเธอในภาพ นักเขียน มากกว่าความเป็น "ทราย เจริญปุระ" - นักร้องและดารา - อย่างที่ใคร ๆ เคยคุ้น แต่เราว่าไม่จำเป็นเลย ตัวหนังสือข้างในบอกได้มากกว่านั้นนัก