Απόσπασμα  από  το  άρθρο  του  Νίκου  Χριστάκου 

που  δημοσιεύτηκε  στην  εφημερίδα 
ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ  ΝΕΑ  στις  27  Ιανουαρίου  1996

"...Πρόκειται  για  ένα  δυϊσμό  λόγου  και  κίνησης  με  κυρίαρχο  στοιχείο  το  δεύτερο . Ο  Λεωνίδας  Μανωλικάκης  στις  καλύτερες  στιγμές  της  θεατρικής  του  καριέρας  σε  δραματικό  μονόλογο , και  η  Σοφία  Φαλιέρου , χορεύτρια , κυριάρχησαν  σε  ένα  σύνολο  ευαισθησίας , ώστε  να  δημιουργηθεί  μια  ιδέα , μια  αναδρομή  στις  εμπειρίες  του  θεατή . Θέμα  ο έρωτας   , ο  έρωτας  χωρίς  πολλά  λόγια  από  την  μεριά  της  γυναίκας ..."
"...Δύο  φορές  είδα  την  χοροθεατρική  παράσταση  με  το  "Πανηγύρι"  του  Ζάν  Κοκτώ  από  τους  νεαρούς  ηθοποιούς  μας . Ο  άντρας  στο  παιχνίδι  του  έρωτα , μετά  την  επιτυχία  γίνεται  πολύ  τρυφερός , με  εκείνο  το  τριαντάφυλλο  που  μαδούσε , με  την  αναμονή  μπροστά  στο  παράθυρο , με  την  αγωνία  της  αντάμωσης , με  ένα  δραματικό  μονόλογο . Θα  ζήλευαν  μερικοί τον  ηθοποιό  Λεωνίδα  Μανωλικάκη  για  την  επίδοσή  του . Θα  θαύμαζαν  πεπειραμένες  χορεύτριες  την  Σοφία  Φαλιέρου . Κατάφεραν  να εμφυσήσουν στον  θεατή  το  αισθητικό  αντικείμενο . Μια  φάση  αγωνίας  και  απελπισίας , μια  ομολογία , ένας  μονόλογος , η  γνήσια  αισθητική  στάση ..."
"...Δεν θα  μπορούσε  ποτέ  ένας  θεατής  αυτής  της  παράστασης  να  αφήσει  τη  συνείδησή  του  έξω  από  τη  σάλα , στο  βεστιάριο  του  θεάτρου  των  Νεωρίων , δεν  θα  μπορούσε  να  μείνει  αδιάφορος  σε μια  καθαρότητα , σε  μια  ολοκλήρωση  του  συναισθήματος ."