De Kalebas en de oversteekplaats
De zon schijnt, het is echter winter, daarom is het wel koud. De Kalebas is reeds op straat, in zijn wollen mantel natuurlijk. De langste mensen kijken op hem neer en hij geniet van de inwendige aandacht die zijn kringspier opwekt. Uitwendig toont hij geen emotie, geen emotie dan de vreugde van een huppelend tienerboerinnetje.
Maar de druk wordt hem te groot. Hij moet er even tussenuit, voor een pauze, als het ware. Gelukkig ziet hij een oversteekplaats, dat schikt, de Bijenkorf is aan de overkant. Zonder al te veel aarzeling loopt hij richting de oversteekplaats. De Kalebas is verheugd, want de oversteekplaats is er nog. Eenmaal gearriveerd bij de al eerder genoemde plaats kijkt hij even vooruit.
Even staat de wereld stil voor de Kalebas, hij kijkt recht tegen het achter werk van een 37-jarige typiste aan. Het werk lacht hem toe, dit verbaast de Kalebas. Al menig keer in zijn jarenlange leven hadden de billen van een menselijk vrouwenwezen een lach op zijn gezicht getoverd, maar nog nooit had een bips zo'n dergelijke lach geretourneerd.
Uit verwarring steekt de Kalebas over en een wulpse Honda knalt recht tegen zijn tengere gestalte aan. "Au" zegt de Kalebas, die blij is dat de airbags aan de verkeerde kant van de Honda aanwezig zijn. De bestuurder is er erger aan toe. De Kalebas raapt zijn linkeroogbol op als herinnering aan dit morbide moment. De Bijenkorf is nog maar enkele voetstappen van hem verwijderd.