De Kalebas en de Liefde
Het gras is groener dan ooit tevoren en dat is leuk. Zeker omdat het tegelijkertijd met nu ook lente is, dus de Kalebas is verliefd. De Kalebas koopt een doos eierbonbons om hetgeen dat hem het meest lief is te verwennen. Een doos in de vorm van een darmkleurig hart vraagt erom om gegrepen te worden. Daar is de Kalebas zo blij mee dat hij een dozijn vuurpijlen afsteekt. Het Alarm gaat af. De Kalebas rent weg met een mooie doos in zijn handen vastgeklampt.
Aangekomen bij de onvermelde locatie trekt de Kalebas een mantelpak aan en plots gaat een landmijn in zijn nabijheid af, net zoals het eerder vermelde alarm. "Boem", zegt de landmijn en met zijn laatste woorden neemt hij de Kalebas mee zijn graf in. Bij het graf aangekomen eet de Kalebas samen met de landmijn de doos leeg en de bonbons op.
Het is koud in het graf en de Kalebas twijfelt er niet over om de verwarming wat hoger te zetten en hij gaat weer weg. Hij informeert naar de prijs van een vers kadaver. "Zo zo zo", zegt de klerk, "dat is wel erg morbide". Kalebas denkt na over zijn verzoek en vindt het zelf ook een beetje absurd, hij neemt zes kadavers mee en komt met een gerust hart thuis. Zelfs met zijn pas verworven kadavers voelt de Kalebas zich een beetje eenzaam.