| ๏ มานั่งดีด กรีดนิ้ว พลิ้วสลับ | ลงแป้นรับ ลายลักษณ์ เป็นอักษร |
| จนเจนจบ ครบถ้วน สำนวนกลอน | ว่าคิดถึง บังอร ใช่บังเอิญ |
| ๏ แล้วรีบส่ง ลงไป ที่ในกล่อง | จ่าหน้าซอง ฮ็อทแมว ไม่แคล้วเขิน |
| แม้นเธอรับ กับมือ ไม่ดื้อเกิน | คงเพลิดเพลิน บทกลอน ที่ป้อนไป ๚ |
| ๏ นับแต่เรา พบกัน ในวันหยุด | วันที่เธอ เดินสะดุด จนลื่นไถล |
| มาตีเข่า เข้าฉับ ที่พับใน | ตรงใกล้ใกล้ มุมกล้อง ของน้องชาย |
| ๏ ฉันเป็นลม ล้มลง ประสงค์วูบ | เธอหน้าทิ่ม จิ้มจูบ ตรงจุดหมาย |
| ฉันหน้าเขียว เขี้ยวลาก ลำบากกาย | แต่เพราะกลัว เธออาย จึงเฉยเมย |
| ๏ เธอกลับมี น้ำใจ ไม่ทอดทิ้ง | นึกว่าวิ่ง หนีไป ไม่เปิดเผย |
| ที่แท้ตาม ยามมา น่าชมเชย | ฉันก็เลย รอดตาย หายเป็นลม ๚ |
| ๏ พอสามวัน ต่อมา เหมือนฟ้าโปรด | ฉันลิงโลด เริงใจ ให้สุขสม |
| ฉันหมดทุกข์ หมดโศก เพราะโลกกลม | พบเธอที่ สีลม ร้านขายยา |
| ๏ ฉันมองเธอ ตั้งใจ เข้าไปทัก | เธอหันมา ประจักษ์ พยักหน้า |
| ฉันส่งยิ้ม พิมพ์นิยม สมอุรา | เธอก็แย้ม ยิ้มมา ด้วยไมตรี |
| ๏ เราจึงแลก อีแมว แล้วลาจาก | เมื่อพลัดพราก กันไป ให้หมองศรี |
| ฉันเขียนกลอน ไม่เด่น เช่นกวี | แต่พอมี ฉันทลักษณ์ อย่างนักกลอน ๚ |
| ๏ จึงเขียนมา หาเธอ เผยอเอ่ย | เพราะมิอาจ ละเลย สายสมร |
| อยากจะพบ อีกสักครั้ง ฝั่งสาทร | เหมือนเมื่อตอน เดินส่ง เธอลงเรือ |
| ๏ แต่ขอนัด งามขำ ตอนค่ำหน่อย | คนจะได้ น้อยน้อย มิหน้าเบื่อ |
| เวลาดี ตีสอง ไปล่องเรือ | มีเวลา เหลือเฟือ ชมแสงจันทร์ ๚ |
| ๏ เพียงไม่กี่ นาที มีคำตอบ | เธอว่าชอบ เต็มใจ ไปขึ้นสวรรค์ |
| ฉันมิได้ ก่งก๊ง จึงงงงัน | เธอบอกจัก เจอกัน คืนวันอังคาร |
| ๏ ฉันจึงมา ตามเวลา ที่นัดหมาย | ระลอกคลื่น แพรวพราย ประกายผสาน |
| เธอเดินมา พอดี ตะลีตะลาน | แต่ฉันสั่น สะท้าน สะพรึงกลัว๚ |
| ๏ แล้วมีเรือ สำเภา เข้ามาเทียบ | บรรยากาศ เงียบเชียบ น่าปวดหัว |
| เราจูงกัน มั่นไว้ ใจระรัว | เหมือนจูงวัว ลงไป ในสำเภา |
| ๏ ลมพัดเรือ ลอยไป มิไกลฝั่ง | ฉันจึงนั่ง นิ่งนิ่ง หลังพิงเสา |
| เธอเดินหาย วับไป ไม่เห็นเงา | ฉันเริ่มเกา หัวแกรก เพราะแปลกใจ ๚ |
| ๏ สักพักเธอ เดินมา ฉันชานิ่ง | เธอนั้นเป็น เจ้าหญิง หรือไฉน |
| มือถือปี่ เสด็จพี่ พระอภัย | ฉันจำได้ เธอคือ นางละเวง |
| ๏ เธอยกปี่ สีชา ขึ้นมาเป่า | ฉันรู้สึก เศร้าเศร้า จึงนอนเขลง |
| สลบไสล งวยงง หลงเสียงเพลง | ที่บรรเลง โหยหวน รัญจวนกมล ๚ |
| ๏ ฉันตื่นมา อีกครา ตอนสายสาย | มีผู้คน มากมาย ดูสับสน |
| ครั้นจะเยื้อง ย่างกราย ก็อายคน | จำต้องทน นอนต่อ รอเวลา |
| ๏ คนมายืน รอเรือ มากมายนัก | โอ้ที่รัก อยู่ไหน ไม่มาหา |
| อยากล่องหน หายวับ ไปกับตา | ไม่อยากมา นอนเมา เฝ้าท่าเรือ ๚ะ๛ |
