Η κουρά του μοναχού είναι σαν ένα δεύτερο βάπτισμα, όπου αυτός ξαναγεννάται και ανανεώνεται δεχόμενος μπροστά στο Άγιο Ευαγγέλιο - σαν να το δέχεται από τα χέρια του Ίδιου του Θεού - νέο ένδυμα. Αν Εκείνος κρίνη ότι η θυσία σας είναι ειλικρινής και όχι διπρόσωπη, θα την δεχθή. Αυτό θα γίνη μόνο, άν η καρδιά σας δεν είναι μοιρασμένη αλλά ανήκει ολοκληρωτικά σ’ Αυτόν και μόνο, αμετάκλητα, ειλικρινά και απαραβίαστα. Αλλιώς, ο Θεός θα απορρίψη την θυσία σας σαν ανάξια της αγιότητος και της μεγαλωσύνης Του. Ο Θεός είναι πνεύμα και γίνεται κανείς άξιος να τον υπηρετήση μόνο "εν πνεύματι και αληθεία". Η θυσία της υπηρεσίας μας στον Θεό είναι ανεπαρκής και ανάξια, αν περιορίζεται μόνο σε μια εξωτερική αποταγή από τον κόσμο και αν συνίσταται μόνο σε εξωτερικούς αθλητικούς άθλους που δεν ζωογονούνται από το πνεύμα της ζωής, όπως οι νεκροί καρποί της θυσίας του Κάϊν. Όλα τα ασκητικά μας παλαίσματα, οι νηστείες, οι στερήσεις και οι αγώνες που γίνονται χωρίς να έχωμε πρώτα καθαρίσει την καρδιά μας και χωρίς τον αγώνα της ψυχής και του νου να πλησιάσουν τον ένα Θεό, που δεν είναι πλήρη και τέλεια αλλά διττά, αυτά όχι μόνο δεν είναι ευχάριστα στον Θεό αλλά μάλιστα τα αποστρέφεται. Στους αρχαίους Ισραηλίτες που νόμισαν ότι θα ευχαριστούσαν τον Θεό με τελετές και θυσίες, λέγει δια του Προφήτου Ησαίου. "Η ψυχή μου αποστρέφεται τις νηστείες και τις εορτές σας. Όταν υψώνετε ικετευτικά τα χέρια σας σε μένα, εγώ θα γυρίζω αλλού τα μάτια μου κι αν πολλαπλασιάσετε τις δεήσεις σας, εγώ δεν θα σας ακούσω, γιατί η καρδιά σας είναι γεμάτη απάτη και η ψυχή σας είναι μοιρασμένη. Αφαιρέσατε την πονηρία από την ψυχή σας και τότε θα σας ακούσω και θα δεχθώ τις θυσίες σας." (Ησαίας 1:10 κ.τ.λ.) Απ’ αυτό μπορούμε να συμπεράνωμε: Τί καλό μπορεί να μας φέρη η αποταγή μας από τον κόσμο, αν δεν διώξωμε πρώτα από την καρδιά μας την προσήλωση σ’ αυτόν και την ανάμνηση του; Κλειστήκαμε μέσα στους πέτρινους τοίχους του μοναστηριού και δεν μπορούμε πια να βλέπουμε τον κόσμο με τα φυσικά μας μάτια, αφού έχομε κρυφτή, αλλά το πνεύμα δεν περιορίζεται πίσω από τοίχους και χωρίσματα και είναι πάντα ελεύθερο να περιπλανάται έξω στα διάφορα μέρη του κόσμου, όπου πάντοτε υπάρχουν παγίδες στις οποίες συχνά πέφτει, καταστρέφοντας έτσι τον οίκο της ψυχής. Αυτό ακριβώς είναι η απάτη της ψυχής καθώς λέγει ο Προφήτης. Κλειστήκαμε στο μοναστήρι, αλλά κοιτάζομε από την κλειδαρότρυπα τον κόσμο αυτόν, που περιφρονήσαμε. Νηστεύομε από τα φαγητά, αλλά με την ψυχή και τον νου μας τερπόμαστε με απαγορευμένους καρπούς κατά διαφόρους τρόπους. Αγρυπνούμε, αλλά το μυαλό μας είναι φορτωμένο με γήϊνες φροντίδες. Προσευχόμαστε και ψάλλομε και οι σκέψεις μας τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις. Ήλθαμε στην πηγή της αγάπης και στις καρδιές μας έχομε συχνά την δύσοσμη "δολιότητα του Ιούδα" (Στιχηρό Μεγ. Πέμπτης).

Τί είναι μεγαλύτερο από την οσιότητα, τί είναι πιο υψηλό από την τιμή να ενώνεσαι αδιάσπαστα με τον Κύριο και να γίνεσαι νύμφη Του, νύμφη του Υιού του Θεού για πάντα, κληρονομώντας την Ουράνια Βασιλεία Του, που είναι ακατάλυτη και αιώνια; Ευλογημένη και τρισευλογημένη είσαι πράγματι εσύ, ω αδελφή, αυτή όμως η ευλογία "δεν δίδεται για τις υποσχέσεις που δίνεις, αλλά για την τήρηση αυτών των υποσχέσεων" (από την τελετή της κουράς).