De snelle dood van de zomer

Doorheen bittere wolken van zomervliegen
Bloeit de tuin met duizenden wijzeren
Voor altijd goddelijke dromen dromend
Klauwend aan het graf van de dode nazarener

'Ik zie de storm naderen
De duisternis roept mijn naam
De bomen worden rusteloos
Zij voelen het seizoen veranderen
Hun vruchten zijn verrot
Ooit verboden en voorbestemd om te sterven
De levensdraad ligt gebroken
Op de drempel van het paradijs'

Ontketende, grijnzende winden van haat
Storten zich op steile torens die zich vastklampen aan de zon
Klauwen strekken zich uit onder haar sluier
Het uur van onze wraak heeft geslagen...

De herfst spreid haar gouden vleugels
En legt het pad voor de onzichtbaren
Een verward web van Kwaad, eindelijk gesponnen...
Winter wordt geboren uit onvruchtbare dijen
Om een nieuw landschap neer te leggen, om de blinden te vellen
En gevoelens ongebonden tot de hemel te doen reiken

Zij bidden tot de rijzende volle maan
Diana bewegend met zulke oneindige elegantie
Enkel gehuld in een deken van avondschemering
Hoeveel geheimen kan men van jouw gezicht aflezen?
Zullen haar grootsheid kennen
Of schoonheid aanschouwd in droom-dode slaap
En scharlakenrode zeeën die bloeden op de bevroren kusten?
Zal hun 'god' van bedwongen liefde
Onze heerschappij betwisten vanop de hemelse vlakten
Of ineenkrimpen uit angst voor de chaos die voor de oorlog gewekt werd?

Oorlog!

Ruk je met minachting los van de nagels
Die je tegenhielden, diep verborgen
Septemberse gebeden vervallen
Verbrand de tempels van geketende schapen
Voer de opstand aan
In een wereld die haar einde niet zoekt
'Wij zijn wat we waren, wat we zullen zijn, opnieuw...'

Verschijn, gehuld in verschrikking
Om jouw verwanten gerust te stellen
Kleur de melkachtige zonsondergang bloedrood
En laat de anderen binnen...

De zomer is aan het sterven...


©Joeri W.