God zij dank voor het lijden

Ik, ik herinner mij nog steeds, de eerst volle maan van mei
Toen we samen onder haar schijnsel lagen
En die heldere nachten op glanzende golven
Toen we stilletjes weg slopen
Van de graanvelden
Voor ondeugende hoogtepunten van plezier

Die beelden vervagen
Als geesten in de parade van het leven
Hoewel inkervingen Haar ooit zo levendig maakten
Een bloedrode hoer
Met beide hielen in de deuropening
Van een Hemel die laf van mij was weggerukt

En temidden van het gekronkel van balkonnetjes
Waar engelen zuchten, zit ze eenzaam
Op de rand
En smeek ik haar er slechts eenmaal vanaf te vallen

Zodat ik mij haar kus kon wensen
Een nog te ontdekken terrein
Om mijn hart te breken, om de vlinders uit mijn hart te verdrijven
En in die bevroren momenten, gewonnen
Op de rouw die op de loer ligt om de zon te verhullen
In gordijnen doorweefd met doodshoofdvleugels
Dank ik God voor het lijden

Liefde zou alles overwonnen hebben
Behalve een hemelvaart
Dat eeuwenoude plan om mij te verslaan
Ontzegde het Geloof de hemelen die haar vrijgelaten zouden hebben
Zo leken dromen opnieuw in gevangenschap over te gaan

Ooit dansend in de schijnwerpers van een wals
Doorheen een schimmige dimensie
Gegeven aan de rivieren die haar ogen
Opsmukten
Dreef de wereld voorbij in een verloren momentum

Zonder goddelijke tussenkomst

Blind voor het feit dat ik de auteur
Was van de zonde en ik
Lag zuiver van haat in de omhelzing van het Geloof
En zoals sterfelijke mannen oorlog voerden met meer van hunzelfde soort

Zo voerden zij oorlog met het leven zelf
En in die bevroren momenten, gewonnen
Op de rouw die op de loer ligt om de zon te verhullen
In gordijnen doorweefd met doodshoofdvleugels
Dank ik God voor het lijden

En ik dank God voor het lijden
Terwijl mijn ziel nog steeds brandt
Voor haar terugkeer
Zou ik met alles vrede maken

Ik, ik herinner mij nog steeds, de eerste volle maan van mei
Aan de vlammen toevertrouwd zoals geheime brieven
En temidden van het gekronkel van balkonnetjes
Waar engelen zuchten, zit zij eenzaam
Op de rand
En smeek ik haar er slechts eenmaal vanaf te vallen

Zodat ik mij haar kus kon wensen
Een nog te ontdekken terrein
Om mijn hart te breken, om de vlinders uit mijn hart te verdrijven
En in die bevroren momenten, gewonnen
Op de rouw die op de loer ligt om de zon te verhullen
In gordijnen doorweefd met doodshoofdvleugels
Dank ik God voor het lijden

Liefde zou alles overwonnen hebben
Als we niet uit elkaar gerukt waren
Haar gesplinterd verlies doet opnieuw woede ontbranden
De winterse vrieskou neemt af op mijn toneel
Nog eenmaal opgelicht om het begonnen eindspel op te voeren

Liefde zou alles overwonnen hebben
Liefde zou de haat overwonnen hebben


ŠJoeri W.