Pijn en deugd

Diepe vergezichten
Gehuld in de waas
Van de roodkleurige zonsondergang
Zwakten af tot fluisteringen
Onder een sterrenhemel die
De ondergaande hemelen ontsierde

Vanaf de piek van middernachtelijke bergen
Zich bewegend als een mist
Kwamen rebellen verbonden aan Ferulice
(En eigenlijk konden weinigen weerstaan)
Zijn herrieschopperij bejubelen door
De kleine en marmeren streek
Waar de Deugd zich baadde, hun geraaskal deed
Haar fonteinen met wijn overvloeien

Verheven met de gave
Van hun donker verleidelijke liederen
Dreef zij af van het pad
Waar zij voorzeker op wandelde

Chaos het hof makend
Gekoesterd in de aanblik
Van de bedekkende engel
Onderwezen in de kunst van
Het verstikken van een andere geliefde
Dan God

Aanbeden in elkanders armen
Als een spinachtig schimmenspel
Begeleidde de maan als een talisman
Deze vreemde ontwikkelingen
En dit is hoe het kwam te gebeuren
Dat ze voor de troon werden gesleept
Door hangende tongen terwijl de hunnen zich bewogen
Over zachte witte nekken en gepiercete kreunen

Hoewel voorbestemd nu dan later
Door zijn voormalige leermeester
Wekte hij de woede van de Schepper op
Met het toekomstvisioen dat hij had gezien

Van Michael, vol van jaloersheid
Met een eigen rijk aan zijn zijde
En de kronkelende Mens voorbestemd om
Zijn oogappel te worden

Zijn kinderen verloren aan de vrije wil
En de prijs van verslagen harten
Zoals de nacht tussen deugd en ondeugd
Toen haar kis een litteken werd

Engel vijanden
Waarom heeft mijn Heer mijn oordeel afgekeurd
Ben ik niet vrij zoals Hij om mij over te geven aan mijn donkerste fantasieën?

Uit verbitterde lippen
Werden deze woorden gekwijld
Gespleten met de zwepen
Van hun vereende heksenjacht

Hij zocht haar blik
Temidden van verdrinkende massa's die huilden van woede...
Godslasteraar!
Godslasteraar!

Maar zij was weg
Niet geschreven naar het lied van de verhitte massa
Maar terug naar het geestenrijk gestuurd waar zij thuis hoort...

Een deugd om Michael te omhelzen
In een stroom van tranen die haar trots deed vervagen
Hij slikte
Bloed kwam erachteraan
Vol van spuug voor alles heiligs
Vol van spuug voor alle fucking blindheid

Hij verbrak zijn zegel
En smeet deze verbinding tussen hem en de Hemel
Op de grond
Wat een heilige oorlog betekende

En waakzaam voor dit teken
Lieten duizend ongeoorloofde vlammen
De hemelse posten
Samensmelten en, verenigd
Hun gevallen leider terugkomen
Terwijl hij zich een laatste keer omdraaide
En een blik wierp
Als een naar onder gerichte lans
Die als schuld in elke geest prikte


©Joeri W.