Slangentong

[Deel 1]

Zo bedreven was de onuitgesproken Mens
In het afstoffen van grafstenen van de engelenscharen
Dat Lilith over een gebroken land trok
In een wervelwind van lust om hem te bevredigen

Deze onverstoorbare Adam, een oogster van de zon
In een beendroog seizoen, want Eva was bezig met duimen te zuigen
Geprikkeld in rozentuinen terwijl hij in schelpen spetterde
En met de ochtend dieren liep; Zijn buldogs en gazellen

Ademloos als de wind
Viel Adam, opgejaagd, ten prooi aan de Zonde
Maar niet voor Ze haar grijns
Over zijn zwijgzame lippen had gespreid
Bij het aanbreken van de dag, och wat was schaamte?
Was het raptorsnest waarin ze lagen
Getuige van haar zachte parade
Van grijpgrage vingers

Nu ze zijn onheilige aandacht gewonnen had
Draaide ze zich behendig
Van onder zijn armen om bovenop hem te kronkelen
In extase
Schommelend ging ze heen en weer
Alsof haar ledematen zijn tong opzogen
Om de heilige naam van God
Uit te stoten, zoals met zijn roede

Maar geen zaad kwam voorbij die vruchtbare lippen
want hij sneed, uit angst voor haar die naar adem hapte,
Haar keel over van oor tot waar Ze vluchtte
Met de staart en het bloed tussen de benen...

[Deel 2]

Oh hoe behoedzaam was de maagdelijke hand
Die de schatten van een betere wereld streelde
En hoe verwoestend trok de hebzucht over het woestijnzand
Diep in Augustus enkel om haar met de ogen af te meten

Deze goddelijke Eva, een schepsel van de maan
Een simpel gerecht geboren met een zilveren lepel
High van het ruiken aan orchideeën die bloeiden in de avondschemering
Obsessie en Omzichtigheid, die haar beiden binnenkort zouden aanraken

Rusteloos als de hemelen
Bloeide de verleiding, vond ze ruimte om te groeien
En adem happend tussen Haar dijen
Kroop hij naar Eva toe...
In het holst van de nacht rook het kleverig klimaat
Perfect voor dit slangenwezen
Deze schitterende Engel
Overvloeiend van mysteries...

Nu hij haar onheilige aandacht gewonnen had
Spon hij behendig
Een web van intriges voor de ene
Grote heilige boom
Bezet met juwelen en verlicht
Alsof duizend schaduwen zweefden
In het gebladerte van verboden kennis
Verborgen voor het verlangen naar meer

En toen de zaden die vruchtbare lippen passeerden
En de Mensheid zich koesterde in een langgerekte zonsverduistering
Tekende een Duivel in een lichte vermomming
Het beeld van een beter paradijs


©Joeri W.