วิงวอนขอชีวิต

เสียงทอดถอนโทมนัสพ่อโคเฒ่า นั่งคุกเข่าวอนเพชฌฆาตขอชีวิต

มืดขาววับระดับคอรอชีพปลิด ในดวงจิตปวดร้าวน้ำตาริน

เคยรับใช้ไถนามานานปี ไม่เคยมีความชอบช่างลืมสิ้น

ต้องถูกฆ่าเป็นอาหารให้เขากิน ชั่วชีวินวัวควายอาหารคน

 

พลัดพรากจากกัน และตายจากกัน

ภาพแม่แพะถูกจูงไปเข่นฆ่า เหมือนรู้ว่าต้องพรากจากลูกขวัญ

แม่กับลูกต่างมองหน้ากันและกัน ต่างโศกศัลย์เศร้านักความรักเรา

แม่จ๋าอย่าไป อย่าไป ให้เขาฆ่า จงกลับมาอยู่กับลูกให้คลายเหงา

ในที่สุดแม่ต้องไปจากพวกเรา เป็นเรื่องเศร้าพลัดพรากตายจากกัน

ถ้ามนุษย์หยุดฆ่าหยุดรับประทาน คงไม่ต้องถูกประหารอย่างหฤหรรษ์

คงไม่ต้องเห็นภาพบาดชีวัน ต้องยึดมั่นศีลข้อหนึ่งพึงจดจำ

 

ประพันธ์โดย : ประภาพรรณ เสน่ห์มิตร

 

" ดูก่อน พุทธชนที่เริ่มได้มหาสติ เกิดปัญญาเห็นธรรมขึ้นบ้างแล้ว
ก่อนที่เธอทั้งหลาย จะดับจิตลาจากโลกนี้ไปแล้ว
เธอสมควรอย่างยิ่ง หวนกลับมาใส่ใจถึงการทำบุญกุศล
แผ่เมตตากรุณาจิตที่สูงสุด
โดยที่ ปากหยุดเคี้ยวชิ้นเนื้อ คอเว้นจากการกลืน
และกระเพาะเว้นจากการฝังชีวิตสัตว์ทั้งหลายผู้ร่วมเกิดแก่เจ็บตาย
สรรพสัตว์นั้นมีสิทธิ์เท่ากันที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้
นี่เป็นบรมธรรม เป็นมหาเมตตากรุณาธรรมของสัตตบุรุษ
พระอริยเจ้าทุกยุคทุกสมัยเจริญธรรมนี้ สรรเสริญธรรมนี้เป็นอุดมคติ

ถ้าเธอทั้งหลายยังมองไม่เห็นคุณธรรมในดวงจิตอย่างนี้บ้างเลย
มองไม่เห็นบุญกุศลอย่างนี้บ้างเลย แล้วจะแสวงหาว่าสิ่งใดเล่า
ที่เป็นบุญกุศล การถือศีล บำเพ็ญสมาธิภาวนา และการถือบวช
ของเธอทั้งหลายนั้น จะบกพร่องขาดแคลนคุณธรรมอย่างมากมาย
จะไม่มีความหมายต่อการเรียกขานได้ว่าเป็นผู้เจริญ
เมตตากรุณาธรรมที่ช่วยโปรดชีวิตสัตว์เดรัจฉานเท่าไรนักเลย "

พระพุทธพจน์ในมหายานสูตร

กินเจเว้นกรรม

อร่อยลิ้น กินแล้วหาย ไม่เหลือรส
เหลือแต่กฎ แห่งกรรม ที่ทำไว้
ไม่ยับยั้ง ชั่งใจจิต กินเข้าไป
เก็บโรคร้าย ภัยอาฆาต ผูกมัดตน

 

คนเราตายแล้วก็ต้องนำไปฝังไว้ที่ป่าช้าหรือเผา

แต่สัตว์ทุกชนิดถูกฆ่าตายกลับถูกสับเป็นชิ้นๆ
ให้คนแย่งกันกิน เป็นศพที่ฝังอยู่ในท้องของคน