เป็นคนขี้หึงที่หนึ่งและที่สุด เพราะเขาผู้เป็นสุภาพบุรุษไม่เคยหลุดเคลื่อนไหว เสน่ห์สะบัดกระจัดกระจาย ลองถ้าได้ใกล้ เป็นต้องใจละลายไม่รู้ตัว ....................... ก็เลยต้องเป็นอย่างนี้ เป็นผู้หญิงที่จู้จี้ไปทั่ว เป็นคนอย่างนี้ที่ขี้กลัว กลัวว่าคนข้างตัว จะกลายเป็นคนทั่วไป ........................ แค่ฉันละเอียดไปนิ๊ด..ด..ด แค่นี้ ฉันต้องผิดใช่ไหม ไม่อยากล้อมคอกเมื่อแฟนหาย มันผิดกฎหมายรึยังไง มีคนที่ใครๆ ก็อยากได้ เรื่องอะไรจะให้หลุดมือ ...................

ฉันมั่นใจว่ารักจะมั่นคง เชื่อว่าความซื่อตรง จะยังหลงเหลือ เชื่อว่าพิมเสน ยังไงก็ดีเด่นกว่าเกลือ แล้วสิ่งที่ไม่อยากจะเชื่อ ก็มีเหลืออยู่จริงๆ ........................... ผิดที่ฉันมั่นเกินไป คิดว่าความจริงใจ จะชนะได้ทุกสิ่ง หารู้ว่าผลที่ได้ อย่างที่นิยายไม่กล้าอิง เมื่อคนที่คิดว่าจะจริง ยังแค่ลิงหลอกกัน .................. เชื่อแล้ว คำของใครๆ เชื่อแล้วว่าความมั่นใจ ในคนพรรค์นั้น เชื่อใจไป..คงเสียใจชั่วนิรันดร์ กับคนที่ไม่เคยหยุดคัดสรรคนดูแล ........................

มันเป็นความโชคร้ายของหัวใจ ที่เคยงมงายผู้ชายคนนั้น ชายที่ใจร้ายโดยสายพันธุ์ ชายที่แค่ฝัน..ยังไม่มีความสร้างสรรค์ให้ชม ................. มันเป็นความโชคร้ายของชะตา ทีเคยบ้าบูชา ศรัทธารักขมๆ สร้างภาพชวนฝัน..ทั้งที่มันก็คว้าได้แค่ลม ผลลัพธ์อันโสมม ของคนที่ชอบสะสมความหลอกลวง ....................... มันเป็นโชคดีของชีวิต ที่ฉันได้คิด ก่อนจุดวิกฤตจะเลยล่วง อย่างน้อยชาตินี้ ก็ยังดีที่มีดวง เนื่องจากพ้นบ่วงจากคนหัวใจกลวงซะที ................... มันเป็นความพ้นเคราะห์พ้นภัย ที่พ้นมือชาย ซึ่งความมักได้ล้นปรี่ นับว่าบุญญาธิการ ที่สั่งสมนั้นยังพอมี หมดเวรซึ่งกันและกันเสียที คนดีที่ชั่วคราว .........................