เธอเคยรับรู้ไหมในความเหงา เคยสัมผัสบ้างหรือเปล่าความอ้างว้าง ในแสงแดดและสายลมอันเลือนลาง ฉันซึมซับได้ทุกอย่างความปวดร้าว โลกเงียบเหลือเกินเมื่อจากเธอมา เหมือนเดินอยู่ในท้องฟ้าที่แสนว่างเปล่า รอบข้างไม่เหลือใคร แต่ภาพเธอยังวุบไหว เหมือนแสงดาว ไม่อาจลืมทุกเรื่องราวของเราสองคน ยังเจ็บกับความเศร้าของบทเพลง คำลาตัวตัวเอง ไม่อาจทำให้ความทรงจำเรื่องเธอผ่านพ้น ยังตัดใจจากเธอไม่ได้ ชีวิตยังว่ายอยู่ในวังวน ยังรอคอยใครบางคนมาฉุดให้พ้นจากทางสี-ดำ เธอเคยรับรู้ไหมในความเหงา เคยสัมผัสบ้างหรือเปล่า ความร้าวช้ำ ฉันยังอยู่อย่างมืดมิด มีแสงสว่างแห่งชีวิตคือความมืดดำ เฝ้าคิดและเฝ้าย้ำ เฝ้าจดจำแต่เพียงภาพของเธอ ............................

ขอเป็นคนไปในวันนี้ แม้การไปจากที่นี่ คือเรื่องราวที่แสนโหดร้าย ขอเป็นคนเอ่ยลา ก่อนความเข้มแข็งในดวงตาจะหลอมละลาย ก่อนชีวิตจะเจ็บปวดกว่าความตาย ขอมองเธอเป็นครั้งสุดท้ายอย่างเยือกเย็น แม้ถนนสุดสายจะทอดโรยด้วยความเศร้า สังเวยความรักของเราที่เพเจ้าไม่เคยมองเห็น แต่ความเหงาและความตาย มันยังไม่ทำร้ายเท่ากับความเลือดเย็น เมื่อใจเธอมันซ่อนเร้น สิ่งเดียวที่มองเห็นคือความเฉยชา ขอเป็นคนไปในวันนี้ เมื่อความหวังที่รอมันริบหรี่ เมื่อไม่มีวันนั้นที่ปรารถนา เพราะความรักไม่ใช่การหลอกตัวเอง ให้ฝังจมในโลกที่คว้างเคว้งเสมอมา เมื่อรู้ตัวว่าไร้ค่า  วันนี้จึงรวบรวมความกล้าขอเป็นฝ่ายไป แล้วทุกสิ่งจะจบสิ้นตรงคำว่าลาก่อน แม้หัวใจจะร้าวรอน แต่มันคือบทละครที่จะต้องทนไหว ถนนทุกสายทอดโรยด้วยความเศร้า มีเพียงความเหงาที่ติดตามฉันไป เงียบเหลือเกินเมื่อไม่มีใคร แล้วฉันไม่ไม่หลงเหลืออะไรบนโลกนี้อีกครั้ง .........................