นี่คือความจริงหรือความฝัน อยากจะถามพระจันทร์ในคืนฟ้าใส ในความมืดของราตรี ฉันไม่อยากเชื่อว่าตัวเองยังมีลมหายใจ ไม่อยากเชื่อว่าคนที่กำลังกอดฉันไว้จะเป็นเธอ อยากหลับตาให้นาน นาน ซึมซับสัมผัสอ่อนหวานที่หัวใจต้องกานอยู่เสมอ จะขับไล่ความหนาวออกไป ด้วยอุ่นไอของฉันที่จูบเธอ จะหยุดความเศร้าที่เจอ ไว้กับคืนที่ฟ้าละเมอถึงแสงจันทร์ ไม่อยากรับรู้ ว่าพรุ่งนี้มีอยู่จริง อยากกอดเธอไว้นิ่งๆ ในโลกแห่งความฝัน ก่อนนาทีข้างหน้าจะว่างเปล่า ก่อนรุ่งเช้าจะมาพรากเราจากกัน อยากระซิบบอกเธอสั้นๆ  อยากระซิบบอกเธอสั้นๆ ว่าฉันไม่มีวันหมดรักเธอ ............................ อยู่คนเดียวก็ได้ แต่ก็อยากมีเธออยู่ใกล้มากว่า เช็ดเองก็ได้...น้ำตา แต่คงดีกว่าหาก มีเธอตรงหน้าคอยปลอบใจ ลุกเองก็ได้เมื่อล้ม แต่ก็อยากได้ยินคำชมเมื่อลุกได้ เดินคนเดียวก็ได้บนหนทางไกล แต่หากมีเธอจูงมือกันไป..มันก็ดีกับหัวใจมากกว่ากัน ..............................

ไม่ได้เจอหน้ากันทุกวัน หัวใจที่รู้สึกหวั่นอย่างช่วยไม่ได้ สาบานนะ  ว่ายังเชื่อใจ แต่ความเหงามันแสนโหดร้าย..เธอก็รู้ดี สัญญาสักคำได้ไหม.. ให้ฉันรู้สึกอบอุ่นใจมากกว่านี้ ว่าฉันจะเป็นคนเดียวที่เธอมี และเป็นคนเดียวที่..เธอจะรัก ......................... ได้แต่กล่าวขอโทษเธอ ที่ทำร้ายกันมาเสมอ..เรื่องถึงเป็นแบบนี้ ได้แต่กล่าวโทษว่าตัวเธอไม่ใยดี ไม่แคร์  ไม่ใส่ใจกันอย่างที่ฉันต้องการ ลืมมองตัวเอง... ที่ได้แต่อวดเก่ง  เอาแต่ใจตัวเองอย่างนั้น ลืมมองไปว่า..ฉันก็ทำร้ายเธอเหมือนกัน แล้วการร้างลานั้น..ฉันเป็นคนเริ่มขึ้นมา มารู้สึกตัวก็เมื่อสาย.. เมื่อฉันได้ทำลายความรู้สึกของใจที่มากค่า โกรธตัวเองทุกครั้ง..ที่เมื่อหันหลังกลับมา แล้วมีเพียงความว่างเปล่าตรงหน้า ...ไม่รู้ว่าจะขอโทษใคร... ............................