เธอคงไม่รู้หรอกว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอมีฉันอยู่ คนทีคอยใส่ใจและเฝ้าดู คนที่รับรู้ทุกเรื่องราวที่เป็นไป เห็นเธอร้องไห้เพียงลำพัง เพราะเจอปัญหาบางอย่างเกินแก้ไข ฉันจึงออมา...เพื่อซับน้ำตาให้หมดไป เมื่อเธอยิ้มได้..ก็พร้อมจะกลับไป อยู่ในฐานนะคนไกลเหมือนเดิม ............................ ชีวิตของฉัน ถูกรายล้อมด้วยความเงียบงันมาเสมอ แต่พอได้รู้จักและรักเธอ ทุกอย่างที่เคยพบเจอก็เปลี่ยนไป อะไรๆก็ดูสวยขึ้น.. โลกดูสวยขึ้น ท้องฟ้าสดใส สิ่งที่ธรรมดาก็ดูจะมีค่าขึ้นทันใด ขอบคุณเธอคนของใจ ที่ทำให้ฉันค้นพบความหมายใหม่ๆ ของชีวิต ..............................

อย่าทำดีนักเลย ฉันหวั่นไหว อย่าทำเป็นห่วงฉันเกินไป ..ใจมันล้า อย่าสรรหาคำพูดเพื่อปลอบใจ..อย่าเสียเวลา เพราะสรุปก็ไม่ได้หมายความว่า..เธอจะมีใจ ฉันยอมรับ  ฉันเคยกล้าที่จะฝัน เคยกล้าพูดว่าเรารักกัน  ซึ่งก็คงคิดมากไปเองใช่ไหม ความสงสัยนั้นมีอยู่มาก..แต่ฉันจะไม่ถามคำถามใด เพราะเธอบอกว่า รักใคร  ใจก็สลายเต็มที เคยกล้าที่จะรัก  ต้องจำใจกล้าที่จะท้อ คนที่กล้าจะยืนรอ  ต้องจำใจกล้าที่จะเดินหนี คนที่เข้ามาอย่างฉาบฉวย..ก็ได้ทุกอย่างไปง่ายดี ส่วนคนที่ทำดี..กลับเป็นได้แค่คนที่ถูกมองข้ามไป .................... ในคืนหนาว.. คืนที่ดวงดาวไม่เปล่งแสงพราวเหมือนวันก่อน มีใครคนหนึ่งไม่ยอมปิดตานอน เฝ้าคิดถึงคนของความอาทรจากฝั่งฟ้า ในคืนหนาว คืนที่น้ำค้างพร่างพราวบนฝืนหญ้า มีใครคนหนึ่งนั่งอาบแสงจันทรา สายตาเฝ้ามองหาดวงดาว  ในคืนหนาว..คืนเดิม ความเหงายิ่งซ้ำเติมให้ยิ่งหนาว ไม่มีเธอ..ไม่มีใคร..ไม่มีดวงดาว แล้วใครคนหนึ่งคนเก่า ก็มีน้ำตาพราวพราวก่อนปิดตา.. .......................