นับจากนาทีนี้เป็นต้นไป จะเป็นก้าวที่เราห้องห่างไกลจนวันหน้า กับระยะทางที่ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา จะเป็นตัวพิสูจน์ความห่วงหาระหว่างกัน แต่ละก้าวที่เธอเดินผ่าน จะอบอุ่นด้วยริ้วรอยอ่อนหวาน จากความรู้สึกฉัน มีสายลมละไมเป็นลมหายใจของกันและกัน กับทุกเรื่องราวของวานวัน ที่เกี่ยวความผูกพันให้ฝันงาม...
ไม่ขอเป็นดอกไม้ได้ไหม ขอเลือกเป็นดอกหญ้าพลิ้วไหวดีกว่า ดอกไม้มันมีราคา แต่ดอกหญ้า..ค่ามันอยู่ที่ใจ, ไม่ขอเป็นอะไรที่เธอต้องไขว่คว้า ขอแค่เป็นคนธรรมดา ที่เธอรักได้ ดอกไม้มันหวาน ย่อมเป็นที่ต้องการของใคร ใคร เป็นฉันเป็นดอกหญ้า มีค่าเต็มใจ และเป็นคนที่เธอเอาใจใส่คนเดียว...
ไม่กล้าเอ่ย..ไม่กล้าฝัน ถึงความรัก กลัวจะเป็นทึกทักไปเองได้ ขีดวงล้อมความรู้สึก..แค่อุ่นใจ รับรู้ว่าคุณห่วงใย..ก็เพียงพอ..
รอยยิ้มเธออบอุ่น น้ำเสียงละมุน ทำให้หัวใจอ่อนลงทุกทีที่ใกล้ ท่าทางเธออาทรกับทุกข์ร้อนของใครต่อใคร คำพูดเธอบอกหัวใจ..ว่าข้างในมีไมตรี ทั้งหมดคือเธอน่ารัก จึงห้ามใจยากที่จะไม่รักเธอคนนี้ โดยเฉพาะได้ใกล้เธอทุกที เป็นความรู้สึกดีๆที่หัวใจ
ใครคนนี้ ที่หัวใจไม่เคยเบื่อหน้า มีแต่อยากพบ อยากพูดจา ไม่แต่ปรารถนาจะผูกพัน ใครคนนี้ ทำให้รู้สึกดีๆ ทั้งจริงและฝัน เป็นแรงใจอันสำคัญ กับทุกๆ วัน จะเป็นไป, รู้ตัวไหม..เธอคือใครคนนี้ คนที่แอบเอาความฝันดีๆ มาให้ คนที่เติมความสดใสในสายตา..ในหัวใจ คนที่ฉันแอบติดตามไป..ด้วยหัวใจที่อ่อนโยน..