แม้เธอจะไม่ใช่คนรักคนแรก แต่ไม่แปลกใช่ไหม ถ้าเป็นคนสุดท้าย คนที่ฉันยอมยกให้หมดทั้งหัวใจ จะแปลกอะไร ถ้าคนคนนั้นจะเป็นเธอ แม้จะไม่ใช่คนที่ฉันใฝ่ฝัน แต่เธอนั้นมีสิ่งที่ใฝ่หา ทั้งความรัก ห่วงใยที่ให้มา ก็รู้เลยว่าคนนี้ ..ใช่เลย..
อย่ามองการจากลาว่าทำร้าย ตรงกันข้าม... มันท้าทายความห่วงหา ว่าเมื่อเราห่างไกลจนสุดสายตา ความผูกพันจะมีค่าหรือเปลี่ยนไป ในที่สุดจุดจบของบางอย่าง ก็เป็นจุดเริ่มสร้างบางสิ่งได้ จุดจบของการพบกันคือจากไกล ก็เริ่มสร้าง..ความห่วงใย..ได้เหมือนเดิม...
ระยะทางห่างไกลไม่สำคัญ อยู่ที่ความผูกพันมากกว่า ถึงแม้เราอยู่ใกล้แค่สายตา ความสักพันธ์ก็ไร้ค่าถ้าไร้ใจ.....
หากไม่ได้อยู่ในใจ ขออยู่ใกล้ๆก็พอ หากไม่ผูกพันได้อย่างที่ขอ อย่าว่า..ถ้าจะรอความห่วงใย ถ้าเธอไม่ว่างมาหา ก็อย่าว่า..ถ้าจะส่งใจไปให้ ถ้าบอกรักอย่าถามนะว่าทำไม แค่เก็บความรู้สึกนี้ไว้ก็พอ..
เพราะเธอเป็นคนธรรมดา ไม่ไกลเกินกว่าจะไขว่คว้าฝัน เพราะเธอคนเดียวที่ฝากใจไว้เกี่ยวพัน เธอจึงเป็นเจ้าของ ความรู้สึกดี ดี ในใจฉันตลอดมา จริงอยู่..เธอไม่ได้สูงส่ง แต่เธอเป็นคนที่ฉันจะรักอย่างสูงค่า ฉันรักใคร..ไม่ได้มีเหตุผลมากมายนานา และไม่ได้รักใครเพราะเขาดีล้นฟ้า หากแต่ความดีที่คนธรรมดาจะเป็นไป...