Di sini saya tidak mahu mengulas panjang, memadailah saya turunkan beberapa perkara yang perlu kita fikirkan bersama.

Sesuatu isu itu sebenarnya perlu kita selidiki daripada perspektif yang luas dan berfikiran rasional.

Secara purata sekolah mengenakan yuran sekitar RM50 - RM150 setiap awal tahun sesi persekolahan dibuka.

Bagi yang benar-benar tidak berkemampuan memanglah ia membebankan jika mempunyai tiga, empat orang anak di sekolah.

Namun daripada pengalaman saya, tidak kurang juga ibu bapa yang bekerja dan lebih daripada mampu tetapi bersungut tentang yuran sekolah mahal. Tetapi yang peliknya mereka mampu memiliki kereta model-model terbaru dan boleh membayar langganan bulanan Astro.

Mereka boleh membayar ansuran kereta sejumlah RM500 - RM900 sebulan dan mampu pula melanggan Astro serendah-rendah bayaran sebanyak RM50 sebulan. Tetapi apabila tiba masa untuk membayar yuran sekolah yang hanya sekitar RM100 setahun mereka mengeluh.

Adakah ini bermakna ibu bapa mempunyai mentaliti mementingkan kebendaan daripada pendidikan anak-anak atau adakah mereka memikirkan pendidikan haruslah dibiayai sepenuhnya daripada kerajaan tanpa perlu menyumbang satu sen pun kepada pihak sekolah?

Mengapa berkira sangat nilai beberapa puluhan atau ratusan ringgit setahun yang perlu dibayar untuk pendidikan anak-anak demi masa depan mereka?

Saya menyarankan kepada ibu bapa yang mampu supaya ubahlah mentaliti kebendaan dan tumpukan kepada pendidikan anak-anak.

Pada pendapat saya, jika kita ikhlas membayar yuran sekolah tanpa merungut-rungut, kita akan komited kepada pendidikan anak-anak.

Kita akan lebih mengambil tahu apa-apa perkembangan dan kemajuan prestasi anak-anak kerana kita membuat sumbangan (yuran sekolah) ke atas pendidikan anak-anak kita.

Cuba lihat berapa banyakkah kita sanggup bayar untuk memiliki kereta model terbaru, perabot baru, bayaran bulanan langganan Astro berbanding berapa banyak pula kita sanggup bayar untuk yuran tahunan sekolah?

Saya menyatakan ini adalah daripada pengalaman saya sendiri setelah melihat telatah jiran-jiran, rakan sekerja dan saudara-mara.

Saya mempunyai jiran iaitu seorang kakitangan kerajaan kumpulan sokongan serta mempunyai tiga orang anak.

Namun demi pendidikan anak-anak, mereka sanggup menghantar anak mereka ke sekolah rendah integrasi swasta di Shah Alam dan menghabiskan sepertiga daripada gaji a iaitu lebih RM900 untuk yuran bulanan persekolahan anak-anak mereka.

Mereka mahu yang terbaik untuk anak mereka dan sanggup menggunakan kereta lama berusia 15 tahun dan hidup amat sederhana.

Saya amat kagum dengan pemikiran dan cara hidup mereka. Inilah contoh yang boleh kita ambil iktibar.