 |
 |
 |
 |
| ROSMON TUAZON |
| Turin: Autopsiya |
| THE AUTHOR HOLDS THE COPYRIGHT TO THIS POEM. THIS IS POSTED WITH PERMISSION FROM THE AUTHOR. |
| THIS IS PART OF THE LITERATURA READING SERIES | CLICK HERE TO GO BACK TO LITERATURA |
| I
Muli, inilatag ang habi ng hapis. Dulo sa dulo * ang dungis ng linen. Gayong halos hindi nag-init ang katawan sa yakap nito * umano: bendang nalagas mula sa dambuhalang sugat. * Nagtatalo’t nagsasalubong ang mga daliring may kani-kaniyang latay na itinuturo sa tela. Waring nag-uunahan sa pagtuklas ng hindi pa napapangalanang pulo o ilog sa heograpiya ng libag, pawis, at dugong tumigmak, * nanuyo. Ang bangkay? Minsan lamang maaaring akuin ang kamatayan. Kung lumabis sa minsan, * hindi tao ang sadyang may lakas ng loob. Sumangguni sa mga nakasaksi. * Tinawag silang saksi dahil may kailangang patunayan. Ngunit kung nalalansi ang mata, * sumalat. Kapain ang hubog ng bakas, * ang biglang lubog, ang biglang angat. II Sadyang hindi binigyan ng pagkakataong maagnas. * Ang banal ay pumapanaw nang salat * sa palatandaan. Kung nalalansi ang mata, sumalat. * Ang ari, nakatabing sa salikop ng mga butás na palad. * Hindi sila makapagbitaw ng husga. Hindi sila makabitaw. * Hindi nila malaman kung saang hanggan * sisimulan ang pagtiklop sa tela. This poem is part of the collection that won Second Prize for Tula in the 2004 Palanca Awards |