ซ้ายสุดของภาพคือ ร้อยโท เฮอร์ลัมบัง ผู้บังคับหมวดที่รับผิดชอบฐานนี้ คนนั่งคุกเข่าซ้ายสุดคือ จ่าสิบเอก อิหม่าม บากรี เป็นทหารผ่านศึกที่เคยเข้ามารบในติมอร์ สมัยที่อินโดนีเซียปกครองติมอร์ เขาเป็นผู้สอนภาษาบาฮาซ่า อินโดนีเซีย ให้กับผม จนสามารถติดต่อสื่อสารได้ และนำกลับมาใช้เมื่อต้องลงไปปฏิบัติภารกิจใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ในปี 2547-2548
ธงชาติที่ทหารอินโดนีเซียคนกลางถืออยู่ คือ ธงชาติอินโดนีเซีย เวลาออกลาดตระเวณร่วมกัน ทหารอินโดนีเซียจะนำธงนี้ไปด้วย เพื่อเป็นสัญญลักษณ์บอกฝ่าย ปืนเล็กยาวที่ทหารอินโดนีเซียใช้ คือ ปืนแบบ SS 1 ขนาด 5.56 มม. ซึ่งก็คือปืนเล็กยาวแบบ G 3 ของเยอรมันนั่นเอง เพียงแต่ G 3 ใช้กระสุนขนาด 7.62 มม. แต่ SS 1 เปลี่ยนขนาดความกว้างปากลำกล้องให้ใช้กระสุนขนาด 5.56 มม. ปืน SS 1 เป็นปืนที่ผลิตโดยโรงงานผลิตอาวุธของกองทัพอินโดนีเซียเอง ส่วนทหารคนขวาสุด ใช้ปืน M 249 ขนาด 5.56 มม.
สุนัขที่นอนอยู่หน้าสุด เป็นสุนัขที่ทหารอินโดนีเซียเลี้ยงไว้ประจำฐาน ชื่อ แรมโบ้ มันจะออกลาดตระเวณร่วมกับเราทุกครั้ง เป็นสุนัขที่แสนรู้มาก
โปรดสังเกตุสัญญลักษณ์ประจำกองพันทหารราบที่ 611 อาวังลอง ที่เป็นรูปนกอินทรี กางปีก เพื่อเตรียมตะปปเหยื่อ เป็นสัญญลักษณ์ที่สวยงามและน่าเกรงขามมาก
หน้าหลัก บันทึกจากติมอร์ รู้จักกับผู้เขียน พันโท ศนิโรจน์ ธรรมยศ