Forbidden Game

Chapter 2

Written by hyperkaoru

"คะแนนของเธอไม่สู้จะดีซักเท่าไหร่เลยนะ Mr. ลูปิน" ศ.รีอาร์เงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่ม หล่อนรู้ดีว่ารีมัส ลูปิน ตั้งใจเรียนกับวิชานี้มากกว่าใครๆในกลุ่มตัวกวน แต่วิชาที่ไม่ถนัดก็คือวิชาที่ไม่ถนัดน่ะแหล่ะ ถึงตั้งใจเรียนทีไรแต่คะแนนก็ยังแย่อยู่ดี

"ครับ ผมจะพยายามให้มากกว่านี้ครับ" ลูปินก้มมองคะแนนอย่างเศร้าๆ วิชาปรุงยาเป็นวิชาเดียวที่เขาไม่ถนัดเลยซักนิดแม้ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม

ศ.รีอาร์ถอนหายใจเบาๆ เรียกเด็กหนุ่มอีกคนที่กำลังจะเดินออกจากห้อง "Mr. สเนป ครูมีเรื่องวานเธอหน่อย"

สเนปเดินเข้าไปหาศ.ประจำวิชาปรุงยา ก่อนที่จะหันไปมองลูปินด้วยสายตาเย็นชา "อ.มีเรื่องอะไรงั้นหรือครับ"

"ในฐานะที่เธอสอบได้คะแนนเต็มทุกครั้ง ครูอยากให้เธอช่วยติวให้เพื่อนหน่อย ถึงแม้ Mr. ลูปิน จะไม่ถนัดวิชานี้ก็ตามที แต่คงไม่สร้างความลำบากใจให้เธอซักเท่าไหร่หรอก...."

สเนปหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด "กับบ้านกริฟฟินดอร์นะครับ อ.ก็รู้ว่า..."

"พวกเธออยู่ ร.ร.เดียวกัน" ศ.รีอาร์บอกเสียงเฉียบขาด "หวังว่าเธอคงไม่สร้างความผิดหวังให้ครู"

เจ้าของดวงตาสีดำเย็นเยือกชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพยักหน้าตกลง "ครับ.."

"ดี ในช่วงนี้ถึงตอนสอบครูจะไม่ให้งานเธอ แล้วคะแนนในส่วนรายงาน... หากว่า Mr. ลูปิน ได้คะแนนเพิ่มครูจะให้คะแนนเธอเต็มก็แล้วกัน" เมื่อพูดจบศ.รีอาร์ก็เดินออกไป

"ทำไมฉันจะต้องเอาคะแนนมาแขวนไว้กับคนอย่างนายด้วยห๊า! หึ..เป็นเรื่องที่ดีที่สุดในรอบปีเลยล่ะ!"สเนปประชดประชัน

ลูปินได้แต่นิ่งเฉย จริงๆแล้วเขาก็ไม่ได้อยากให้สเนปมาเป็นติวเตอร์นักหรอก แต่ทำไงได้ คะแนนมันห่วยนี่นา แถมยังต้องพึ่งเค้าอีก ก็เจ้าเพื่อนแต่ละคนพึ่งได้ซะที่ไหนล่ะ ในสมองวันๆมีแต่จะดอดไปหาสาว นี่ถ้า... ลูปินสะบัดหน้าไล่ภาพที่ลอยอยู่ในหัว

"เฮอะ! ลูปิน ถ้านายไม่ตั้งใจเรียนหรือทำคะแนนได้แย่ล่ะก็ ฉันฆ่านายแน่!" สเนปจ้องมาที่เด็กหนุ่มร่างบาง "หลังอาหารเย็นเจอกันในคุกใต้ดิน เอาของๆนายไปด้วยล่ะ" ว่าแล้วก็สะบัดหน้าออกไปอย่างไม่พอใจนัก

ลูปินยักไหล่ เอาเถอะ ยังไงๆก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว จะเย็นนี้หรือเย็นไหนก็เหมือนๆกันน่ะแหล่ะ

.....

"ผมยกสลัดแอ๊ปเปิ้ลให้คุณครับ...ลิลี่" เจมส์เลื่อนชามสลัดแอ๊ปเปิ้ลของโปรดลิลี่ไปไว้ตรงหน้าเด็กสาว

"ขอบคุณมากค่ะเจมส์ แต่ฉันทานคนเดียวไม่หมดหรอก มาช่วยกันทานดีกว่าค่ะ" ลิลี่ตอบอย่างอายๆ

"เพี๊ยะ!" ซิริอัสตบแขนตัวเอง "ขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่มดกัดน่ะ" เสร็จปุ๊บก็เกายิกๆยั่วโมโหเพื่อนรัก

เจมส์ส่งสายตาเขียวปั๊ดให้ "งั้นขอโทษทีเถอะ ใครกันแน่ กลางวันแสกๆไปทำอะไรตรงหลังปราสาทอย่าคิดว่าคนอื่นไม่รู้นะ"

คำเหน็บแนมของเจมส์ทำให้ซิริอัสยิ้มทะเล้น แต่ฝ่ายลูปินกลับมีความรู้สึกตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง

"เอ่อ.."คำพูดแผ่วเบาลอดออกมาจากริมฝีปากบาง แต่ไม่มีใครสนใจเพราะต่างก็สนุกกับการต่อล้อต่อเถียง ลูปินจึงตัดสินใจไม่บอกเรื่องที่เขาจะต้องเรียนกับสเนปและลุกออกจากโต๊ะอาหารอย่างเงียบ ความเดียวดายค่อยๆเข้าเกาะกุมหัวใจทีละน้อย

เด็กหนุ่มผมดำมันแผล่บขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อประตูคุกใต้ดินถูกเปิดออก "เฮ้! นายมาสาย ไม่ยุติธรรมเลยซักนิดที่ฝ่ายเสียงเปรียบอย่างฉันต้องเป็นคนรอ!"

ลูปินเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย เขากำลังสงสัยว่าพวกสไลธิรินสะกดคำว่า -ยุติธรรม- เป็นด้วยงั้นรึ? แต่เขาก็ไม่ได้ถามออกไปเพราะกลัวต้องเถียงกันยาว "โทษที"

"เอาล่ะ ตั้งหม้อของนายซะ หุบปากแล้วก็ฟังฉัน" สเนปเริ่มอธิบายวิธีการปรุงยาที่เพิ่งเรียนวันนี้ ทำให้ลูปินแปลกใจเล็กน้อย เขาคิดว่าสเนปอาจจะ...สอนได้ดีกว่าศ.รีอาร์ซะอีก "ลงมือไม่ได้ หวังว่านายคงไม่สมองนิ่มจนจำอะไรไม่ได้หรอกนะ" ตบท้ายด้วยคำพวกเหน็บๆตามแบบฉบับของเจ้าตัว

ลูปินพยักหน้าเนือยๆ เขาเริ่มมองหาส่วนผสมบนชั้นยาและหยิบชิ้นที่ต้องการ

"ความงี่เง่าส่วนตัวของนายสินะ ลูปิน ดอกไม้แห่งทะเลทรายน่ะ จะมีปลายเป็นสีเหลืองสดไม่ใช่สีแดง นั่นมันดอกไม้พิษ!" สเนปทำเสียงฮึดฮัด ท่าทางน.ร.ของเขาจะไม่ได้ฟังที่พูดไปเมื่อกี้แน่

มือเรียวผละออกจากโหลแก้วทันที ใบหน้าสำนึกผิดเล็กน้อย ช่วงหลังๆเขาเริ่มจะใจลอย คำพูดเข้าหัวบ้างไม่เข้าบ้าง แต่ก็ยังไม่วายบ่นอุบอิบในลำคอ "ก็มันคล้ายๆกันนี่"

สเนปหรี่ตาลงพิจารณาท่าทีอีกฝ่าย พอเดาออกว่าสาเหตุที่ทำให้ร่างตรงหน้าเอาแต่เหม่อลอยนั้นคืออะไร และสไลธิรินอย่างเขาก็ไม่เคยพลาดโอกาศแกล้งกริฟฟินดอร์อยู่แล้ว

"วางส่วนผสมทั้งหมดลงซะ แล้วมานั่งตรงนี้" สเนปชี้ลงมายังโต๊ะด้านหน้าเขา "มาสิ นี่คือคำสั่งของ...อ."

ลูปินเก็บความสงสัยก่อนที่จะทำตามคำสั่งของสเนปโดยดี รอยยิ้มน้อยๆที่มุมปากทำให้เขาไม่สู้จะไว้วางใจอีกฝ่ายนัก "มีอะไร?"

"ขืนเป็นงี้ต่อไป...นายก็คงจะเรียนไม่รู้เรื่องและฉันก็จะได้คะแนนห่วยตามไปด้วย เพราะงั้น...ฉันจะช่วยนายเอง"

"นายพูดอะไรของนายกันน่ะ" ลูปินกัดริมฝีปาก สเนปรู้ได้ยังไงกันว่าเขากำลังกลุ้มใจ แล้วอย่างสเนปเนี่ยนะ คนอย่างสเนปจะช่วยอะไรเขาได้!?

"นายหลงรักเจ้าซิริอัส แบล็ก ใช่มั๊ยล่ะ" ดวงตาสีนิลพราวไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและแววสนุกสนาน "แต่หมู่นี้หมอนั่นไปขลุกอยู่กับแม่สาวเรเวนคลอนี่"

เจ้าของผมสีวอลนัทสะดุ้งกับคำพูดจี้ใจดำของอีกฝ่าย สเนปรู้! และดวงตานั่นเหมือนกับจะมองทะลุจิตใจของเขาทุกอย่าง รวมถึงเรื่องที่ปิดปังแม้กระทั่งตัวเอง!

"นายต้องการแบล็กสินะ หึหึ ฉันจะช่วยนายเอง..ลูปิน ฉันจะทำให้ความปรารถนาของนายเป็นจริง..." เสียงกระซิบแผ่วเบาเย็นเยือกราวกับน้ำแข็งกล่อมร่างบางให้คล้อยตาม

ลูปินหลับตาลงก่อนที่จะตัดสินใจถาม "แล้ว...ฉันต้องทำยังไง.."

"สิ่งที่จะดึงแบล็กให้หันมาหานายได้ มันคือ...Forbidden Game..."