~ เ พ ลิ น นิ ท า น ~ ~ เ รื่ อ ง ... ต า ม ท า ง เ ดิ น ข อ ง แ ม่ ในป่ากว้างแห่งนี้ มีครอบครัวหมีอาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง แม่หมีจะคอยดูแลลูกหมีเล็กๆสองตัวตลอดเวลา ทั้งหมดอยู่ด้วยกันเพียงสามตัวเท่านั้น "อย่าเล่นซนมากนัก" แม่หมีมักจะบอกลูกๆ อย่างนี้เสมอ ตลอดทั้งวันด้วยความห่วง แต่ลูกหมีทั้งสองก็ยังคงเล่นซุกซนตามประสาลูกหมี เช้าวันนี้แม่หมีลุกขึ้นแต่เช้า เสียงกุกกักทำให้ลูกหมีตื่นขึ้น "แม่หมีจะไปไหนจ๊ะ" ลูกหมีสองตัวถามขึ้นพร้อมกัน "แม่จะเดินข้ามป่าไปฟากนู้น หาผึ้งรวงโตๆให้เจ้าทั้งสองกิน" "ให้เราทั้งสองตามแม่ไปด้วยเถอะจ้ะ" ทั้งสามออกเดินข้ามเขาไป แม่หมีเดินนำหน้าไปอย่างช้าๆ ก็ผ่านลำธารเล็กๆสายหนึ่ง "เดินเร็วๆเข้า" แม่หมีหันมาเตือนขณะจะข้ามสะพานพ้นอยู่แล้ว บังเอิญเหลือบไปเห็นแม่ปูกับลูกปูอีกสองตัวเดินตามกันอยู่ริมตลิ่ง แม่หมีก้มลงมองดูแม่ปูด้วยความสนใจ แม่ปูเดินโย้ไปเย้มาเป็นทางคดเคี้ยว ลูกปูอีกสองตัวที่เดินตามแม่ปูก็เดินโย้ไปเย้มาเป็นทางคดเคี้ยวเหมือนกัน แม่หมีและลูกหมีหัวเราะขึ้นด้วยความขบขัน แม่ปูชะงักเงยหน้าขึ้นมองด้วยอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก "น่าโมโหจริงๆ" เสียงแม่ปูบ่นพึมพำ "ฉันเฝ้าสอนเดินให้ลูกปูตั้งแต่เช้า จนป่านนี้ยังไม่ได้เรื่อง เอ้า! เดินตามแม่ใหม่นะ เดินให้มันตรงๆทางหน่อย ทำไมถึงได้เดินเปะปะอย่างนี้เล่า" ลูกปูทั้งสองพยายามเดินให้ตรงทางตามที่แม่ปูบอก แต่ธรรมชาติของปูเป็นอย่างนี้เอง ไม่สามารถจะเดินให้ตรงได้ "แม่จ๋า แม่เดินให้ลูกดูหน่อยสิจ๊ะ ลูกจะได้เดินตามได้ถูก" แม่ปูก้มหน้าเดิน มีลูกปูเดินตามไปติดๆ ทั้งสามตัวยังคงเดินโย้ไปเย้มาเหมือนเดิม แม่หมีเห็นดังนั้นจึงก้มหน้ากระซิบบอก "แม่ปูจ๊ะ แม่ปูเองไม่สามารถที่จะเดินให้ตรงได้ แล้วแม่ปูจะสอนให้ลูกเดินตรงได้ยังไงล่ะ" "นี่ฉันเดินได้ไม่ตรงทางหรอกหรือ" แม่ปูถามตัวเองด้วยความฉงน "จ้ะ แม่ปูลองหันไปดูลูกปูเดินเถอะ แม่ปูก็เดินได้เหมือนแบบนั้นแหละ" แม่ปูรีบหันไปดูลูกปูเดินจนเต็มตา ก็เห็นลูกปูเดินโย้ไปเย้มา จึงส่งเสียงหัวเราะด้วยความขบขันตัวเอง ก่อนที่จะเดินไปข้างหน้าโดยไม่บ่นว่าลูกปูอีกเลย จากนั้น ปูสามตัวเดินตามกันโย้ไปเย้มาทิ้งรอยทางเดินที่คดเคี้ยวไว้เป็นทางอยู่เบื้องหลัง แม่หมีนั่งมองดูอย่างครุ่นคิด ก่อนที่จะขยับตัวลุกขึ้นเดินทางต่อ "ไปกินได้แล้วจ้ะ แล้วก็รีบๆเดินเข้า" แม่หมีพูดจบก็อดที่จะหัวเราะในคำพูดอันเคยชินของตัวเองไม่ได้ หมีเป็นสัตว์ตัวใหญ่ เดินได้เชื่องช้างุ่มง่ามมาก แม้แต่แม่หมีเองก็เถอะ ครั้งหนึ่งที่ยังเป็นลูกหมีเล็กๆ แม่หมีก็ผ่านถ้อยคำเหล่านี้มามากเช่นกัน ...และนับแต่นั้นมา ลูกหมีสองตัวให้นึกแปลกใจครามครัน ที่แม่หมีไม่ค่อยส่งเสียงเรียก เสียงบ่น เสียงห้าม ซึ่งปรกติมีอยู่ตลอดเวลาแทบทั้งวัน แม่หมีคงเดินไปตามทางข้างหน้าอย่างเนิบๆ นานๆจึงจะหันมามองดูลูกหมีสักครั้ง ลูกหมีเองยังคงเป็นลูกหมีที่ซุกซน เชื่องช้า ชอบเล่น ขณะที่เดินตามแม่หมีไป ท่าทางเหมือนแม่หมียังไงยังงั้นเลย ที่มา : นิตยสาร สวนเด็ก ปีที่ 2 ฉบับที่ 16 เดือน กันยายน ปี 2533 : หน้า 46 - 47 เรื่อง : พี่อี๊ด

ห น้ า แ ร ก | ^ น่ า รู้ ^ | แ ม ล ง ป อ | ~ เ พ ลิ น นิ ท า น ~ ~