Sa Gitna ng Kawalan

Nakaka-frustrate ang buhay. Para itong isang walang katapusang sakay sa Ferris Wheel, pa-ikut-ikot, walang pinatutunguhan, taas-baba, nakakahilo, nakakasuka. Gigising ka ng 7 ng umaga, pipili ng damit, maliligo, magme-make-up, hahanap ng walang run na stockings, magsasapatos, bibiyahe papunta sa opisina, hahabulin ang bundee clock, magbubuntung-hininga dahil late na naman, sasakay sa elevator, mag-gu-"good morning po" sa lahat ng tao hanggang makarating sa sariling mesa, magbubuntung-hininga bago buksan ang computer at tuluyang magpaka-buwang buong araw.

Buntung-hininga. Ganito ba talaga ka-unfair ang buhay? Nursery, kinder, anim na taon sa grade school, apat na taon sa high school, apat na taong nagpakahirap mag-prove ng mga tiyorema sa BS Math course ko, dalawang taong nanghula sa mga problem set sa Masters, lahat ba ng ito'y sinasayang lang talaga sa opisina? Nananadya ba ang tadhana? Bakit niya ako hinayaang magpakabaliw sa triple integration, abstract algebra, complex analysis at gamma distribution para lang mag-encode ng mga numero sa trabaho? Bakit ko ba sinaulo pa noon ang mga tiyorema sa pagkuha ng derivative, gayong ang pinakakumplikado nang mathematical operation na ginagamit sa opisina ay division? At mangyari pa, hindi manual na division, kundi ginagamitan lang ng mouse. Siyempre, palibhasa'y lahat ng gawain sa opisina ay minamadali, wala nang panahon para sa long method ng division na natutunan natin noong grade four. Bakit ba ako nagpakahirap intindihin ang regression, samantalang "Edit -> Fill -> Series" lang ang pinipindot sa Excel?

Buntung-hininga. Hindi ko alam kung alin sa mga sumusunod ang irrelevant – ang math, ang sistema ng edukasyon, ang trabaho ko, ang buhay ko, o ako? Nakakainis. Mag-aaral ka ng matagal na panahon, tatamnan ka ng kung anu-anong values at ideyalismo ng iyong mga guro, pagdating mo sa labas, pag nagtatrabaho ka na, araw-araw na kakayurin ang iyong kaibuturan, dahan-dahang dudungisan ang iyong mga values, pilit na tinatapak-tapakan ang iyong ideyalismo.

Baka naman kasi nasa maling trabaho ako. Baka naman kasi mali lang ang pananaw ko. Baka naman kasi dapat hindi na lang ako umalis sa unibersidad. Baka naman kasi destined talaga ako maging guro, at hindi ko na iyon dapat iniwan dati.

Gusto ko uling magturo, sapagka't naroon ang kaligayahan ko, at doon ko nadarama ang fulfillment. Mas maligaya akong nakakakita ng mag-aaral na tumatango pag nagpapaliwanag ako, kaysa ma-compute ko na mataas ang market share ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko. Mas gugustuhin ko pang makipagkulitan sa mga estudyante ko sa canteen, kaysa makipagtitigan sa computer ko hanggang sa maghang ito.

Makakapagturo pa kaya ako ulit? Matitiis ko pa kayang mamigay ng mahihirap na exams, exams na kung saan napag-iisip talaga ang mga estudyante, gayong alam ko namang pagka-graduate ng mga estudyante ko, wala rin namang lugar sa mundo ang derivatives at integrals na itinuturo ko sa kanila? Theoretically, oo, may application ang mga itinuturo ko. Pero nang sumilip ako sa industriya, na-frustrate ako sa nakita ko.

Nasa gitna ako ngayon ng kawalan. Magkukulong ba ako sa katahimikan ng akademya at tuluyang lisanin ang nakasusukang industriya o makikipagsabayan sa mapait na realidad dito?

Mamaya, kung hindi ko kailangang mag-over time, makakauwi ako ng maaga, tatayo sa bus, sasakay ng tricycle, kakain pag dating sa bahay, manonood ng mga soap opera, matutulog para makagising ng 7 bukas ng umaga. Araw-araw, paulit-ulit, wala talagang pinagkaiba sa Ferris Wheel. Sa ngayon, tigil na muna itong pagmumuni-muni. May pinapa-rush na naman si Boss.