ตามที่กฎหมายรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้บัญญัติให้ชุมชนท้องถิ่นเป็นผู้ที่มีส่วนร่วมในการอนุรักษ์และฟื้นฟูมรดกทางวัฒนธรรมนั้น
หลายคนเริ่มตั้งคำถามว่า ชุมชนท้องถิ่นเหล่านั้นมีความสามารถที่จะดูแลมรดกทางวัฒนธรรมได้หรือไม่? ซึ่งยังไม่มีใครสามารถตอบได้ ชุมชนท้องถิ่นเหล่านี้ไม่ว่าจะเป็น อบต. หรือ อบจ. ที่เป็นเจ้าของพื้นที่ที่มีมรดกทางวัฒนธรรมควรจะต้องได้รับความรู้ความเข้าใจพื้นฐานเรื่องความรู้ทางวิชาการและการดูแลรักษาอย่างเร่งด่วน
แล้วถามว่าความรู้ความเข้าใจพื้นฐานทางวัฒนธรรมมาจากไหน
หนึ่ง ก็ต้องเป็นความรู้จากภายนอกที่เป็นองค์ความรู้ตามหลักวิชาการที่มาจากนักวิชาการ อาจารย์มหาวิทยาลัยหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ ที่มีหน้าที่ให้ความรู้ความเข้าใจในเรื่องดังกล่าว สอง ความรู้จากภายในที่เป็นเรื่องของวิถีชีวิต วัฒนธรรมประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่นก็ต้องมาจากปราชญ์ท้องถิ่น
เพื่อมอบความรู้ให้กับชุมชนในท้องถิ่นจึงจำเป็นที่นักวิชาการและปราชญ์ท้องถิ่นต้องร่วมมือกัน เพื่อความภาคภูมิใจในเอกลักษณ์ของชุมชนท้องถิ่นอย่างแท้จริง และยังเป็นการผสานความรู้ทางวิชาการและภูมิปัญญาท้องถิ่นให้เกิดความแข็งแกร่งและยั่งยืน
ปัญหาเหล่านี้เราจึงไม่ควรเมินเฉยที่จะเติมเต็มความรู้ให้กับชุมชนท้องถิ่น เพื่อมรดกทางวัฒนธรรมมิใช่ของคนใดคนหนึ่ง
บรรณาธิการ