โลกใบเล็กของซัลมาน
กนกพงศ์ สงสมพันธุ์
ข้าพเจ้าไม่ได้รู้จักซัลมานโดยตรง
เป็นการยากมากที่ใครจะเข้าถึงตัวชายชาวประมงผู้นี้ ไม่ใช่เพราะด้วยร่างกายสูงใหญ่น่าเกรงขาม
แต่ด้วยแววตาเกรี้ยวกราดไม่เป็นมิตรกับใครและวาจาสามหาวซึ่งเขาพร้อมจะพ่นใส่ตลอดเวลา ไม่เลือกว่าคนนั้นจะเป็นใครนั่นแหละที่ทำให้ซัลมานถูกจำกัดอยู่ในโลกใบเล็กซึ่งใกล้พังทลายของตน
ข้าพเจ้าละลายเวลาช่วงหน้าร้อนที่ผ่านมาให้สูญเปล่าไปบนชายหาดภาคใต้ทั้งทางฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน
ในช่วงหน้าร้อนซึ่งจิตใจอยากเขียนหนังสือเยียบเย็นเป็นน้ำแข็งเช่นนี้
ไม่มีอะไรดีไปกว่าปล่อยให้ตัวเองท่องเที่ยวไปเรื่อยเปื่อย
ข้าพเจ้าไม่ได้ตั้งความหวังไว้ว่าจะกลับไปหาธรรมชาติของทะเล ไม่ได้หวังถึงความสวยงามอะไรเช่นนั้น! ข้าพเจ้าจึงไม่รู้สึกผิดหวังเมื่อได้ไปพบเห็นทะเลซึ่งมีความหมายเพียงห้วงน้ำเค็มที่เผอิญผุดขึ้นในเมืองอันแออัดไปด้วยผู้คน
(ข้าพเจ้าเป็นนักเขียน
จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมองโลกอย่างเข้าใจ ข้าพเจ้าเข้าใจเอาว่า ในเมื่อธุรกิจซื้อขายที่ดินชายทะเลเข้มข้นถึงขนาดเลือดท่วมหาดทราย
นั่นก็หมายถึงว่าไม่มีสิ่งใดต้องคำนึงถึงอีก ข้าพเจ้าย่อมเลิกหวังถึงความสวยงามใด ๆ
จากชายฝั่งทะเลซึ่งเป็นเรื่องเหลวไหล
สิ่งที่ข้าพเจ้าควรทำก็คือ
ร่วมสนุกกับบาร์เหล้าหรือดิสโกเธคบนหาดทรายที่นักธุรกิจชายทะเลสรรคิดมาบำเรอ เช่นเดียวกับเมื่อเดินทางไปพร้อมเรือทัวร์ทะเลของบริษัทใหญ่
ๆ ข้าพเจ้าก็พลอยสนุกสนานไปกับย่านถนนสีลมซึ่งยกขึ้นมาไว้บนเรือ
จิตใจไม่เรียกร้องที่จะดำลงไปดูปะการังใต้ทะเลอีก ข้าพเจ้าพยายามทำให้คล้อยตามว่า
ทุกสิ่งอันสนุกสนานและควรค่าสำหรับการท่องเที่ยว ได้รับการจัดสรรไว้บนเรือโดยหัวคิดโปร่งใสของนักธุรกิจบริการเหล่านั้นแล้ว
ด้วยการลงทุนแข่งขันที่สูงทั้งมูลค่าและชีวิต
และนั่นเป็นเหตุผลเพียงพอที่ทำให้ข้าพเจ้าไม่ตกอกตกใจเมื่อรู้ว่า
เรือเหล่านั้นได้ทิ้งสมอลงทำลายป่าปะการังโดยไม่เห็นความสำคัญใด ๆ)
คืนวันหนึ่ง
ข้าพเจ้ามาถึงกระบี่และเข้าพักในโรงแรมอันดามัน อินน์ บนหาดเล็ก ๆ
ทางตะวันตกของตัวเมืองราวหกกิโลเมตร
ข้าพเจ้านึกติดใจตัวโรงแรมนี้จากภาพในนิตยสารท่องเที่ยว ซึ่งแทนที่จะขนานไปกับชายหาดเหมือนโรงแรมชายทะเลอื่น
ๆ
อาคารหกชั้นกลับสร้างเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ปลายทั้งสองเกี่ยวติดหาดทรายขาดสะอาด ในตัวโรงแรมมีธุรกิจบริการพร้อมมูล ทั้งบาร์เหล้า เธค มินิเธียเตอร์ ศูนย์สุขภาพ
และสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ใหญ่บนระเบียงดาดฟ้า
ด้านหน้าโรงแรมซึ่งล้อมไว้ด้วยตัวอาคารรอบสามด้านเป็นลานกว้างปูกระเบื้องโมเสก
มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่มากอยู่อีกสระหนึ่ง ซึ่งหากคนสักร้อยลงไปใช้พร้อมกับก็ยังไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใด
ๆ ใกล้ขอบสระมีบาร์เปิดขายเครื่องดื่มทุกชนิด
ข้าพเจ้าอดนึกชมเจ้าของโรงแรมไม่ได้ที่คิดใช้ประโยชน์อย่างคุ้มค่าจากบริเวณว่างตรงนี้ แทนที่จะสูญเสียไปกับสวนหย่อมหรือลานจอดรถเหมือนโรงแรมอื่น
ๆ
แต่เลยจากลานกว้างนั่นออกไปข้างหน้า
แทนที่จะเป็นหาดทราย
กลับกลายเป็นกระท่อมไม้สัปรังเคหลังหนึ่งในดงมะพร้าว คั่นส่วนโรงแรมไว้ด้วยพุ่มรั้วเตี้ย ๆ
หาดของโรงแรมจึงมีเพียงเฉพาะด้านปีกทั้งสองข้าง แวบแรกที่มองออกไปจากโรงแรม
ข้าพเจ้าเกิดความรู้สึกขัดแย้งอย่างบอกไม่ถูก ข้าพเจ้าอยากเห็นหาดทรายที่ค่อย ๆ
ลาดลงไปในน้ำทะเลมากกว่าจะมีอะไรมาขวางสายตาอยู่เช่นนี้ แต่ครั้นถึงตอนเช้า เมื่อได้เห็นสายหมอกบาง ๆ
คลุมดงมะพร้าว
เห็นควันไฟสีขาวชำแรกกรุ่นขึ้นมาเหนือหลังคากระท่อม
เห็นเรือหาปลาแบบชาวบ้านลำหนึ่งปล่อยให้คลื่นเล็ก ๆ ซัด
หยอกอยู่หน้ากระท่อม
ข้าพเจ้าก็อดนึกชมเชยความคิดเจ้าของโรงแรมไม่ได้อีก
ข้าพเจ้าเชื่อว่าแขกทุกคนคงรู้สึกยินดีต่อทิวทัศน์อันสวยงามประหนึ่งภาพวาดดังกล่าวเมื่อได้มองออกไปจากโรงแรมในยามเช้าเช่นนี้
ข้าพเจ้าเห็นแขกที่มาพักหลายคนโผล่หน้าออกมาถ่ายภาพเก็บไว้ดุจเดียวกับข้าพเจ้า จริง ๆ
แล้วข้าพเจ้าเคยเห็นภาพนี้มาก่อนในเอกสารแนะนำของโรงแรม
แต่คิดไปว่านั่นเป็นภาพหมู่บ้านชาวประมงใกล้เคียงที่ใดที่หนึ่ง
ไม่นึกว่าเจ้าของโรงแรมจะหัวใสจัดมาโชว์ไว้ตรงหน้าแบบนี้
แต่ต่อมาข้าพเจ้าก็ได้รู้ว่า
นั่นหาใช่อวัยวะส่วนหนึ่งส่วนใดของโรงแรมไม่ ทว่านั่นแหละคือโลกใบเล็กของซัลมาน
โลกอันปวดร้าวและน่าหัวเราะเยาะในขณะเดียวกัน!
ก่อนรู้จักกับโลกของซัลมานเล็กน้อย ข้าพเจ้าได้ลงไปเดินเล่นแถวนั้น
และนึกแปลกใจเมื่อเห็นเรือกอและใหม่เอี่ยมสีสันแสบตาลำหนึ่งเกยหาดอยู่ห่างจากกระท่อมราวสี่สิบก้าว ขณะอีกลำเป็นเรือประมงเล็กจอดลอยอยู่ในทะเลหน้ากระท่อม
ข้าพเจ้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าชาวประมงแถบนี้ใช้เรือกอและออกหาปลาด้วย เคยเห็นก็แต่ทางสงขลา ปัตตานี ยะลา หรือไม่ก็นราธิวาส
หญิงวัยต่ำกว่าสามสิบขอร้องข้าพเจ้าให้ช่วยถ่ายภาพให้ด้วยกล้องของหล่อน หล่อนโพสต์ท่าข้างเรือกอและเหมือนเป็นนางแบบอาชีพ ข้าพเจ้าเชื่อว่าภาพจะออกมาสวยแน่นอน
ด้วยเรือนร่างได้สัดส่วนและหน้าตาดูดีของหล่อนกับสีสันร้อนแรงของเรือ แม้ฝีมือถ่ายภาพของข้าพเจ้าจะแสนธรรมดาก็ตาม
ข้าพเจ้ารู้สึกเพลิดเพลินอยู่หน่อย ๆ ที่ได้ช่วยเหลือใครเล็ก ๆ น้อย ๆ
เช่นนี้ และข้าพเจ้าก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าช่วยถ่ายภาพให้
เมื่อรู้ว่าสามีของหล่อนยังนอนอย่างขี้เกียจอยู่บนโรงแรม เราเจอเด็กชายหญิงหน้าตาน่าเอ็นดูคู่หนึ่ง
ข้าพเจ้าได้รู้ในเวลาต่อมาว่านั่นเป็นลูกของซัลมาน ทั้งคู่หน้าคม ผิวเข้ม ดวงตาดำขลับใสแป๋วและสวยมาก คุณผู้หญิงซึ่งข้าพเจ้าเพิ่งรู้จักเข้าไปทักทายและโอบกอดหนูน้อยทั้งสองเหมือนพิศวาส เด็กทั้งคู่ไม่ตื่นกลัวใด ๆ
ข้าพเจ้าไม่แปลกใจ
เด็กชาวประมงในทุกที่ที่ข้าพเจ้าเจอมล้วนคุ้นเคยกับนักท่องเที่ยวเสียยิ่งกว่าผ้าห่มนอนของตน แต่พอถึงตอนคุณผู้หญิงขอถ่ายภาพด้วย ทั้งคู่กลับฉายแววตระหนกในสีหน้า หันมองไปทางกระท่อมอย่างวิตกกังวล
หล่อนหัวเราะและยัดแบงก์ใส่มือเด็กหญิงอย่างรู้ประเพณี ข้าพเจ้าขึ้นฟิล์มเตรียมถ่าย
แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเด็กหญิงพยายามคืนเงินกลับ
จนคุณผู้หญิงต้องบอกเหมือนบังคับให้รับไว้นั่นแหละ ทั้งคู่จึงหันมองไปทางกระท่อมอีกแวบหนึ่งราวนัดกันไว้
ก่อนจะยอมมายืนเบียดทั้งสองข้างของเจ้าของเงิน
หนูน้อยทั้งสองหน้าตาไม่ดีเอาเสียเลย แม้จะมองผ่านเลนส์กล้อง ข้าพเจ้าจำต้องบอกให้ยิ้ม แต่ก็ได้รับเพียงรอยยิ้มแกน ๆ เหมือนกับว่าทั้งคู่กลัวกล้องเป็นนักหนา ไม่น่าเป็นไปได้!
เพราะไม่มีใครร้องไห้หรือวิ่งหนีอย่างที่เด็กกลัวกล้องเป็นกัน
แล้วข้าพเจ้าก็ได้รู้ว่าทั้งคู่กลัวมันจริง ๆ
เมื่อมีชายคนหนึ่งเดินตรงมาจากดงมะพร้าว
เพียงแรกเห็น
เด็กทั้งคู่ก็ตกอยู่ในอาการหวาดกลัวจนลาน ข้าพเจ้าคิดว่าทั้งคู่เตรียมออกวิ่ง แต่ด้วยความหวาดกลัวที่มีมากเกินไปเท้าจึงตรึงอยู่กับที่ เมื่อชายคนนั้นเข้ามาใกล้ เนื้อตัวทั้งคู่ยิ่งสั่นเทาอย่างน่ากลัว
นั่นคือครั้งแรกที่ข้าพเจ้าเผชิญหน้ากับซัลมาน
ชายผู้นี้มีโครงร่างใหญ่ นุ่งเพียงกางเกงชาวเลตัวเดียว
ท่อนบนปล่อยผิวคล้ำเกรียมแดดไว้กับขนหน้าอกรุงรัง ในรูปหน้าเรียวยาวคมเข้มนั้นประดับด้วยดวงตาดำขลับ แลเห็นกองไฟเริงโรจน์อยู่ภายใน บอกถึงความมาดร้ายจนข้าพเจ้าต้องหลบ ทว่าในแวบนั้นข้าพเจ้ายังทันเห็นความขื่นแค้นที่เกาะกินดวงตาคู่นั้นอยู่เหมือนเชื้อไข้
เช่นเดียวกับร่างโตใหญ่ที่ไม่อาจซ่อนริ้วรอยของโรครุมเร้าบางอย่างไว้ได้
เอามานี่! เขาตะคอกเสียงดุดัน ลูกสาวของเขายื่นมือแบแบงก์ให้อย่างขลาด ๆ
ข้าพเจ้า รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาฉับพลัน
เห็นคุณผู้หญิงก็อยู่ในอาการฮึดฮัดไม่ผิดกัน
ซัลมานคว้าแบงก์ขึ้นมาขยำ และโดยไม่คาดคิด เขาขว้างก้อนแบงค์นั่นใส่หน้าข้าพเจ้า ข้าพเจ้าสั่นเทิ้มเหมือนโดนถ่มน้ำลายรด แต่ก่อนจะทันแสดงกิริยาใด ๆ โต้ตอบ ซัลมานก็ตะคอกตามมา
กูขอซื้อฟิล์มข้างในด้วยเงินโสโครกนั่น!
นี่มันอะไรกัน?!
จะมากไปแล้วนะ คุณผู้หญิงเจ้าของกล้องแหวขึ้นอยู่ไม่เกรงกลัว แต่ซัลมานก็ทำให้หล่อนต้องกลัวจนได้ เมื่อเขาสาวเท้าเข้าไปหาพร้อมใบหน้าถมึงทึง
ข้าพเจ้าตะลึงจนตัวชา
เมื่อเรียกสติคืนมา
ข้าพเจ้าพยายามสรุปสถานการณ์ทั้งหมดในเวลาจำกัด และโดยไม่โต้ตอบด้วยคำพูดใด ข้าพเจ้าปลดฟิล์มให้เขาไป คุณผู้หญิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
เปล่งคำขู่ว่าจะฟ้องเจ้าของโรงแรมด้วยเรื่องที่ถูกคุกคามนี้ บางทีซัลมานอาจต้องไปนอนในห้องขัง และซัลมานเพียงยิ้มเยาะ และโดยไม่พูดอะไรอีก
เขาบิดหูลูกทั้งสองลากเดินขนาบข้างตัวเองกลับกระท่อม เด็กน้อยไม่ร้องให้ได้ยินสักแอะ
ข้าพเจ้าเดาเรื่องทั้งหมดไม่ได้เลย
ต้องมีใครสักคนหนึ่งให้ความกระจ่างในเรื่องนี้ได้ ซัลมานเข้ามาเป็นสุดยอดปรารถนาของคนที่ข้าพเจ้าอยากรู้จัก
แม้จะด้วยความเกลียดชังและขยะแขยงต่อพฤติกรรมซึ่งเขาแสดงออกมาให้เห็นเบื้องหน้าก็ตาม
คนซึ่งช่วยให้ข้าพเจ้าพอรู้จักโลกใบเล็กของซัลมานคือ เด็กหนุ่มบาร์เทนเดอร์ที่ชื่อแหลม เขาเคยมีที่ดินติดเขตรั้วกับซัลมาน (ส่วนที่ปูด้วยกระเบื้องโมเสกบัดนี้) ครอบครัวเขาก็เป็นเช่นครอบครัวอื่น
ๆ
ที่ตาลุกพองเมื่อนายหน้าค้าที่ดินเสนอราคาแสนงามให้ แหลมเล่าว่าทันทีที่ผืนดินหลุดจากมือ ครอบครัวของเขาก็ถึงกาลกระจัดพลัดพราย
แต่ละคนต่างกำส่วนแบ่งของตนแยกย้ายกันไปตามครรลองของตัวเอง เขาได้มาสองล้าน ทว่าชั่วระยะเวลาแค่ปีเศษ เขาก็ผลาญมันเสียเกลี้ยง ผมเป็นไทยพุทธนายก็รู้
ศาสนาของเราเปิดทางให้อบายมุขเข้าเล่นงานได้ไม่จำกัด ข้าพเจ้ายังจำเสียงหัวเราะอย่างจริงใจแต่ฟังดูเหมือนเย้ยหยันของเขาได้ดี
เมื่อเขาเล่าถึงวิธีผลาญเงินสองล้านให้หมดไปในเวลารวดเร็วเช่นนั้น
(ถึงวันนี้ข้าพเจ้าไม่มีความแปลกใจใด ๆ เหลืออยู่เลย
ต่อการได้ยินว่าชาวประมงแต่ละคนซึ่งขายที่ของตนไปผลาญเงินกันเก่งมาก ข้าพเจ้าคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา คนไม่เคยมีเงินจำนวนร้อยติดบ้าน ครั้นเกิดมีเงินล้มหลามจนทับอก เป็นไปได้ง่ายเหลือเกินที่จะคำนวณค่าของมันผิดพลาด
คนจนซึ่งเผอิญมีเงินไม่ฉลาดในการใช้มันเท่าพวกเศรษฐีหรอก ข้าพเจ้าเคยได้ยินมาว่า บางคนเอาเงินไปซื้อสวนยางพาราหรือไม่ก็สวนปาล์ม
บ้างก็อุตริไปลงทุนสัมปทานเส้นทางรถโดยสาร ทั้ง ๆ
ที่ตัวเองผูกพันอยู่กับการหาปลาหากุ้งมาแต่หัวเท่ากำปั้น และความไม่ชำนาญต่ออาชีพใหม่ก็ผลาญเงินทองไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย
หลายคนจังงังกับความร่ำรวยของตนแล้วเดินหลงไปในเส้นทางอบายมุข
มีอีกหลายคนที่โดนเพื่อนฝูงญาติพี่น้องหลอกต้มจนหมดตัว
ข้าพเจ้าเคยเศร้าใจมากเมื่อได้ยินมาว่าตายายคู่หนึ่งขายที่ตรงปลายแหลมหน้าเกาะพีพีได้ถึงยี่สิบล้าน
แต่ช่วงเวลาสองปีที่ขึ้นมามีชีวิตบนฝั่ง แกใช้มันหมดไปถึงสิบแปดล้าน เล่าต่อกันว่าบางคราวแกเหมารถทัวร์โดยสารเป็นสิบคันขนคนขึ้นไปทอดกฐินถึงเชียงใหม่
สาเหตุใหญ่ที่แกทำเงินหายไปอย่างน่าเศร้าใจก็ด้วยเรื่องที่เจ้าอาวาสวัดรูปหนึ่งซึ่งแกไม่ได้รู้จักมักคุ้นมาก่อน คะยั้นคะยอให้แกสร้างโบสถ์ให้กับวัด คราวนั้นทั้งคู่สูญเงินไปร่วมหกล้าน)
จากคำบอกเล่าของแหลม
ข้าพเจ้ายิ่งแปลกใจเมื่อรู้ว่าเดิมทีซัลมานเป็นคนดีที่น่าคบหา รักลูกรักเมียยิ่งกว่าใคร ๆ หมด
ตอนได้ลูกสาวเขาซื้อแพะมาฉลองถึงครึ่งโหล ครั้นถึงคราวลูกชายคนต่อมา
ชาวประมงในละแวกนี้ต่างก็อิ่มเอมกับแพะถึงสิบสองตัว
มันเป็นคนโง่
มันถึงเป็นแบบนี้
มันโง่ที่สุดในศตวรรษนี้เลยนะนาย แหลมหัวเราะแห้งแล้ง
ก่อนอันดามัน อินน์จะเข้ามายึดครองเวิ้งอ่าวเล็ก ๆ สวยงามนี้ไว้ แหลมระลึกถึงคืน
วันเก่า ๆ ให้ข้าพเจ้าฟังว่า
หาดทรายตรงนี้สวยกว่าที่เห็นอยู่หลายเท่านัก
มีนักธุรกิจเข้ามาลองทำบังกะโลสองสามเจ้า แต่ไม่นานก็ต้องล้มเลิกไป ความจริงหาดนี้อยู่ไม่ไกลจากตัวเมือง น่าจะมีนักท่องเที่ยวแห่กันมาเยอะ แต่ด้วยถนนที่ไม่สะดวก ประกอบกับหมู่บ้านชาวประมงปลูกกระจายเต็มเวิ้งอ่าวจนนักท่องเที่ยวไม่มีสัดส่วนเป็นของตัวเองเพียงพอ
ทั้งสองอย่างนั่นแหละที่ปิดกันนักท่องเที่ยวไว้
เมื่อสี่ปีก่อนนี้เองที่อันดามัน
อินน์เข้ามาสำรวจหาดนี้เพื่อเตรียมสร้างโรงแรมสำหรับนักท่องเที่ยวซึ่งเริ่มล้นจากเกาะพีพี แหลมบอกกับข้าพเจ้าว่านายหน้าซื้อที่ดินเข้ามาได้จังหวะเหมาะเจาะขณะชาวประมงกำลังสูญสิ้นความหวังในห้วงน้ำเบื้องหน้า
เปรี้ยวหวานมันเค็มซึ่งพวกเขาเคยตักตวงใส่เรือเกือบเหลือแต่ความห่วงเปล่า พวกนายหน้าเลยทำงานอย่างสะดวกง่ายดาย
มันก็มียึกยักบ้างแหละนาย แหลมหัวเราะเบา ๆ
ขณะผสมเครื่องดื่มให้แขก เรื่องไรใครจะโง่
ก็ทุกคนต่างรู้กันอยู่นี่ว่ายังไงเสียพวกโรงแรมมันต้องการที่จนได้ ยึกยักให้ราคาสูงขึ้นมาหน่อย อย่างว่า
ก็ยังมีไอ้พวกปอดแหก กลัวเขาจะไม่เอาจริง เลยรีบขายไปไร่ละสี่ซ้าห้าล้าน
อย่างของผมนั่นพ่อแกดึงขึ้นมาได้ถึงแปดล้าน ไร่กับอีกหน่อยหนึ่ง เฮอะ!
ว่าไปแล้วที่ของบังมานนั่นไม่ถึงไร่เสียด้วยซ้ำ แต่ตอนหลังราคาขึ้นไปถึงสิบล้าน มันยังไม่ยอมขาย
ตอนนี้ไม่ปาเข้าไปร่วมยี่สิบล้านแล้วหรือ?
แหลมหันมาจ้องด้วยสายตาเหมือนตำหนิที่ข้าพเจ้าทำตาโต เขายักไหล่พลางพูด นายลองไปติดต่อขอซื้อดูสิ อาจมีเรื่องสนุก ๆ เกิดขึ้นก็ได้
ข้าพเจ้าไม่เข้าใจในเสียงหัวเราะของแหลมตอนนั้น แต่ต่อมาเมื่อได้ทำความรู้จักกับโลกของซัลมานมากขึ้น
ข้าพเจ้าก็เชื่อว่าไม่มีใครอยากค้ากำไรกับที่ดินผืนงามนั่นหรอก
ข้าพเจ้าได้รู้มาอีกอย่างว่าพ่อของซัลมานนั้นหัวดื้อมาก ดื้อจนบางครั้งดูเหมือนคนขี้โกง
นั่นอาจพอเป็นเหตุผลหนึ่งที่บอกถึงความหัวดื้อซึ่งซัลมานมีอยู่ก็ได้
แหลมเล่าว่าคราวหนึ่งเรือแกถูกเฉี่ยวจมลงขณะเข้าร่องน้ำใหญ่
แกเรียกค่าเสียหายเท่ากับเรือใหม่เอี่ยมลำหนึ่ง พร้อมตีราคาปลาและค่าทำขวัญตัวเองเสร็จสรรพ ทั้ง ๆ
ที่เรือมีทางงมขึ้นมาได้เช่นนั้นแหละ
แต่แกก็อ้างว่านั่นเป็นความเชื่อของแก
เรือซึ่งประสบคราวเคราะห์เข้าครั้งหนึ่งมีอันต้องเป็นไปในครั้งต่อ ๆ
มาจนได้ คู่กรณีไม่ยอมเล่นด้วย
แต่เมื่อถูกลูกซองจ่อหัวเข้าก็ยากที่จะยืนกราน
บังมานชอบอ้างอยู่เสมอ
แหลมเล่าต่อ โดยเฉพาะกับพวกนายหน้าว่าป๊ะมันสั่งนักสั่งหนา เราคนทะเล ได้มีผืนดินให้ตีนเหยียบ นับเป็นความกรุณาสูงสุดของพระเจ้า นี่
บังมานชอบอ้างคำนี้ นายว่ามันฉลาดไหมล่ะ?
ทั้งป๊ะทั้งพระเจ้าของมันช่วยกันดึงราคาที่ดินขึ้นไปถึงสิบล้าน แต่สุดท้ายมันก็โง่นั่นแหละมันยังบอกเขาอยู่นั่นแล้วว่าวิญญาณป๊ะมันไม่ยอม ก็ป๊ะมันตายไปก่อนพวกโรงแรมจะเข้ามาตั้งสองปี แกจะไปรู้ได้ไงจริงมั๊ย?
ถ้าอยากรู้นะนาย
ลองไปดูที่หลุมศพหลังกระท่อมมันสิ
นายอาจได้ยินป๊ะของมันร้องไห้ที่มีลูกชายโง่ไม่ผิดเต่าทะเล!
เขาอาจมีเหตุผล
เหตุผลอะไรอีกเล่านาย?! แหลมสวนขึ้นทันควัน มันโง่น่ะไม่ว่า
บังมานมันคงคิดว่า ยึกยักไปอีกหน่อย ราคาจะได้สูงขึ้นอีก ก็นายลองหันไปดูสิ ที่ของมันอยู่กลางหาดเป๊ะ งามออกปานนั้น ยังไง ๆ
พวกโรงแรมต้องสู้ราคาอยู่แล้ว
แต่ปรากฏว่า
เฮอะ!
เขาตามด้วยเสียงหัวเราะประหลาด
ๆ ฟังเหมือนสะอึก
ขอเบียร์อีกขวดเถอะ ข้าพเจ้าว่า
ยิ่งฟังข้าพเจ้ายิ่งฉงน
ครึ่งหนึ่งข้าพเจ้าเชื่อตามที่แหลมว่า แต่อีกครึ่งเกิดสังหรณ์ใจแปลก
ๆ แหลมเล่าให้ฟังต่อไปเป็นฉาก ๆ ว่า
หลังจากพวกนายหน้ากว้านซื้อที่ดินจนหมดทั้งเวิ้งอ่าวแล้ว ยังคาราคาซังอยู่ก็แต่ที่ของซัลมาน
จำเพาะว่าที่ตรงนั้นมีผลอย่างมากต่อโครงสร้างของโรงแรมเสียด้วย
ข้าพเจ้าเองยังนึกกลัวเหตุการณ์ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นเหมือนที่คนทั้งหลายกลัวกันในตอนนั้น ต่างคาดกันว่าซัลมานคงโดนเก็บเพื่อให้ปัญหานี้ยุติ แต่โชคเป็นของซัลมาน ด้วยเจ้าของโรงแรมเป็นผู้มีอิทธิพล
และจำเพาะว่าอิทธิพลที่ว่านั้นเกี่ยวพันแน่นแฟ้นกับสมาชิกสภาผู้แทนราฎรคนหนึ่งของจังหวัด
พวกเขาคงฉุกคิดได้ว่าหากซัลมานกลายเป็นศพไป
นั่นเท่ากับเปิดจุดอ่อนให้คู่แข่งขันของท่านผู้แทนโจมตีได้
ดังนั้นจึงยอมเปลี่ยนโครงสร้างของโรงแรมเสียใหม่ให้เป็นรูปโค้งครึ่งวงกลมล้อมโลกของซัลมานไว้
ข้าพเจ้านึกนิยมในความคิดนี้
นอกจากเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีแล้ว
ยังได้ตัวโรงแรมซึ่งดูสวยแปลกตาซ้ำทัศนียภาพหน้าโรงแรมที่
ได้เปล่า และโดยไม่มีใครคาดคิดมาก่อนก็ทรงเสน่ห์อย่างไม่มีใดเทียบ
ทุกอย่างช่างเข้าข้างเจ้าของโรงแรมเหมือนมีใครแกล้ง
รัฐอนุมัติเงินตัดถนนเข้ามาทันทีที่โรงแรมเริ่มเทเสา
ธุรกิจบริการนักท่องเที่ยวชวนกันมาบานสะพรั่งตลอดแนวฝั่งด้านนี้
หมู่บ้านชาวประมงถูกถอนรากถอนโคนจนหมดสิ้นในช่วงระยะเวลาแค่ปีเดียว
กลายเป็นสิ่งหายากให้นักท่องเที่ยวผู้นิยมธรรมชาติใฝ่หา บัดนี้ หกกิโลเมตรจากตัวเมืองตามถนนเลียบชายฝั่ง ข้าพเจ้าเห็นแต่บังกะโล รีสอร์ท บาร์เหล้า
แหลมบอกสิบกิโลเมตรจากนี่ไปทางตะวันตกก็ไม่ต่างอันใดกัน
ถึงตอนนี้ข้าพเจ้าไม่แปลกใจเลยที่ในเอกสารแนะนำของโรงแรม
หรือในนิตยสารเกี่ยวกับการท่องเที่ยวคราวใดมีภาพของโรงแรมอันดามัน อินน์ปรากฎ
ก็จะต้องมีสักภาพหนึ่งถ่ายจากมุมซึ่งคล้ายต้องการบอกว่า
เพียงคุณมาพักที่นี่คุณก็สามารถเห็นบ้านชาวประมงอันเงียบสงบน่าอยู่ โดยที่คุณไม่จำเป็นต้องกระดิกตัวออกจากห้องเลย
ข้าพเจ้าไม่อยากจะเชื่อ
แต่ข้าพเจ้ารู้ว่าที่แหลมพูดนั้นเป็นความจริง
เขาบอกว่ากว่าครึ่งหนึ่งของนักท่องเที่ยว โดยเฉพาะชาวต่างประเทศ ที่เลือกอันดามัน อินน์ก็เพราะประทับใจเมื่อเห็นภาพโลกใบเล็กของซัลมาน!
บางเรื่องราวของซัลมานซึ่งแหลมเล่าสู่ข้าพเจ้าฟัง
นำความรู้สึกปวดร้าวมาให้อย่างไม่น่าเป็น (ข้าพเจ้ามักรับฟังเรื่องราวต่าง
ๆ ด้วยการพยายามทำความเข้าใจ แต่ช่วยไม่ได้
หากบางครั้งข้าพเจ้าตกอยู่ในอารมณ์อ่อนไหวจนเกิดความรู้สึกเห็นใจขึ้นมา)
หลังลงพุ่มไม้เตี้ย ๆ เป็นรั้วแบ่งโลกใบเล็กของซัลมานออกจากโลกใบใหญ่อย่างชัดเจนแล้ว ตามคำบอกเล่าของแหลม ชีวิตของซัลมานก็ยิ่งตกต่ำลง เขาเริ่มเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
จากใจดีเยือกเย็นกลายเป็นหงุดหงิดง่ายและไร้เหตุผล
ดวงตาซึ่งเคยสงบอ่อนโยนก็เปลี่ยนมาเป็นขุ่นเคืองเกรี้ยวกราด โลกใบเล็กของซัลมานซึ่งงดงามในภาพหรือจากสายตาที่มองไปจากโรงแรม
ข้าพเจ้าเริ่มมองเห็นว่าแท้แล้วคือนรกร้อนเร่าซึ่งกำลังหลอมไหม้คนสี่คนที่อยู่ข้างใน
แหลมเล่าว่าซัลมานออกทะเลต่อมาอีกสองปี สำหรับปูปลาที่หากินเพียงในครอบครัว เขาคงพออยู่ไปได้ แต่เหตุที่ทำให้ซัลมานเลิกออกทะเลโดยเด็ดขาดก็เพราะว่า
ทุกเช้าเมื่อเขากลับเข้ามานักท่องเที่ยวชอบไปรอถ่ายภาพเขา โดยเฉพาะตอนเขาดับเครื่องแล้วหันมาจ้ำพายเรือขึ้นเกยหาด ซัลมานตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์กับทุกคน ยิ่งเฉพาะพวกไปจากโรงแรมด้วยแล้ว เขาแทบจะเคี้ยวกลืนเลยทีเดียว เขาหงุดหงิดกับพวกถ่ายภาพ และถูกจับไปนอนห้องขังอยู่บ่อย ๆ
เนื่องเพราะไปทำร้าย ร่างกายพวกนั้นเข้า
จนที่สุดความหงุดหงิดนั่นเองที่ทำให้เขาจามเรือทิ้ง
อ้าว
แล้วเรือสองลำนั่น?
นายจะเอาเบียร์อีกขวดไหม? พร้อมคำถาม บาร์เทนเดอร์หนุ่มเลื่อนขวดเบียร์มาวางหน้าข้าพเจ้า ไอ้สองลำที่เห็นนั่นเรือของโรงแรมทั้งเพ
นายลองไปดูสิ ไอ้ลำที่อยู่หน้ากระท่อมน่ะตะไคร่จับเสียเขียวอื๋อ เขาเอาไปลอยไว้เฉย ๆ
ดูสวยงามตาเท่านั้นแหละอย่างว่า
เกิดถ่ายรูปไปแล้วไม่มีเรือเลยสักลำ มันก็กระไรอยู่จริงมั๊ย?
อย่างอีกลำนั่นก็เหมือนกัน เพราะพวกฝรั่งไปเห็นเรือกอและสีสวย ๆ
เข้า เลยถามถึงอยู่เรื่อย นั่นสั่งทำจากปัตตานีโน่นเพิ่งได้มาสักเดือนนี่แหละ เขาหันไปจัดเครื่องดื่มให้ลูกค้าที่เข้ามาใหม่ ก่อนวกกลับมาหาข้าพเจ้าอีก บังมานมันเคย ยัวะจะจามเรือที่ลอยอยู่หน้ากระท่อมมันเสียให้ได้ แต่อย่างว่า
เรือนั่นลอยอยู่ในทะเล ไม่ใช่เขตที่มันจะใหญ่ได้อีก
มันเคยโดนจับเพราะเรื่องนี้ตั้งสองครั้งแน่ะ
ถึงอย่างไรซัลมานก็ยังโดนตำรวจจับอยู่เรื่อย โดยมากแล้วเกิดจากเขาไปชกปากนักท่องเที่ยวที่จ้างลูกชายหญิงของเขาถ่ายภาพด้วย
ข้าพเจ้าเผลอลูบปากเมื่อนึกขึ้นมาว่าตัวเองช่างโชคดีเสียกระไรที่ไม่ทำให้ซัลมานโดนจับอีกในเช้าวันนั้น
คิดดูอีกทีก็เป็นเรื่องน่าขันที่นักท่องเที่ยวชวนกันไปยืนมองโลกของซัลมานเหมือนเป็นอาหารน่าลิ้มลอง
แต่ด้วยการกระทำซึ่งไม่มีคนผิดเช่นนี้แหละที่ก่อความพินาศแก่โลกของซัลมาน
อย่างน้อยเราก็เห็นกันอยู่ว่า
การที่ชาวประมงเช่นซัลมานไม่ได้ออกทะเลอีก นับเป็นเรื่องร้ายแรงพออยู่แล้ว แต่การที่ต่อมาซัลมานเกิดเปลี่ยนใจบอกขายที่ดินของตนไปนั้น ยิ่งทำให้ข้าพเจ้าเชื่อว่าโลกของซัลมานถูกรุกรานอย่างหนัก
จากคนซึ่งเคยยืนยันอย่างเด็ดเดี่ยว
คนซึ่งเงินสิบล้านไม่สามารถละลายใจให้อ่อนตามได้อย่างซัลมาน ไม่ว่าเขาจะแข็งขืนเพราะความรักในผืนดิน ,
วิญญาณพ่อ , ศรัทธต่อองค์อัลลอฮ์ หรือเพราะวิธีการทางธุรกิจก็แล้วแต่
ถึงวันนี้จิตใจอันแข็งแกร่งนั้นกลับอ่อนยวบลงอย่างราบคาบ หลังฟังเรื่องราวจากแหลมจบลง ข้าพเจ้าพยายามคิดสรุป ข้าพเจ้ามองเห็นผู้รุกรานซัลมาน
แต่มองไม่เห็นว่าใครกระทำผิดกฎหมาย
ข้าพเจ้ายังเห็นอีกแง่หนึ่งว่าซัลมานไม่ได้สูญเสียเฉพาะเงินสิบล้าน
ไม่ได้สูญเสียเฉพาะที่ดินของตนแต่เขากำลังสูญเสียครอบครัว
เขาถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้และนำมาซึ่งการสูญเสียตัวเอง นั่นเองที่ทำให้เขาสูญเสียความเป็นพ่อที่ดีของลูก สูญเสียความเป็นผัวที่ดีของเมีย
ยี่สิบบาทก็ไม่มีใครซื้อหรอกนาย!
ข้าพเจ้าเห็นด้วยกับแหลม แต่ชักไม่ชอบเสียงหัวเราะที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลาของเขาขึ้นมาตงิดๆ เขาเล่าให้ฟังต่อมาว่า หลังจากซัลมานบอกขายที่ของตนไปไม่นาน
นายหน้าค้าที่ดินคนหนึ่งก็เข้ามาติดต่อและตกลงกันได้ในวงเงินแปดล้าน แต่หลังจากนั้น นายหน้าก็พาหน้าหลบไป ไม่ยอมโผล่มาให้เห็นอีก
แหลมแจกแจงให้เห็นว่า จริง ๆ
แล้วหากใครกล้าลงทุนในที่ของซัลมานมีแต่ฟันกำไรเหนาะ ๆ
อย่างน้อยก็ร่วมสี่ห้าล้านบาทในช่วงเวลาไม่ทันข้ามสองเดือนด้วยซ้ำ
เขาออกความคิดให้ฟังว่าหากเขาซื้อที่ตรงนั้นมา เขาจะสร้างอาคารสูง ๆ ขึ้นบังทิวทัศน์ทางทะเลของโรงแรมไว้ เพียงแค่นี้เจ้าของโรงแรมก็ต้องแจ้นมาพูดจากทางธุรกิจด้วย
คราวนี้เขาจะหักกำไรเอาทั้งจากที่ดินและสิ่งก่อสร้างนั่นเลยทีเดียว
แต่ก็ไม่มีใครกล้า
เหมือนกับที่นายหน้าคนนั้นวิ่งกลับไม่ยอมเหลียวหลัง
แหลมบอกว่าอิทธิพลของเจ้าของโรงแรมที่มีมาแต่เดิมและยิ่งเติบโตขึ้นนั้น
ไม่มีใครหาญกล้าเข้าไปแตะเนื้อข้างจมูกของเขาหรอก
ทั้งแม้กลุ่มคู่แข่งขันของท่านผู้แทนจะยังมิได้สลายไป ทว่าก็ไม่อาจยื่นมือเข้ามายุ่มย่ามในงานนี้ได้
เมื่อรู้กันทั่วว่าหุ้นส่วนสำคัญที่เข้ามาสมทบในอันดามัน อินน์เป็นนายทหารใหญ่แห่งกองทัพบกซึ่งอำนาจกำลังบานสะพรั่งอยู่ในปัจจุบัน ซัลมานจึงมีแต่จะถูกปล่อยให้ตายไปเงียบ
ๆ อย่างเจ็บช้ำใจ
นายเห็นหรือยังล่ะว่ามันโง่ที่สุดในศตวรรษ? เขาหัวเราะคล้ายกำลังเล่าเรื่องตลก
แหลมบอกว่ายังมีอีกคนหนึ่งที่กล้าเสนอราคาให้ซัลมาน
ซึ่งข้าพเจ้าดูแล้วช่างเป็นราคาที่ต่ำจนน่าใจหาย
คนคนนั้นมิใช่อื่นไกลหากแต่คือเจ้าของโรงแรมนั่นเอง ถึงตอนนี้เขาไม่มีความจำเป็นใด ๆ
ที่ต้องได้ที่ดินผืนนั้นมาไว้ในครอบครองอีกแล้ว เขาเพียงเสนอเงินให้เปล่ากับซัลมานเดือนละสี่พันบาท
ให้ซัลมานออกเรือตามปกติ เขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับปลาซึ่งซัลมานจะหามาได้สักตัว เพียงแต่เขาอยากเห็นซัลมานเป็นชาวประมงที่ทำตัวเช่นชาวประมงจริง ๆ นั่นรวมไปถึงว่าซัลมานจะต้องไม่หงุดหงิดเมื่อนักท่องเที่ยวขอถ่ายภาพด้วย หรือหากเขาฉลาดพอ ยอมให้นักท่องเที่ยวนั่งเรือเล่นบ้าง เขาก็อาจได้โบนัสพิเศษก้อนงาม
บางทีแกอาจได้ทิปจากพวกขอถ่ายรูปนั่นนะ เถ้าแก่พูดให้มันเห็นแบบนี้แหละ
แหลมเลียนเสียงสูงของเจ้าของโรงแรมขณะเล่า อย่างแกให้พวกนั้นนั่งเรือเล่น ใครจะใจจืดใจดำไม่ออกค่าน้ำมันให้แก่ ยังมีค่าทิปนั่นอีก
ไม่ทันเถ้าแก่จะว่าอะไรต่อ มันจวกโครมเข้าปากครึ่งจมูกครึ่ง แถมยังโง่ ถ่มน้ำลายรถหน้าเถ้าแก่เสียอีกแน่ะ
ข้าพเจ้านึกไม่ออกว่าหากตัวเองตกอยู่ในภาวะเช่นนั้นบ้างจะเลือกเอาอย่างไหน บางที ซัลมานก็แข็งเกินไป ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
ข้าพเจ้าพอเข้าใจและนึกสงสารเมียของเขา หล่อนเป็นผู้หญิง จะทนต่อหน่วยตาดำ ๆ บอกแววหิวโหยของลูกได้อย่างไร ซัลมานไม่ได้ออกทะเลอีก
และเขารู้ดีว่าเงินใช้จ่ายในครอบครัวทุกวันนั้นได้มาจากไหน
นั่นเองที่เป็นเหตุให้หล่อนโดนทุบตีอยู่เป็นประจำ บางครั้งก็พาลมาถึงลูก
เขาว่าหล่อนไม่รักศักดิ์ศรี!
เปล่าหรอก นะซาอี เมียของเขาทรุดโทรมและผิวหยาบเกินกว่าจะเดินเหินเข้าห้องโน้นออกห้องนี้ในอันดามัน อินน์ได้ แต่หล่อนได้เงินอย่างลับ ๆ
จากเจ้าของโรงแรมเดือนละสองพันบาทแลกกับข้อเสนอเล็ก ๆ น้อย ๆ
เช่นว่าให้หล่อนหุงต้มด้วยไม้ฟืนในตอนเช้ามืด
เพื่อให้ควันไฟลอยกรุ่นอยู่เหนือหลังคากระท่อมดูสวยงามตา หรือไม่ก็ให้นุ่งปาเต๊ะ แต่งตัวแบบชาวเล บางครั้งหากปลอดตาซัลมาน
เป็นไรไปหากหล่อนยอมให้นักท่องเที่ยวขอถ่ายภาพบ้าง
โดยเฉพาะอย่างหลังนี่เองที่ทำให้หล่อนพอมีรายได้พิเศษซื้อขนมให้ลูกได้กินบ้าง
แต่ก็เสี่ยงกับการโดนทุบตีอย่างมากนั่นด้วย
เอาเบียร์อีกนะนาย?
ขอรีเจนซีหน่อยดีกว่า
บาร์เทนเดอร์ยิ้มให้อย่างแปลกใจ
ข้าพเจ้ารู้สึกวันนี้อากาศอบอ้าวผิดปกติ ถึงกระนั้นเสียงร้องหนัก ๆ ขอร๊อคเกอร์หนุ่มอย่างแจ็คสัน บราวน์กับเพลง เวิร์ลด์ อิน โมชัน จากอีกฟากของบาร์ยังแผดมาให้ได้ยิน
ข้าพเจ้ามองผ่านชุดว่ายน้ำยั้วเยี้ยทั้งในสระและขอบสระตรงไปยังพุ่มรั้วเตี้ย
ๆ ข้างหน้า
เพ่งมองเด็กชายหญิงซึ่งกำลังเกาะพุ่มไม้จ้องมองความเคลื่อนไหวในลานหน้าโรงแรมอยู่ แต่เพียงครู่เดียวที่ข้าพเจ้ามอง
ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาจากกระท่อม ลากเด็กทั้งสองกลับไปอย่างลนลาน
มันคิดว่าตัวเองฉลาด
บาร์เทนเดอร์คู่สนทนาเลื่อนแก้วมาให้ข้าพเจ้า แต่ที่สุดเห็นไหมว่าเป็นไง?
นายอาจยิ้มเยาะผม ใช่!
ผมขายที่ไป แล้วผมอาจโง่ที่ผลาญเงินจนหมด ต้องกลับมาเป็นลูกจ้างของที่นี่อีก แต่เห็นมั๊ยว่าอย่างน้อยผมก็มีกิน มีความสุขดี สนุกดีด้วย ผมยังได้แต่งชุดสวย ๆ อย่างนี้ แต่บังมานมันมีอะไรบ้างล่ะ?
เฮอะ! มันก็รู้อยู่เต็มอกว่ามันพลาด ศักดิ์ศรีที่มันใช้ด่าเมียน่ะกินไม่ได้หรอก จริง ๆ
แล้วมันก็เป็นลูกจ้างโรงแรมเหมือนกันละว้า
โลกมันแตกต่างกันเหลือเกินนะ
ข้าพเจ้าพึมพำหลังถอนแก้วออกจากปาก
สายตายังจับอยู่ที่โลกใบเล็กของซัลมาน
นายว่าไรนะ?
เปล่า
ข้าพเจ้าหันกลับมายิ้มให้เขา แกดูเก๋มากกับชุดทักซิโดนี่
เขายิ้มรับขณะก้มลงสำรวจตัวเอง
ข้าพเจ้าไม่บอกเขาหรอกว่า
เมื่อครู่นั้นข้าพเจ้าได้คิดถึงโลกใบเล็กของซัลมานและโลกใบใหญ่ที่นั่งดื่มเหล้าอยู่นี้ว่าอย่างไรบ้าง
แทนที่จะข้ามไปเกาะพีพีตามกำหนดเดิมในเช้าวันรุ่งขึ้น ข้าพเจ้าใช้เวลาอยู่ที่อันดามัน อินน์อีกวันหนึ่ง ตลอดทั้งวันข้าพเจ้าได้แต่เดินเลียบ ๆ
เคียง ๆ โลกใบเล็กของซัลมาน
บ้างก็นอนบนหาดทรายจ้องดูความเคลื่อนไหวในโลกใบนั้นเหมือนคนไม่มีอะไรทำ
(สมองข้าพเจ้าทำงานหนักขณะเฝ้ามองโลกของซัลมาน
คิดถึงแต่ข้อเสนอแนะของเพื่อนคนหนึ่งที่บอกว่า ในห้วงเวลาห้าสิบปีต่อไปข้างหน้านี้ เนื้อหาวรรณกรรมจะต้องหันมาให้ความสำคัญกับเรื่องอนุรักษ์ธรรมชาติ
เพราะนี่เป็นกระแสซึ่งได้รับการป่าวร้องและขานรับอึงอลไปทั่วโลก นี่คือโอกาสซึ่งข้าพเจ้าควรรีบฉกฉวย
ข้าพเจ้าได้ครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาในช่วงหกเดือนมานี้ว่าจะหยิบแง่มุมไหนมาเขียนเป็นนวนิยายสักเรื่อง
เมื่อมาเจอโลกใบเล็กของซัลมานเข้า
ข้าพเจ้าคล้ายจะได้กลิ่นอาหารในจานซึ่งคิดถึงมานานแต่ก็เป็นเพียงกลิ่น
ด้วยข้าพเจ้าไม่แน่ชัดในสาเหตุที่ทำให้ซัลมานหวงแหนผืนดินของตนยิ่งกว่าอะไรหมด-- เพราะพ่อ? เพราะพระอัลลอฮ์?
หรือเพราะความโง่เขลาทางธุรกิจ?
ข้าพเจ้ามองเห็นเพียงบางสิ่งบางอย่างที่รุกรานสู่โลกใบเล็กนี้
แม้จะเป็นการรุกรานอย่างเหี้ยมเกรียมและเลือดเย็น แต่มันก็เป็นได้เพียงซับพล็อตในนวนิยายหากข้าพเจ้าคิดจะเขียน
ข้าพเจ้าลองให้ซัลมานเป็นนักอนุรักษ์ธรรมชาติคนหนึ่ง ทว่าหลังจากเรียบเรียงเรื่องราวในความคิดดูแล้ว มันก็เป็นเพียงการทดลองอันโง่เขลา
ข้าพเจ้าพยายามมองโลกใบเล็กของซัลมานด้วยความเข้าใจ ใช้ทั้งสายตาและความคิดเข้าไปวนเวียนอยู่ในโลกใบนี้ แต่มันก็ไม่มีพลังมากมายพอที่จะเก็บเกี่ยวสิ่งใดออกมาได้)
เวลาช่วงหน้าร้อนของข้าพเจ้าหมดลง
บัดนี้ข้าพเจ้าได้แต่พลิกดูภาพในเอกสารแนะนำโรงแรมอันดามัน อินน์ โลกใบเล็กของซัลมานยังดูสวยงามทรงเสน่ห์อยู่เสมอ แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ลืมที่จะหยิบอีกภาพหนึ่งมาเทียบด้วยทุกครั้ง ภาพนั้นเกิดจากฝีมือตากล้องธรรมดา ๆ ของข้าพเจ้าเอง
แต่มันก็มากมายเกินพอที่จะเก็บความรู้สึกของภาพไว้
ข้าพเจ้ายินดีจ่ายไปห้าร้อยบาทสำหรับของที่ระลึกจากอันดามัน อินน์และโลกใบเล็กของซัลมาน ซึ่งเป็นเพียงภาพผู้หญิงคนหนึ่งกับลูกสองคนของหล่อน ในรอยยิ้มที่ฝืดฝืนและแห้งแล้งเสียเต็มประดา
-00000-