ชีวิตคริสเตียนไม่ใช่สบาย สนุก มีแต่รอยยิ้มและสิ่งที่ดี แต่ก็ยังอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ถึงแม้กระทั้งเราก็ยังแน่ใจได้อย่างหนึ่งว่าแม้จะสุขหรือจะทุกข์ ก็ดีกว่าสุขหรือทุกข์ที่ไร้พระเจ้า ผมจำภาพของการไปโบสถ์การอธิษฐานก่อนทานข้าว และภาพของคนในครอบครับอ่านพระคัมภีร์ ซึ่งผมเข้าใจว่าเป็นการปฏิบัติศาสนาที่เคร่งครัด ผมจึงอยู่ในสภาพที่เลือกไม่ได้แต่ก็มีคำถามต่างๆ ตามผมมามากมายจนกระทั่งอายุ 13 - 14 ปี
ผมสงสัยว่าโลกนี้เกิดจากอะไร ตายแล้วไปไหน และจุดมุ่งหมายของคำสอนของศาสนาต่างๆ เหล่านี้คืออะไร ผมได้ค้นหาคำตอบจากการศึกษาในคำสอนต่างๆ แต่ก็ไม่สามารถพบคำตอบที่จุใจของผมได้ ผมเป็นคนขี้กลัว กลัวหลายอย่าง ที่กลัวมากๆ ก็คือ ความตาย ผมมีคำถามเสมอว่าจะตายเมื่อไหร่ ตายแล้วจะไปที่ไหน สิ่งเหล่านี้คอยรบกวนชีวิตของผมเสมอ

แต่ในที่สุดผมก็มีโอกาสได้สัมผัสกับพระเจ้า ได้ศึกษาเรื่องของพระองค์ และก็ได้แน่ใจว่าพระเจ้าทรงรู้จักภายในจิตใจของผม พระเจ้ามิเคยละเลยคำถามในใจเล็กๆ น้อยๆ ของผมเลย จาก พระคัมภีร์สดุดี บทที่ 139 ความว่า "ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ได้ทรงตรวจสอบข้าพระองค์ และทรงรู้จักข้าพระองค์ เมื่อข้าพระองค์นั่งลงและลุกขึ้น พระองค์ทรงทราบ พระองค์ทรงประจักษ์ในความคิดของข้าพระองค์ได้แต่ไกล เพราะพระองค์ทรงปั้นส่วนภายในของข้าพระองค์ พระองค์ทรงทอข้าพระองค์เข้าด้วยกันในครรภ์มารดาของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ โมทนาพระคุณพระองค์เพราะพระองค์ทรงกระทำให้ข้าพระองค์แปลกประหลาดอย่างน่ากลัว พระราชกิจของพระองค์อัศจรรย์ พระองค์ทรงทราบข้าพระองค์ดี" จากพระคัมภีร์ตอนนี้ทำให้เห็นว่า พระเจ้าเป็นพระเจ้าที่ทรงสติปัญญา และความเข้าใจของพระองค์ก็เหลือที่จะหยั่งรู้ได้ พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่ห่วงใยและมองดูผมตลอดเวลา และพระองค์ทรงอยู่ตรงนั้นเสมอข้างผมแต่ถึงกระนั้นพระเจ้าก็ไม่ทรงปล่อยปละผม แต่ตรงกันข้าม กลับเข้มงวดเพื่อผมจะไม่พลาดจากทางอันดีของพระองค์

ตอนนี้ผมทำงานด้านดนตรีทั้งๆ ที่ไม่ได้จบทางนี้มาเลย แต่ผมเคยอธิษฐานว่าอยากที่จะทำดนตรีเพื่อรับใช้พระองค์ ผมรู้ว่าพระองค์ทรงรู้จักผมดีและกำลังเตรียมผมสำหรับหลายสิ่งที่ดีในอนาคต อาจจะไม่สนุกสนาน สะดวกสบาย หรือมีแต่รอยยิ้มตลอดเวลา แต่ผมก็มั่นใจได้ว่าในความสุขหรือความทุกข์ยากนี้ พระองค์ทรงอยู่เคียงข้างผมเสมอ