Σαν χαρτάκι μοιάζω να γυρνώ απο εκεί κι απο εδώ.Κάθε που φυσάει ο άνεμος εγώ μετακινούμαι ανύμπορη να σταθώ κάπου. Όταν ο άνεμος κοπάσει για λίγο τότε και εγώ ξεκουράζομαι. Προσπαθώ να κρατηθώ απο κάπου μήπως και δεν με παρασύρει και πάλι ο άνεμος. Κι όταν τα καταφέρω είμαι για λίγο ευτυχισμένη… γιατί πάντα με κλωτσά κάποιος απ'τη γωνιά που είμαι κρυμμένη. Έτσι αρχίζω και πάλι το ταξίδι μου, ένα ταξίδι δίχως προορισμό, έτσι απλά πλανιέμαι στο πουθενά και ταυτόχρονα παντού.Και καμμιά φορά αναρωτιέμαι αν κάποτε θα μπορέσω να αράξω κάπου…Αν κάποτε σταματήσουν να με κλωτσάνε απ'τη γωνιά μου…Αν κάποτε βρεθεί κάποιος να με κάνει να αισθανθώ ασφάλεια… Αν κάποτε πάψω ν'αναρωτιέμαι για όλα αυτά τα αν… Χιλιάδες αν στριφογυρίζουν στο μυαλό μου και συνεπαίρνουν τα πάντα μαζί τους.

Είναι κάτι ώρες που δεν περνούν με τίποτα και στέκομαι και κοιτώ τριγύρω. Άνθρωποι βιαστικοί, χαρούμενες συντροφιές, ο ήχος του κύματος στην ακροθαλασσιά,το πέταγμα τωνν πουλιών, φωνές, γέλια, κουβέντες…πως μπορείς να μην αναρωτιέσαι για όλ'αυτά? Μπορείς να μην γυρίσεις πίσω όταν σου φωνάξει κάποιος στο δρόμο? Όχι ε? Τότε πως εγώ μπορώ ν'αγνοήσω όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου? Μέσα σ'αυτή τη λήθη της καθημερινότητας δεν μπορώ να πω,έχω δει και καλές στιγμές αλλά πνίγονται όλες μέσα στο μπερδεμένο ακόμα μυαλό μου.΄Δεν μπορείς να γευτεις τις μικρες χαρές της καθημερινότητας αν δεν ξέρεις τι περιμένεις απο μια συνηθισμένη μέρα. Αφού εγώ ξέρω πως κανείς δεν μπορε΄΄ι να μου προσφέρρει τίποταα πως μπορώ να ζω μέσα στην τρέλα?Απλούστατα δεν μπορώ!Το έχω δεκτεί αυτό και οπως όλοι μας σηκώνω και εγώ το δικό μου σταυρό και προχωρώ. Γι'άλλους είναι ελαφρύς και γι'άλλους βαρύς και ασήκωτος. Μόνο που τις περισσότερες φορές δεν είναι στο χέρι μας να ελέγξουμε το βάρος του και απλώς τον κουβαλάμε…περιμένοντας κάποιον να μαςς δώσει ένα χεράκι!!

πίσω