พระพุทธสิหิงค์ (จำลอง)

พระร่วงโรจนฤทธิ์

  ในขณะที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว  รัชกาลที่  ๖  ดำรง พระยศเป็นสมเด็จพระยุพราช  ได้เสด็จ ตรวจค้นโบราณสถานในมณฑล ฝ่ายเหนือ  เมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๒  พบพระพุทธรูปชำรุดองค์หนึ่งจมในพื้น วิหาร วัดโบราณในเมืองศรีสัชนาลัย  โปรดให้ขุดขึ้น  พบพระเศียร  พระหัตถ์  และพระบาทที่ยังดีไม่ชำรุดมีลักษณะ งดงามต้องตาม พระราชหฤทัย  จึงโปรดให้เชิญลงมากรุงเทพมหานคร ครั้งเสด็จเถลิง ถวัลยราชสมบัติ  จึงโปรด ให้สมเด็จฯ  เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัติวงศ์ ทำรูปหุ่นขี้ผึ้ง  ปฏิสังขรณ์ปั้นให้เสร็จบริบูรณ์เต็มองค์  ตั้งการพระราชพิธี เททองที่วัดพระเชตุพนฯ เมื่อ พ.ศ.๒๔๕๖  เป็นพระยืนปางห้ามญาติ  หล่อ ด้วยโลหะ ครั้นแล้วเสร็จ อัญเชิญประดิษฐานไว้ที่ซุ้มวิหารทิศ  ตรงบันได ใหญ่เมื่อวันที่  ๒  พฤศจิกายน  พ.ศ. ๒๔๕๘  ทรงถวายพระนาม ว่า  "พระร่วงโรจนฤทธิ์  ศรีอินทราทิตย์  ธรรโมภาส  มหาวชิราวุธ ราชปูชนียบพิตร" สูงจากพระเกศาถึงพระบาท  ๑๒  ศอก  ๔  นิ้ว  และทรง พระกรุณาโปรดเกล้าในพระราชพินัยกรรม ให้บรรจุพระอังคารของพระองค์ท่านไว้ในใต้ฐานพระนี้ด้วย

พระพุทธรูปศิลาขาว

  เป็นพระพุทธรูปปางประทานปฐมเทศนา  ประดิษฐานในพระอุโบสถสร้างในสมัยทวาราวดี (พ.ศ. ๑๑๐๐-๑๖๐๐)  ชาวบ้านมักจะเรียกว่า  "หลวงพ่อประทานพร"  หลวงพ่อประทานพรมี ลักษณะทั่วไปเป็นพระพุทธรูปประทับนั่งห้อยพระบาททั้งสองลงบนฐานทำเป็นกลีบบัว บาน รองรับซึ่งมีศัพท์เฉพาะเรียกว่า "ภัทรอาสน์"  หรือ " ภัทราสนะ"  พระหัตถ์ซ้ายของพระพุทธรูป วางหงายอยู่เหนือพระเพลาซ้าย  ส่วนพระหัตถ์ขวายกอยู่ในระดับพระอุระ  หันฝ่าพระหัตถ์ออก ปลาย

พระพุทธนรเชษฐ์

  ประดิษฐาน  ณ  ลานชั้นลด (กะเปาะ)  ด้านทิศใต้ขององค์พระปฐมเจดีย์  สร้างในสมัยทวาราวดี (พ.ศ. ๑๑๐๐-๑๖๐๐)  ชาวบ้านเรียกว่า "พระขาว"  หรือ "หลวงพ่อขาว"  มีลักษณะและขนาดเช่นเดียว กับหลวงพ่อประทานพรองค์ที่ประดิษฐานในพระอุโบสถ  เดิมอยู่ที่โบราณสถานวัดทุ่งพระเมรุ นครปฐม อยู่ห่างจากองค์พระปฐมเจดีย์ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณสองกิโลเมตร  เป็นองค์หนึ่งในจำนวน พระพุทธรูปศิลาขาว  ๔  องค์  ซึ่งนายธนิต  อยู่โพธิ์  อดีตอธิบดีกรมศิลปากรกล่าวไว้ในหนังสือ "พระพุทธรูปศิลาขาว สมัยทวาราวดี" ว่า  พระพุทธรูปศิลาเนื้อหินขาว  ๔  องค์  ซึ่งเคยประดิษฐานอยู่ ณ  วัดพระเมรุ จังหวัดนครปฐมนั้น ในสมัยอยุธยาตอนต้น ราวรัชกาลสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่  ๑  หรือรัชกาลสมเด็จพระราเมศวร  ได้ขนย้าย กันมาประดิษฐานไว้ในวัดพระยากง  จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  เกือบครบ  ๓  องค์ คงทิ้งไว้ที่เดิม  ๑  องค์ กับชิ้นส่วนบางท่อน  ต่อมาในรัชกาลที่  ๔  ได้นำองค์ที่คงอยู่  ณ  ที่เดิมนั้นไปประดิษฐานเป็นพระประธาน ในพระอุโบสถวัดพระปฐมเจดีย์  กับในรัชกาลที่  ๕  ได้นำชิ้นส่วนที่เหลือไปจัดตั้งไว้  ณ  ระเบียงพระปฐมเจดีย์ ส่วนที่นำไปวัดพระยากงนั้น  ต่อมาราว  ๒๐ ปีมานี้  ได้มีผู้ศรัทธานำบางส่วนมาประกอบเป็นองค์ไว้ที่วัดขุนพรหม