StichtingTierra del Olvido zet een ecologisch-educatief project op met gemeenschappen langs de rivier de Yanayacu, een zijtak van de Amazone, 130 kilometer van Iquitos, Peru.
De inwoners kennen diverse problemen.
Zo is het onderwijspeil erg laag. Kinderen krijgen vijf maanden les per jaar. In het regenseizoen kunnen de leerkrachten het gebied niet bereiken. Leerlingen stoppen met schoolgaan op hun 12e, 13e wanneer ze trouwen en voor hun eigen familie moeten gaan zorgen.
Om dit patroon te doorbreken willen we een KUNST & NIJVERHEID CENTRUM oprichten waar jongeren workshops kunnen volgen in houtbewerking, schoenmaken, naaien en kunstnijverheid. Op deze manier leren ze een ambacht dat ze direct kunnen gebruiken om hun levensstandaard te verhogen.
De gemeenschappen ontberen eveneens een motorboot om de kinderen naar school te brengen De dorpen liggen zeker een half uur bij elkaar vandaan. In een noodsituatie, bij voorbeeld wanneer iemand door een slang wordt gebeten, hebben ze een boot nodig om medische hulp te halen.
Andere projecten betreffen schoon drinkwater, latrines voor betere hygiene, en het verbeteren van voedingspatronen door middel van groentetuinen bij de school.
Onze projecen worden samen met de dorpen San Juan de Yanayacu, Junin and Ayacucho opgezet. De gemeenschappen bestaan uit 40 tot 45 families met elk zes tot zeven kinderen.
De mensen leven voornamelijk van vissen, en verbouwen yucca en mais. Verder bestaat hun voeding uit rijst en bananen.
De gemeenschappen hebben geen toegang tot medische hulp. Ze gebruiken traditionele medicijnen om hun ziektes te genezen. Door hun eenzijdige voeding lijden inwoners aan diabetis, tuberculose en dysentery.
Een ander probleem is alcoholisme onder volwassen. Veel mannen drinken de hele dag rum of masato, een gefermenteerde drank van yucca. De jongemannen volgen het slechte voorbeeld van de ouderen.
De bewoners van dit gebied behoren tot de Cocama-indianen. Na het eerste contact met kolonisten in de 17e eeuw gaf de inheemse bevolking haar taal op en verloor veel van haar gebruiken. Antropologen noemen hen dan ook de 'onzichtbare indianen'. Ze schamen zich voor hun achtergrond en identificeren zich liever met de dominante Peruaanse cultuur.
Een van onze doelen is de herwaardering van hun eigen gewoontes en cultuur, bijvoorbeeld via het promoten van hun kunstnijverheid.
