We zijn weer terug uit de jungle en WAUW.... Alleen daarover kun je al rustig een boek schrijven. Wat een WERELD!! Ton en ik gingen met de langzame boot, ruim 12 uur, vanuit Iquitos naar San Juan de Yanayacu, de gemeenschap waar we vrijwilligerswerk gingen doen. Aldaar konden we verblijven in een soort lodge die van alle gemakken voorzien was. Zo zaten we dus VEEL luxer dan de dorpsbewoners (zo`n 50 families) zelf. We hadden een wc (ipv de struiken), een douche (ipv de rivier) en zelfs een bed (ipv een hangmat)!!! Wat een verwende nesten!!!
We gingen Engels geven aan de kids maar al snel bleek dat de volwassenen veel meer geinteresseerd waren. Wat volwassenen en een clubje jongeren kwamen elke dag trouw opdagen terwijl Ton en ik daar serieus een cursus hadden opgezet!! Kan je het je voorstellen?? Het ging SUPERgoed!! Ton maakte zich vooral populair bij de kinderen, aan
wie hij snoepjes uitdeelde en voor wie hij een kleurwedstrijd organiseerde. Buiten de cursus waren er vaak voetbal- of volleybalcompetitietjes aan de gang, waarbij er flink gewed werd. Wijzelf deden ook nog wel eens poging tot een balletje trappen, maar de enorme stortbuien met modder tot gevolg nauwelijks weerstaand zaten we al gauw aan de kant de tijd te monitoren of de weddenschappen bij te houden.
Het werd om 6 uur donker en dan had je alleen je kerosinelampje om je wakker te houden. Mooie avonden werden dat, in het begin met zijn tweetjes kaartend of liedjes zingen bij de oude brakke gitaar die het dorp rijk was. Later kwamen onze ´studenten` vaak langs om Engelse
vraagstukken te bespreken of om met Ton (als mannen onder elkaar) een potje cabeza de caca (Tons versimpelde versie van shithead) te spelen.
In onze lodge liepen verder nog 2 jochies van een jaar of 12 rond, die ons ook vaak gezelschap hielden, en Jairo en Beatriz, een stel van 19 en 20 jaar, die met hun kids (mensen beginnen jong met kinderen: 16 jaar ongeveer) vaak `s avonds erbij kwamen zitten om te vertellen over
de gewoonten en legendes van het dorp.
Overdag als we geen lesgaven wilde iedereen ons meenemen op kanotochtjes om ons de schatten van het regenwoud te laten zien: aapjes, kaimannen, medicinale planten, een
enorme varieteit aan vogels etc etc.
Het leukste waren nog wel de feestjes. Ter gelegenheid van moederdag of verjaardagen werd er `s avonds in het schooltje wel eens een feestje gegeven. Met de generator werd er de hele avond cumbia gedraaid. Ik kon dan nauwelijks rustig zitten want iedereen wilde wel met de juffrouw dansen. Ook Ton kon geen 5 minuten rust houden voordat er weer een vastberaden type met hand op heup voor hem stond en een hoofdbeweging richting `dansvloer` maakte. Opeens voel je je weer 12 jaar als je hoopt dat de hunk van het dorp je ten dans vraagt...
Het afscheid was wel wat moeilijk. Beladen met zelfgemaakte kettingen en armbandjes liepen we nog een laatste rondje in het dorp. Jobita, mijn lievelings `studente`, had speciaal voor ons een luiaard uit de jungle gehaald en in de boom naast haar huis gehangen. Daar haalde ze
hem weer uit en gaf hem aan ons. Echt het LIEFSTE dier wat je ooit heb gezien!!! Eerst moest hij een beetje huilen maar toen we hem een beetje op en neer schudden en naar hem lachten moest hij ook opeens lachen.
Na het rondje stapten we na drie weken Engels geven, wennen aan een basic leven, gesprekken over de sjamaan en de geesten die de baby`s beschermen, kilo`s afvallen en
cumbiaatjes dansen weer op de langzame boot naar iquitos om daar 12 uur lang op de houten vloer te zitten.
Renske en Ton, Utrecht