ชายหนุ่มนอนบิดขี้เกียจบนเตียงอาบแดดอย่างแสนสุข แต่เพียงครู่เดียว ก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ เปลือกตากระพริบปริบอย่างประหลาดใจ เงาดำใหญ่โตดำทะมึนราวกับเมฆยักษ์บดบังแสง ชายหนุ่มตาโตใจหายวาบ ก่อนจะเห็นว่าเงาดำทะมึนนั้นที่แท้ก็เป็นเงาของคน
นี่! นายเข้ามาได้ยังไง ไม่มีปฏิกิริยา ร่างสูงในชุดเสื้อคลุมแปลกตายาวถึงข้อเท้ายังยืนนิ่งเหมือนจมอยู่ในภวังค์ อเลนฉุนขาด เขาถอดรองเท้าขว้างใส่ ผัวะ!! รองเท้าหนังแมวน้ำสีครีมโดนเข้าไหล่เจ้าบื้อนั้นให้หันมามองเขาจนได้
ตึ่ก!!หัวใจกระตุกโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขาไม่ได้ตกใจ ....จะว่าตกใจนิดๆก็ได้ ที่เห็นหน้าผู้บุกรุกชัดๆ จะว่าไงดี? หล่อ....ใช่...หน้าตาดีกว่าเขาจม โดยเฉพาะตาคมคู่นั้น
ใบหน้าคมสันถูกล้อมกรอบด้วยผมสีเงินเงางามเวลาต้องแสงอาทิตย์ อเลนไม่เคยเห็นใครไว้ผมทรงนี้แล้วดูดีขนาดนี้มาก่อน มันเหมาะกับใบหน้าคมสัน โดยเฉพาะเวลาที่มันยาวระบนแผ่นอกกว้าง เหมือนนักรบโบราณป่าเถื่อนบนปกหนังสือสารคดี
เขาแน่ใจว่าความเถื่อนแบบโบราณนั้นถูกซ่อนอยู่ใต้อาภรณ์ที่เรียบคม เสื้อตัวในสีดำสนิทคอวีปักด้ายสีทองลวดลายแปลกตา ผ้าคลุมไหล่สีเงินและสร้อยหินสีสวยที่ห้อยบนอกนั้นช่วยลดสีดำที่เหมือนปริศนานั้นให้อ่อนเบาลง ร่างสูงจึงลดความอหังการลงเป็นรูปสลักน่ามอง โดยเฉพาะช่วงขายาวแข็งแรงและรองเท้าหนังที่ลวดลายสวยไม่เคยเห็นมาก่อน
สถานที่สำหรับบุคคลพิเศษอย่างนี้ปล่อยให้คนแต่งตัวประหลาดเข้ามาได้ไง อเลนรู้เลยว่าต้องเป็นความผิดพลาดของเจ้าหน้าที่แน่ๆที่ปล่อยให้คนชั้นล่างแต่งตัวสั่วๆเล็ดลอดเข้ามาได้
ที่นี่เป็นที่ส่วนตัวของฉันนะ นายเข้ามาได้ยังไง
ที่ส่วนตัว อ้อ...ขออภัย
เสียงนุ่มทุ้มต่ำดึงดูดให้แหงนหน้ามอง ชายหนุ่มเป็นนักร้องอาชีพเขาว่าเสียงเขาดีแล้วนะ แต่โทนเสียงทุ้มลึกให้ความรู้สึกมั่นคงดั่งหินผาแปลกไปอีกแบบ นี่เป็น....ตัวประกอบที่น่าสนใจทีเดียว อเลนสบมองดวงตาสีฟ้าแกมเขียวอย่างหงุดหงิดใจ ไอ้หมอนี้นอกจากเสียงหล่อแล้วยังมีนัยน์ตาสีสวย มาดดีออกจะเกินหน้าเกินตาเขาไปแล้ว เหม็นขี้หน้าจริง....
อเลน...ทุกคนพร้อมแล้วค่ะ ทีมงานติดต่อเข้ามาทำเอาเกือบสะดุ้งเฮือก เขาเบือนหน้าไปจากความน่ามองนั้นเสีย
รู้แล้ว เขาขยับจะลุก นายน่ะ เก็บรองเท้าให้หน่อยสิ
รองเท้า?? ร่างสูงใหญ่หันไปมองรองเท้าที่กระเด็นบนอยู่บนพื้นหญ้า
ใช่..เก็บมาให้ฉัน นายเป็นใครก็ช่าง รู้ไว้ด้วยว่าวงการนี้ยังมีรุ่นพี่อย่างฉันอยู่ เข้ามาในที่ของฉันโดยไม่ขออนุญาต แล้วยังไม่รู้จักทักทายอีก มันจะไม่มีมารยาทเกินไปแล้ว อเลนสรุปเอาเองว่านายคนนี้เป็นนักแสดงตัวประกอบแน่ และแน่นอนมันต้องให้รู้บ้างว่าที่นี่ใครใหญ่สุด
งั้นเหรอ เขายิ้มๆก้มเก็บรองเท้ามาให้ ร่างสูงล่ำสันเหมือนรูปปั้นทำให้ยิ่งเห็นยิ่งไม่ชอบใจหมั่นไส้ยังไงพิกล
ใส่ให้ด้วย อเลนยื่นเท้าให้
ใส่เหรอ?? ใบหน้าหล่อเหลาแสดงความประหลาดใจ
ฉันบอกให้ใส่ ก็ใส่ให้สิ เร็ว! นายจะลองดีกับฉันหรือไง ฉันบอกผู้อำนวยการที่นี่แค่คำเดียวเขาก็ไล่นายออกได้แล้ว อเลนว่าฉอดๆ ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายยิ้ม ขำขันกับท่าทีอวดดีของเขาอยู่เงียบๆ
เปล่า..แค่..นึกว่าฟังผิด แน่ใจนะว่าให้ใส่
เอ่อสิ ใส่เร็ว เขายื่นเท้าให้อีกที ร่างสูงยืนมองลังเลนิดหน่อย ดวงตาสีเหมือนรังสีซุปเปอร์โนวามองร่างเล็กกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้า
แน่ใจนะว่า เต็มใจให้ใส่
ใช่....ไม่พอใจหรือไง อย่าบอกนะว่าไม่รู้จักฉัน.... นายหลุดมาจากถ้ำรึไงกัน ถึงไม่รู้จัก ซุปเปอร์ไอดอลนับเบอร์วันของโลกอย่างฉัน อเลนกระดิกนิ้วเท้าพลางยิ้มยั่ว หรือว่า...ฉันน่าเกลียดซะจนใส่รองเท้าให้ไม่ลงรึไง
เปล่าเลย..คุณ...เป็นคนน่ามองทีเดียว ชายหนุ่มทำท่าคิดสรรหาคำที่เหมาะสมออกมา แต่ก็ได้แค่คำว่า น่ามอง อเลนเริ่มอารมณ์ดียิ้มออก แน่นอน...คนที่เพอร์เพ็กอย่างเขามีรึที่จะถูกเมินใส่ ร่างสูงคุกเข่าลงข้างหนึ่งสวมรองเท้าให้เขาอย่างบรรจง
ไปได้แล้ว ทีหลังอย่าแอบเข้ามานะ ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับคนอื่น นิสัยว่าทับถมแถมเยาะเย้ยคนอื่นเป็นสิ่งที่อดไม่ได้ มันต้องว่าทุกครั้งเพื่อให้รู้ว่าเขาสำคัญแค่ไหน ชายหนุ่มเลิกสนใจตัวประกอบไร้อันดับ แต่ยังไปไม่ถึงไหน มือแข็งๆตะครุบไหล่เขาแรง โอยยย??
ท่อนแขนแข็งยิ่งกว่าปลอกเหล็กรั้งเอวบางยกอเลนขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาตกใจจนลืมดิ้นรน กว่าจะรู้ตัวก็ลอยละลิ่วลงสระน้ำตื้นๆ
ตูมมมมม!!! เขาก้นกระแทกน้ำโคลนกระเด็นเปรอะตั้งแต่หัวจรดเท้า ไอดอลอันดับหนึ่งของโลกนั่งเหวอ ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น คะ..โคลน ขี้โคลนไหลเยิ้มอยู่บนหัว เท่านี้ก็ทำให้ขนลุกขนพองด้วยความขยะแขยง
อเลนโดดหนีขึ้นจากสระสะบัดคราบโคลนทิ้งอุตลุด แก!! แกกล้าดียังไงถึงทำยังงี้กับฉัน คอยดูเถอะ ฉันจะรัฐมนตรีเนรเทศแกไปลอกขี้โคลนที่ปากอ่าวทั้ง...?? ไอดอลหนุ่มชี้นิ้วด่าแว้ดๆ จู่ๆ กิ่งไม้แห้งขนาดพอดีๆยัดเข้าปากเขาทางขวาง
อเลนช๊อคจนกัดคาอยู่อย่างนั้น ร่างสูงราวกับยักษ์ไม่รู้สึกสะดุ้งสะเทือน เขายิ้มอย่างใจเย็นและนึกสนุก ขณะดวงตาจ้องมองแข็งกร้าวทำให้คนถูกมองรู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาวูบ เพิ่งเคยเห็นคนตาดุขนาดนี้เป็นครั้งแรก
เห่าเก่งจริงๆนะ... เจ้าของร่างสูงยิ้มเย้ยยันในแบบที่น่ามองที่สุด ก่อนเดินจากไป อเลนมองค้าง นี่หาว่าเขาเป็นหมาเรอะ หนอย....
ไอ้บ้า นั้นเป็นคำเดียวที่เขานึกออก
