ช่วงปี 4 ตอนใกล้ๆจะจบ อุ้ยและเพื่อนผมก็มีเรื่องไม่เข้าใจกันอีก แล้วก็ห่างๆกันไป แต่คราวนี้ ผมไม่ได้เข้าไปพยายามจีบอุ้ย เพราะคิดว่า คงเหมือนๆเดิม เดี๋ยวเค้าก็คงกลับมาคบกันอีก จะทำให้ตัวเองเจ็บตัวทำไม แต่ไม่นานนักก็มีรุ่นพี่คนนึงเค้ามาชอบอุ้ย แต่อุ้ยเอง ไม่ได้สนใจรุ่นพี่คนนี้เลย อุ้ยเค้าก็เลยมาปรึกษาผม อยากให้ผมช่วยกัน พูดง่ายๆก็เป็น "ไม้กันหมา" ซึ่งผมเองก็เต็มใจ เพราะอย่างน้อย ผมก็มีข้ออ้างที่จะคุยกับอุ้ย เดินตาม หรือว่าไปไหนมาไหนด้วย แต่มันก็แค่ในรั้วมหาลัย ซึ่งแค่นี้ผมก็พอใจแล้ว ช่วงที่เป็นไม้กันหมานี้เอง ผมก็ถือโอกาสโทรไปคุยกับอุ้ยบ่อยๆ แทบจะทุกคืนเลยก็ว่าได้ เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขมาก คุยกันที 2 - 3 ชั่วโมง คิดอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด เรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องอนาคต 5555 คิดแล้วก็ตลกดีนะครับ เราเคยคุยกันเรื่องจะมีลูกกี่คนดี เป็นช่วงเวลาที่ผมเกือบจะลืมความเจ็บปวด ตลอดระยะเวลา 3 - 4 ปีที่ผ่านมา แต่พอหลังจากจบจามหาวิทยาลัย แล้วแยกย้ายกันไปทำงาน ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ การโทรศัพท์คุยกันแบบเดิมก็ค่อยหายไปตามกาลเวลา ซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพราะผมทำใจ หรือ เพราะผมไม่กล้าที่จะสานต่อ ผมตอบไม่ได้ รู้แต่เพียงว่า มาถึงวันนี้ มันสายไปแล้วกลับการที่ผมจะคิดไป "จีบ" ผู้หญิงคนนี้ แต่ผมรู้แก่ใจตัวเองเสมอว่าผม "รัก" ผู้หญิงคนนี้ ไม่ว่าจะอีกนานแค่ไหน มันจะไม่เปลี่ยนไป ทุกวันนี้ทวงกับอุ้ยก็คบกัน มีความสุขดี ซึ่งผมเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย บางครั้งผมก็ยังเอาเรื่องนี้ ไปล้อทวงเล่นเพื่อความสนุกสนานอยู่เลย
เรื่องราวความรักของผมเป็นประสบการณ์หนึ่งในชีวิตที่ทำให้ผมรู้ว่า สิ่งที่ผิดพลาดในอดีต จะเป็นครูสอนให้เรารู้จักการระมัดระวัง และสอนให้เรามีความเข้าใจในเรื่องนั้นๆมากขึ้น และหากในวันข้างหน้าต้องเจอกับเรื่องราวที่คล้ายๆกับเหตุการณ์ในอดีต เราจะได้ไม่ทำผิดพลาดอีกเป็นครั้งที่ 2
และจากการที่ผมตั้งใจจะไม่ไปชอบใครอีกเลย ก็เลยตั้งชื่อ Code Name ตัวเองว่า Loveless และนำเอาชื่อของอุ้ยมาตั้งเป็น E-mail ตั้งแต่ปี 1 เป็นต้นมา
ผมได้ส่งเรื่องนี้ไปให้อุ้ยอ่านแล้วก่อนที่จะนำมาเผยแพร่ เผื่อมีใครที่คิดว่าผมเขียนโดยไม่ได้ขออนุญาติจะได้เข้าใจ ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ น่าเสียดายที่ผมเอง ไม่ค่อยถนัดในการเขียนเรื่องราวเท่าไหร่ คำพูดที่ใช้ การเล่าเหตุการณ์ก็เลยไม่ค่อยสละสลวย และสนุกสนานเท่าไหร่ อีกอย่างคือไม่ยาวมากพอ ไม่งั้นจะเอาไปเย็บเล่มขายแบบคนอื่นๆบ้าง 5555
ถ้านับเวลากันจริงๆนี่ก็ 8 ปีกว่าๆแล้วที่ผมไม่เคย พยายามที่จะหารักใหม่ อาจจะเพราะความกลัว หรือความหลังฝังใจ แต่มาตอนนี้ ณ วันที่เขียนเรื่องราวเล่านี้ออกมา ผมกำลังจะมองหามันแล้ว เพราะวัน เวลา หมุนไปเรื่อยๆ ถ้าเราจมอยู่กับอดีตมากไป เราก็จะไม่พบเจออะไรใหม่ๆ ชีวิตที่สนุกสนาน ชีวิตที่เต็มไปด้วยสีสัน มันไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดกาล ช่วงเวลาหนุ่ม สาว ของคนเราไม่ได้ยาวนานนัก เรื่องราวของการแสวงหาความรักในรั้วมหาวิทยาลัยของผม ไม่ได้จบลงไปแค่ปริญญาตรี เพราะตอนนี้ ผมกำลังศึกษาปริญญาโทอยู่ และคราวนี้ ผมจะไม่ทำตัวงี่เง่า จะไม่ทำอะไรโดยไม่ไตร่ตรองให้ดี จะใช้ประสบการณ์ในอดีตที่ผ่านมาเป็นบทเรียน ไม่แน่นะ ความรักครั้งใหม่ของผม อาจจะเกิดขึ้นเร็วนี้ก็ได้ ถ้ามันมีจริง ผมอาจจะเขียนเรื่องราวความรักครั้งใหม่ออกมาด้วย แต่มันจะต่างจากเรื่องนี้ ตรงที่ ความรักครั้งใหม่ผมน่าจะไม่จบลงที่ความเสียใจแบบที่ผ่านมา
ป.ล.
รักครั้งแรก หัวใจก็แตกสลาย
เร็วเกินไปมั๊ย กับความผิดหวัง
รักเธอคนแรก แต่ฟ้า ไม่ยุติธรรม
ทำไม ไม่ทำให้เรา รักกัน
ให้เธอรู้ไว้ ฉันยัง รักเธอ