|
|
Stworzenie wszechświata w przekazie wedyjskim
Śrimad Bhagawatam, Canto II, rozdz. IV - właściwe pytania
Król Parikszit rzekł:
6. Chciałbym na nowo usłyszeć o uosobieniu Boga [bhagawan] i jego o osobistych energiach, stwarzających ten przejawiony wszechświat,
który jest nie do ogarnięcia nawet dla największych kontrolujących [adhiśwara].
7. W jaki sposób utrzymuje, jak kładzie kres i jak ponownie - używając mocy [śakti, jest to także
inne imię bogini Kali i żeńskiej zasady wszechświata Prakriti, żony Puruszy] wszystkich mocy
[śakti] przebywającego poza (nie przejawionego), angażuje osobiście samego siebie w konstruktywne działanie?
12. Dostojny Śuka rzekł: Sławię całkowitą i najwyższą energię Puruszy, stwarzającego, utrzymującego i niszczącego światy dla czystej
rozrywki [lila], który przyjmuje moc [śakti] wszystkich wcielonych
istot z Trzech Światów, mieszkającego wewnątrz i niepojętego dla nikogo.
Canto II, rozdz. V - zwierzenia Stwórcy
Brahma rzekł:
10. Nie jest fałszywe to, co wyrzekłeś o mnie, mój synu, gdyż nie znając nikogo wyższego ode mnie opisujesz jedynie mnie.
11. Ja stwarzam wszechświat, który już w zarodku został stworzony poprzez jego własny blask, tak jak słońce swoim ogniem wzbudza księżyc, oraz komety
[graha] i gwiazdy na nieboskłonie.
12. Jego sławię, uosobienie Boga [bhagawan], medytując o boskim
bogaczu Wasudewie, którego niezwyciężona energia ułudy [maja] sprawia, że nazywa się mnie nauczycielem świata
[dżagat-guru].
14. Podstawowe żywioły oddziaływujące, a także trwanie czasu, oraz instynkt
indywidualnych żywych istot [dżiwa] to zaprawdę, braminie, różne
nierozłączne cząstki [parah] Wasudewy, które nie posiadają żadnej prawdziwej wartości.
15. Poruszający wodami Narajana jest głównym przedmiotem wiedzy wedyjskiej, bogowie są ramionami Narajany, którymi się posługuje, Narajana, którego miejsce jest w wodzie jest przeznaczeniem światów
[loka], Narajana, wzburzający ocean celem ofiar.
16. Narajana jest celem ascezy [joga], Narajana celem wyrzeczeń [tapa], Narajana sednem filozofii, Narajana celem wszystkich dróg.
17. Zaprawdę pod baczną (obserwującą) kontrolą wyrastającej ponad każde pojmowanie
wszech-duszy
[akhila-atman] stwarzam to, co stworzone, poprzez zainspirowanie jego spojrzeniem, sam będąc także stworzony przez niego.
Canto III, cz. I, rozdz. VI - przejawienie z nieprzejawionego
Jest to przekaz mędrca Majtreji:)
1. Mędrzec [riszi] rzekł: I tak najwyższy kontroler [iśwara] usłyszał o tym, że ich wewnętrzna moc
[swa-śakti] rozłączywszy się z nim, powstrzymała rozwój różnych sposobów egzystencji i społeczeństw na planetach
[loka].
2. Wtedy w mroczną boginię Kali, dysponującą rozszerzającą się niepowstrzymanie destrukcyjną mocą
[śakti], tak jak w Sandźnię [która, podczas ucieczki przybrała postać klaczy, dogonił ją mąż, bóg
słońca Surja i pod postacią ogiera zapłodnił, z czego zrodzili się bliźniaczy Aświnowie]
weszły wszystkie dwadzieścia trzy elementy [tattwa].
3. Gdy w ten sposób uosobienie Boga [bhagawan] przeniknął upostaciowanie wysiłku
[czeszta-rupena] wszystkich ożywionych istot, one ujrzały w świetle swą uśpioną pracę do wykonania
[karma] i zaczęły ją wykonywać.
4. Kiedy z jego woli przebudziły się [prabuddha] wszystkie dwadzieścia trzy składniki rozbudził się poprzez tę jego
własną pełnię rodzicielstwa
[matrabhi] kosmiczny Purusza [adhipurusza].
5. W ten sposób dzięki przeniknięciu go przez rodzącą pełnię [matraja] własnej jaźni wszystkie elementy stwórcze wszechświata, a w nich planetarne światy ruchome i nieruchome
[loka ćara-aćara] przemieniły się wzajemnie.
6. Napełniony złotą przejawioną energią ułudy Hiranmaja jako Purusza spoczywał na wodzie wewnątrz wcielonego świata przez tysiąc niebiańskich lat
[pariwatsara] wraz z wszystkimi duszami żywych stworzeń [sarwa-sattwa], które tak samo weszły do
wewnątrz.
7. Zaprawdę, ta całość stworzonego wszechświata [wiśwa-śridża] składająca się z boskiego pierwiastka duchowego
[dewa], czynności do wykonania [karma] i poczucia własnej mocy [śaktiman] rozdzieliła samą siebie na jeden, dziesięć i trzy.
8. Zaprawdę, to ta nieogarniona ilość świadomości żywych stworzeń [aśesza-sattwa] jest pierwszym awatarą całkowitej emanacji
[amśa] duszy najwyższej [parama-atman], po czym cały ten ogół istnień zaczyna się rozwijać.
9. Jego ożywione ciało, kontrolująca świadomość oraz zmysły fizyczne w ten sposób dają trzy, poruszająca wszystko siła powietrza
[prana] jest dziesięciu rodzajów, oraz jedność mieszka w sercu [hridaja].
10. Mając w pamięci modlitwy konstruktorów wszechświata, proszących o możliwość osiągnięcia transcendencji Pan
[iśa] wymyślił dla nich potężną formę, służącą lepszemu zrozumieniu jego własnej energii.
11. Po prostu wysłuchaj wszystkiego, co sam usłyszałem, na temat jak wiele swoich oddzielonych części
[nirabhidjanta] wcielił w bogów [dewa] odpowiednio do ich pojmowania Boga.
12. Ogień [Agni, bóg ognia] oddzielił się od jego ust, a na to miejsce weszli
opiekunowie świata [loka-pala], którzy w swojej częściowej emanacji [swa-amśena] wypowiedzieli słowa i tak nastało mówienie.
13. Po oddzieleniu się Waruny od podniebienia Pana [hari], weszli na to miejsce
opiekunowie światów [loka-pala], wraz z częściową emanacją [amśena] języka i tak zaczęło się odczuwanie smaków.
14. Po oddzieleniu się od nozdrzy Wisznu weszli na tę pozycję Aświnowie, a poprzez ich częściową emanację
[amśena] wydzielającą zapachy nastało ich doświadczanie.
15. W ten sam sposób oddzieliło się od oczu olbrzymiego Słońce [twaszta], a poprzez jego częściową emanację widzialności rozpoczęło się doświadczanie
odbioru form.
16. Po oddzieleniu się skóry [ćarmani] od niego (Puruszy) wszedł tam Anila, strażnik świata opiekujący się wiatrem, jako częściowa emanacja
powietrza [pranema] i tak zaczęło się oddychanie nim.
17. Po oddzieleniu się od jego uszu wszedł w nie zarządca wymiarów, z częściową emanacją
[amśena] dźwięku, poprzez którą zaczęło się doświadczanie jego doskonalącego wpływu
[siddhi].
18. Po oddzieleniu się od niego powierzchni skóry [twacza] wszedł w nią zarządca odczuć z częściowymi emanacjami włosków na ciele, poprzez które doświadcza się swędzenia i dotyku.
19. Oddzieliwszy się od jego genitaliów zajął tę pozycję Ka [przydomek
Brahmy] jako częściowa emanacja [amśena] nasiennych soków ciała, przez co doświadcza się rozkoszy.
20. Oddzieliwszy się od odbytu potężnego wszedł tam pan światów [loka-iśa] ze swą częściową emanacją wydalanego, poprzez którą doświadcza się oczyszczającego wyzbycia.
21. Kiedy oddzielił się od jego rąk wszedł w nie Indra, władca i ojciec niebian
[swaha-pati] z częściową emanacją wymiany wartości pomiędzy osobami, poprzez którą nastało sprzedawanie i kupowanie.
22. Po oddzieleniu się od jego nóg wszedł w nie pan światów [loka-iśa] Wisznu ze swą częściową emanacją dynamizmu, poprzez które człowiek, uosabiający Puruszę
[purusza] dociera do tego, do czego można dotrzeć.
23. I po oddzieleniu się od niego duchowej inteligencji [buddhi] wszedł w jej miejsce zarządzający prawem Pana
[wag-iśo dhisznja] (przydomek Brahmy, jako źródła przekazu wedyjskiego) z częściową emanacją postrzegania przedmiotu poznania, poprzez którą nastało zrozumienie.
24. I po oddzieleniu się od niego serca wszedł w to miejsce zarządca księżyca
[czandrama-dhisznja] z częściową emanacją myślenia [manasa], dzięki czemu powstała pomysłowość.
25. I po oddzieleniu się od niego poczucia samego siebie [atman] wszedł w to miejsce identyfikujący się z tym, co jest
[określenie Rudry] wraz z częściową emanacją tego, co jest do wykonania
[karmana], poprzez którą nastało czynienie zamiarów [kartawja].
26. I po oddzieleniu się od niego ogólnej świadomości swego bytu [sattwa] wszedł w to miejsce zarządca wszystkiego
[maha-disznja] wraz z częściową emanacją zainteresowania, poprzez które nastało rozróżnianie.
27. Z jego głowy powstał Djaus (bóg nieba i słońca) i rozświetlona słońcem atmosfera
[djau], z nóg - Dhara (Dharani to
bogini Ziemi) i Ziemia, z pępka - przestrzeń niebieska [kham], a z nich zamanifestowały się oddziaływania sił natury
[guna], poprzez które działają półbogowie [sura] i inni.
28. W nadmiarze, pochodzącym ze zsumowanej siły dobroci [sattwena] usytuowali się bogowie
[dewa] z wysoko rozwiniętych planet [diwa], na Ziemi [dhara] poprzez swą namiętną naturę
[radżas,
czyli siła pasji] wszyscy pożądliwi ludzie [panaja] i podlegające im istoty
[anu].
29. Pępek Boga [bhagawat-nabhi], znajdujący się pomiędzy dwoma rodzajami przestrzeni niebieskich
[wjoma] zajęli mający naturę charakteryzującą się nadmiarem nieświadomości
dziki, przerażający, ryczący i wyjący Rudra i jego towarzysze, poprzez których zrodziła się podobna im populacja istot
[gana].
30. Z ust Puruszy powstał Brahma i absolutna wiedza, o przewodzący Kaurawo, a ci czołowi reprezentanci społeczeństw, którzy mają skłonność do jej rozwijania stają się braminami
[brahmana] i nauczycielami duchowymi [guru].
31. Z ramion zaistniała siła walecznej samoobrony [kszatra], a ci
wojowniczy przywódcy, którzy działają pod jej wpływem [kszatrija]
uwalniają pozostałych doskonałych reprezentantów poszczególnych członków ciała Puruszy
z różnych klas społecznych [warna] od przestępców i szkodzących.
32. Wytwarzanie produktów rolnych, które powstało z jego ud stało się sposobem wszechwielkiego na utrzymywanie światów
[loka-writtikari], a wszyscy ci, którzy odpowiadają za to, co podtrzymuje życie
[warta] to włościanie i handlujący [wajśa].
33. Ze stóp uosobienia Boga [bhagawata] powstał obowiązek służby [śuśrusza] ze względu na zachowanie religijnego porządku
[dharma], i z tego jak poprzednio zrodzili się ci, którzy służą [śudra], a poprzez ich działanie Pan
[hari] osiąga zadowolenie.
Canto III, cz. I, rozdz. VIII - narodziny Stwórcy
10. Kiedy wszechświat [wiśwa] trwał zatopiony w bezkresnej nicości
[uda], pogrążony we śnie [nidraja] z zamkniętymi, choć niezupełnie oczami, na łożu z wielkiego niebiańskiego władcy węży
[ahi-indra] leżał samotnie (ten) zaaferowany swoim wnętrzem [swa-atma-ratau]
całkowicie, bez żadnej oddzielonej ekspansji na zewnątrz [niriha].
11. Zawarłszy w sobie w tym, co nie przejawione [śarire] to, co fizyczne
[bhuta] i subtelne [sukszma] jako samopodtrzymujące się w czasie
[kala-atmika] moce [śakti] trwał wewnątrz bezkresnego chaosu [salile] na swoim miejscu tak pewnie, jak potencjał ognia tkwi ukryty w drewnie na opał.
12. I po czterech tysiącach er [juga] zatopienia, z drzemiącą w samej sobie siłą rozwojową jego własnej mocy
[swa-śaktja], w której spały wszystkie przejawione światy [loka] wraz z przymusem wykonywania swoich działań w czasie ujrzał w swoim ciele niebieskość (kolor niebieski).
13. Subtelne sedno [artha], na którym była skupiona jego uwaga, napełnione w środku eterycznymi celami siły namiętności
[radżas] z biegiem czasu pobudziło siły natury i fizyczne zmysły [guna], co z kolei doprowadziło do przebicia się go przez pępek jego brzucha.
14. Pojawiwszy się nagle ten lotosowy pąk czynności do wykonania w czasie [kalena karma] zakwitł swoim własnym blaskiem
[swa-roćisza] jak słońce [arka] jego ducha [atma-joni] oświetlające rozległy przestwór
chaosu [salila].
15. W ten lotos światów [loka-padma] zaprawdę, zawierający wszystkie źródła naturalnych sił
[guna] wszedł osobiście Wisznu, a w niego samego pełen wiedzy o funkcjonowaniu złudnych energii
[weda-maja] podejmujący decyzje
zrodzony z samego siebie [swajambhuwa], o którym mówi się, że powstał
z przeszłości.
16. I znalazłszy się na płatku lotosu wyrosłego z wody, nie mogąc zobaczyć świata
[loka] okrążył przestrzeń [wjomni] zwracając oczy w odpowiednich kierunkach, i tak osiągnął cztery głowy
[mukhani].
17. Pod koniec ery [juga-anta], zabójcze wiatry zaczęły poruszać wodami zatracenia, tworząc rozprzestrzeniające się koliście kręgi wodnych fal, a najstarszy, pierwotny bóg
[adi-dewa] bezpiecznie siedzący na kwiecie, wyrastającym ponad nimi, rozważał w zadziwieniu doskonałość całego przejawionego świata
[loka-tattwa].
18. Kimże jestem na czubku tego kwiatu pochodzącego przeciwnie do mnie z wody, znajdującej się zaprawdę pod
nim i za nim, a w niej pustka, w której nic nie istnieje?
19. Rozmyślając w ten sposób wszedł przez pępowinę [nadibhi] wewnątrz łodygi lotosu zanurzonej w wodzie, lecz pomimo wejścia do środka przez przewód w przewodzie i dojścia aż do pępka oraz bardzo długich rozmyślań, nie mógł znaleźć źródła swoich narodzin.
20. Widuro, z powodu błędu w zrozumieniu przyczyny swego istnienia w okresie
stworzenia samoświadomości [atma-swarga] stały się potężne trzy wymiary
[tri-nemi], które wytwarzają strach w tym, co wcielone i skróciwszy długość życia
nie zrodzonego o sto lat samoodrodziły go na nowo w kole czasu.
21. Nie mogąc osiągnąć upragnionego celu porzucił to zajęcie i usiadłszy na swoim dotychczasowym miejscu, osiągnął ponownie pozycję boga
[dewa], po czym kontrolując rytm oddechu wycofał się w siebie, aby siedząc skoncentrować z ufnością uwagę, umysł i wszystkie dążenia na jednym, którym stało się osiągnięcie przeznaczenia ascezy, stanu wyciszenia z myśli, wyobrażeń i emocji, pełnego spokoju i zanurzenia w
nie przejawionym
[samadhi-joga].
22. W oznaczonym czasie trwania epoki dominacji nie zrodzonego jako Puruszy, po nieprzerwanej medytacji rozwinął zdolność rozróżniającego wglądu
[bodhi] i natychmiast ujrzał w swoim sercu to, czego przedtem nie widział.
23. Na podłożu z lotosowego, bielutkiego, olbrzymiego węża Śeszy [śesza-bhoga] spoczywał samotnie Purusza, a promienie bijące z klejnotów na głowach węża, tworzących wokół niego ochronny baldachim
rozpraszały ciemność przestworu wód u końca jugi [juga-anta].
24. Cały jego widok drwił z zieleni koralowej góry, jego szaty z wieczornego nieba, z wielkiego złotego skarbu - jego klejnoty, z pejzażu z wodospadami wśród roślin, drzew i ziół - jego przybrane girlandami kwiatów ręce i nogi.
25. Całkowita długość i szerokość trzech światów
[loka-traja] była miarą jego boskiego ciała [deha], a boski [diwja] blask różnorodnych ozdób na szatach tworzył niezwykły urok, który otaczał to ciało
[deha].
26. Wielbiony przez osoby [pumsa] pragnące z oddaniem doznać błogosławieństwa jego lotosowych stóp ukazuje im łaskawie ich paznokcie, których księżycowy
[indu] blask uwydatnia ich cudowny kształt.
27. Samym uśmiechem na twarzy, ozdobionej oślepiającymi kolczykami, zwycięzca cierpień wszystkich światów
[loka-arti-hara] odwzajemnia się z uznaniem promieniami swoich ust odbijanymi przez jego wspaniały nos i wspaniałe brwi.
28. Widok wystrojonego w szatę o kolorze pyłku kwiatu kadamba (szafranowy), obwiązaną w talii pasem uprzyjemniał naszyjnik
[harena] o bezcennej wartości, mój drogi, oraz znak śriwatsa na jego piersi.
29. Najdroższe i bezcenne ozdoby, klejnoty i perły błyszczące na jego rękach, podobnie jak tysiące gałęzi kosmicznego drzewa będącego niczym ramiona usytuowanego w samym sobie króla niebian Indry, otaczały kaptury wężowego Indry, niebiańskiego króla nocy
[ahi-indra].
30. Bóg [bhagawata] niczym wielka góra dający siedzibę wszystkiemu, co porusza się i trwa nieruchomo, jest przyjacielem niebiańskiego króla węży
[ahi-indra], pogrążonego w przestworzu zatraty [salila], z którego manifestuje szczyty tysiąca swych złotych hełmów, z najwspanialszym w oceanie Garbha klejnotem
Kaustubha.
31. Obwieszony girlandami kwiatów sławiących jego własne chwały słodko i pięknie brzmiącymi słowami mądrości Pan
[hari] jest nieprzystępny nawet dla błyszczącego Surji (boga Słońca), Indu
(boga Księżyca), Waju (boga wiatru), władców planet trzech
światów, charakteryzujących się trzema rodzajami życia [tri-dhamabhi], krążących wokół niego z wolą walki.
32. Zaprawdę, kiedy wszechduszy [atman] ukazały się jezioro i kwitnący lotos w jego pępku oraz osuszający pierwotne wody
[ambha] wicher [śwasana] kosmicznych przestworzy [wijat] zobaczył siebie jako boga podejmującego decyzje o rozwoju całego świata
[dewa dżagata widhata], patrzącego i nie patrzącego spoza przejawionych łącznie światów planetarnych
[para loka-wisarga].
33. Napełniony nasieniem czynności do wykonania [karma-bidża], pobudzonym przez namiętność
[radżas], patrząc zaprawdę na ich przyczynę z pragnieniem spłodzenia pierwszych narodzonych
[pradża] zaczął się z czcią modlić o ujrzenie celu przejawienia, umocniwszy
samego siebie [atma] na ścieżce dążenia do nie przejawionego, transcendentalnego rodzaju życia
[awjakta-wartmani].
Canto III, cz. I, rozdz. X - podziały na okresy i rodzaje stworzenia
1. Widura rzekł: Jak wiele pokoleń istot, po odejściu uosobienia Boga
[bhagawata] Brahma, ten wielki i potężny przodek wszystkich światów
[loka-pitamaha], stworzył ze swego ciała [daihiki] i rozległego
[wibhu] umysłu [manasi]?
4. Majtreja rzekł: I tak połykający wiatry [wirińcza] spełniał podczas stu niebiańskich lat gorące wyrzenie
[tapa], koncentrując swój umysł [atmanam] na samym sobie w wyższej
jaźni [atmani], tak jak mu to objaśnił uosobiający Boga nienarodzony [bhagawan adża].
5. Zajrzał do wnętrza lotosu, który był źródłem jego narodzin [abdża-sambhuwa], a targnięty wiatrem
[wajuna] upływającego nieubłaganie czasu [tat-kala-krita] lotos
[padma] w wodzie zadrżał.
6. Zaprawdę, powiększywszy, dzięki gorącemu wyrzeczeniu [tapa] świadomość niewidzialnego dla oczu samego siebie
[widjaja] umiejscowioną we własnej jaźni [atma-samsthaja] oraz siłę
[bala] dojrzałej do zastosowania w praktyce wiedzy [widźniana] wypił wiatr
[waju] razem z wodą [ambha].
7. Patrząc na wydłużający się i rozszerzający kwiat lotosu [puszkara], na którym siedział pomyślał: Dzięki temu te planetarne światy, które zanikły podczas poprzedniego rozwiązania
[lokan prag-linan] spłodzę w obecnej kalpie [kalpita asmi] takie, jakie były.
8. Po czym wszedłszy w płatek lotosu [padma-kośa], zachęcony do spełnienia tych działań
[karma] przez uosobienie Boga [bhagawat] dokonał wielkiego podziału jedności na trzy części, które podzieliły się z kolei na dwa razy po siedem części.
9. Dokonawszy stworzenia tych zamieszkanych przez różne rodzaje żywych istot planetarnych światów
[dżiwa-lokasja] zaprawdę dojrzał do pełnienia roli najwyższej osobistości
[parameszthi], będącej celem bezinteresownego religijnego oddania.
10. Widura rzekł: Opisz nam, o nauczający swoim przykładem mistrzu [prabhu], te wspomniane przez ciebie, braminie, różnorakie formy
[bahu-rupasja] Pana, budzącego podziw sprawcy czynności do wykonania [karmana], którego imieniem
nazywa się czas
[kala] i jego oznaki.
11. Majtreja rzekł: Wpływające na zmysły instynktowne siły natury [guna-wjatikara], jako źródło nieskończenie zróżnicowanych możliwości są instrumentem dla oddechu (duchowego tchnienia) stworzonym do przyjemnego grania na nim.
12. Zaprawdę, wszechświat identyczny z absolutnym Brahmą zawiera się w łudzącej energii Wisznu i jest oddzielony od najwyższego kontrolera
[iśwara] przez czas [kala], będący jego niewidzialną dla oczu,
nie przejawioną [awjakta] formą [murti].
13. Jest on obecnie taki, jaki był na początku i jest taki, jaki będzie na końcu.
14. Dziewięć takich różnorakich okresów stworzenia [sarga], jest zgładzanych
przez trojakiego rodzaju zniszczenie, na które składają się naturalne oddziaływania na siebie materialnych sił, czas
[kala] i jego wpływ na poszczególne fizyczne [drawja] zmysły i
instynkty [guna].
15. W pierwszym okresie stworzenia powstaje wielka całość z wielości [mahata], w której zmysły i siły natury wpływają na siebie nawzajem, zanurzone w duchu
[atman], podczas gdy w drugim z utożsamienia z tymczasowym imieniem [ahama] budzą się poszczególne składniki materii
[drawja], wiedza [dźniana] i czynności, prowadzące do przebudzenia
[krija-udaja].
16. W trzecim okresie stworzenia [sarga] rodzą się z bazy percepcji zmysłów
[tatmatra] materialne elementy [drawja] wytwarzające moc umysłu i wyobraźni
[śaktiman], ale w czwartym to, co zmysłowe [aindrija] zaczyna celowo działać i pracować
[krija] w zgodzie z zasadami swojej wiedzy [dźniania].
17. Działający w najwyższym rodzaju życia i percepcji [waikarika], powstałej z sumy wszystkich energii
[maja] wyobraźni umysłowej [mana] bogowie [dewa] rodzą się w piątym okresie stworzenia
[sarga], ale w szóstym okresie stworzenia rodzi się ciemność [tamas] czyniąca ślepym mistrza
[prabhu].
18. Wszystkie te sześć okresów stworzenia [sarga] dotyczyły
naturalnych sił przyrody [prakrita], (będącej żeńskim aspektem
Puruszy), ale posłuchaj również ode mnie o innych twórczych działaniach
[waikrita] tego, który jako uosabiający Boga [bhagawata] narodził się z namiętności
[radżas] i posiadł rozum [medhasa] taki, jak Pan Gry [lilejam
hari].
19. Podczas siódmego okresu stworzenia powstały prawa i zasady [mukhja] obowiązujące sześć rodzajów istot pozostających w jednym miejscu,
takich jak:
drzewa rozkwitające i owocujące na przemian [wanaspati], rośliny żyjące tylko do wydania owoców
[oszadhi], pnącza, rośliny z pustą łodygą
(zboża i trzciny), rośliny zwisające [wirudha] i drzewa kwitnące i owocujące jednocześnie
[druma].
20. Te żyjące w częściowej ciemności [tama-praja] różnorodne stworzone istnienia
[wiśeszina], posiadające pewne odczuwanie wewnętrzne dążą do góry, aby nasycić się.
21. W ósmym okresie stworzenia [sarga] powstały zwierzęta niższego rodzaju
[tiraścza], mające dwadzieścia osiem odmian [widha] uważanych za
nie widzące przyszłości
[awida] w rozciągniętej na szerokość przestrzeni nieświadomości [bhuri-tamaso], które kierują się węchem w swoich dążeniach i nie potrafią niczego zapamiętać w swoim sercu
[hridi awedina].
22. Spośród wszystkich krów, kóz, bawołów, jeleni kriszna, wieprzy i saren będącymi gatunkiem zwierząt o rozdwojonym kopycie są jeszcze, o najczystszy, pochodne wielbłądów.
23. Po wszystkich osłach, koniach, mułach, białych jeleniach, żubrach i dzikich krowach, tych, które posiadają jedno kopyto, posłuchaj ty, który bronisz innych, o zwierzętach posiadających pięć pazurów.
24. Z nich są: psy, szakale, lisy, tygrysy, koty, króliki, kolczaści, lwy, małpy, słonie, żółwie, jadowite gady oraz krokodyle i inne.
25. Natomiast czaple, sępy, żurawie, jastrzębie, bhasa-bhalluka [?], pawie, łabędzie, sarasa-czakrahja
[?], wrony, sowy i inne to ptaki.
26. W dziewiątym natomiast, o broniący innych ujawnił się pojedynczy gatunek ludzkich istot
[nrina], dążących w dół za pożywieniem, których naczelny cel wszelkich działań stanowi zaspokojenie namiętności
[radżas], o czym myślą one, że to szczęście [sukha].
27. Zaprawdę, do całego tego trojakiego dzieła w okresach stworzenia rządzonych przez bogów
[dewa-sarga], o znający samego siebie, jak i do okresów, gdy byli oni tworzeni przez naturalne siły
[waikarika], opisanych tu wcześniej należą młodzi, dziewiczy książęta Kumarowie, którzy są z obu.
28-29. I okres stworzenia bogów [dewa-sarga], w którym powstało osiem rodzajów wielkich przebudzonych
[wibudha]: demoniczni [asura] przodkowie, będący przodkami półbogów
[sura], elfy [gandharwa], rusałki [apsara], posiadający mistyczne moce
[siddha], jakszowie [strażnicy leśni, w rodzaju faunów, strzyg, skrzatów, goblinów i koboltów], olbrzymi, niebiańscy śpiewacy
[czarana], jak również zmiennokształtni [widjadhara], przyjmujący dowolną przejawioną postać, oraz inne istoty nadludzkie
[kinnara], jak końskogłowi, jest dziesiątym, dokonanym [krita] przez konstruktora wszechświata
[wiśwa-srik] opisanym tobie, Widuro.
30. I ponadto opiszę ci teraz populacje [wamśa] w mniejszych epokach rządzonych przez
poszczególnych Manu [manwantara], zrodzone przez konstruktora z namiętności
[radżas] dzięki natchnieniu wiary w nadejście Pana [hari], w różnych epokach
[kalpa], który zaprawdę, buduje [sridżati] wtedy z niezawodną determinacją własną jaźń z samego siebie dzięki samemu sobie
[atma ewa atmanam atmana].
<<wstecz |
